Έχω έναν φίλο που τον λένε Κάβε Άκμπαρ και είναι συνάδελφος ποιητής.
Κι ο Κάβε βρήκε αυτή τη φωτογραφία στο διαδίκτυο
της ανατομικής καρδιάς μιας μπλε φάλαινας
που οι επιστήμονες είχαν κρεμάσει σ' έναν γάντζο στο ταβάνι,
κι έτσι μπορούσαν να παρατηρήσουν ότι η καρδιά της μπλε φάλαινας
είναι τόσο μεγάλη που ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί ολόκληρος μέσα της.
Κι όταν ο Κάβε μοιράστηκε τη φωτογραφία στο διαδίκτυο,
έβαλε τη λεζάντα,
«Αυτή είναι μια ακόμα υπενθύμιση
ότι το σύμπαν έχει ήδη γράψει το ποίημα που σκόπευες να γράψεις».
Κι όταν το είδα στην αρχή, τρομοκρατήθηκα.
Είπα, «Έλα τώρα! Προσπαθώ να επινοήσω καινούριες μεταφορές!
Προσπαθώ να ανακαλύψω την ομορφιά που δεν ανακαλύφθηκε ακόμη.
Τι εννοείς όταν λες ότι το σύμπαν θα είναι πάντα εκεί πριν από μένα»;
Το ξέρω ότι δεν είναι αποκλειστικά πρόβλημα των ποιητών,
αλλά τις μέρες που ο κόσμος μοιάζει ιδιαίτερα μεγάλος
ή ιδιαίτερα ανέφικτος
ή ιδιαίτερα γεμάτος μεγαλοπρέπεια,
εκείνες είναι οι μέρες που νιώθω,
«Πώς θα μπορούσα να συμβάλλω
σ' όλο αυτό»;
Πρόσφατα, είδα ένα βίντεο που μπορεί να το είδατε κι εσείς.
Κάνει τους γύρους του διαδικτύου κάθε δύο μήνες.
Είναι αυτά τα πουλιά που λέγονται ψαρόνια,
και πετάνε σα να «μουρμουρίζουν»,
που στην ουσία είναι μόνο ένα μεγάλο σύννεφο πουλιών.
Και κάποιος έτυχε να τραβήξει ένα γρήγορο βίντεο στο κινητό του
να πετάνε αυτά τα ψαρόνια.
Στην αρχή, είναι μόνο μια άμορφη μάζα,
και μετά σε μια στιγμή τα πουλιά μετακινούνται
και σχηματίζουν ένα ψαρόνι
στον ουρανό!
(Γέλια)
Και μόλις το είδα, είπα,
(Ανάσα) «Το σύμπαν έχει ήδη γράψει το ποίημα
που σκόπευες να γράψεις»!
(Γέλια)
Μόνο που, για πρώτη φορά, δε με απογοήτευσε.
Ανταυτού, σκέφτηκα, «ΟΚ.
Ίσως δεν είναι η δουλειά μου να επινοήσω κάτι καινούριο.
Ίσως η δουλειά μου είναι να ακούω τι μου δείχνει το σύμπαν
και να είμαι ανοιχτή στο τι μου προσφέρει το σύμπαν,
ώστε όταν έρθει η σειρά μου,
θα μπορώ να κρατήσω κάτι στο φως,
μόνο για μια στιγμή,
για όσο καιρό μου μένει.
Το σύμπαν έχει ήδη γράψει το ποίημα
που σκόπευες να γράψεις.
Και γι' αυτό
δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά να στοχεύεις στο σμήνος των ψαρονιών
που τα σώματά τους σηκώνονται και πέφτουν σε μια κληρονομημένη χορογραφία,
πλημμυρίζοντας τον ουρανό σαν μια σαρωτική κουρτίνα
που, για μια γρήγορη στιγμή,
σχηματίζει το αλάνθαστο σχήμα
ενός γιγάντιου πουλιού
που φτερουγίζει στον ουρανό.
Γι' αυτό το στόμα σου σχηματίζει το «ο»
που δεν είναι ανάσα,
αλλά η αρχή του
«Ω. Όντως».
Όπως, όντως η καρδιά της μπλε φάλαινας είναι τόσο μεγάλη όσο ένα σπίτι
με κάμαρες τόσο ψηλές ώστε να χωρέσουν έναν όρθιο άνθρωπο.
Όντως ένα σύκο γίνεται δυνατό
όταν μια σφήκα γεννάει τα αυγά της μέσα στο λουλούδι,
πεθαίνει και αποσυντίθεται,
το φρούτο, απόδειξη της μεταμόρφωσής της.
Μερικές φορές, το ποίημα είναι τόσο φωτεινό,
που η ανόητη γλώσσα σου δε θα ταιριάξει μ' αυτό.
Μερικές φορές, το ποίημα είναι τόσο αληθινό,
που κανείς δε θα σε πιστέψει.
Είμαι ένα πουλί
φτιαγμένο από πουλιά.
Αυτή η μπλε καρδιά, το σπίτι που μπορείς να σταθείς μέσα του.
Πεθαίνω
εδώ
μέσα σ' αυτό το λουλούδι.
Είναι εντάξει.
Είναι αυτό που καλούμαι να κάνω.
Πάρε αυτό το φρούτο.
Είναι αυτό που έχω να προσφέρω,
Μπορεί να μην είναι το πρώτο,
ή το καλύτερο,
αλλά είναι ο μόνος τρόπος να είμαι σίγουρη
ότι έχω ζήσει.
(Χειροκρότημα)