روزگاری بیماری مهلکی بود که کودکان را میکشت.
و در واقع، در میان تمام بیماریهایی که در این سرزمین وجود داشت،
بدترین بود. بیشتر قاتل کودکان بود.
و در همین راستا مخترعی درخشان و دانشمند ظهور کرد
که درمانی نسبی برای آن بیماری داشت.
و خب کامل نبود. بچه های زیادی هنوز میمردند،
اما قطعا بهتر از آن چیزی بود که قبلا داشتیم.
و یکی از چیزهای خوب در مورد این درمان رایگان بودنش بود،
تقریبا رایگان و بسیار آسان برای استفاده.
اما بدترین چیز این بود که شما نمیتوانستید از آن برای
کم سنترین کودکان، نوزادان، و بچههای یک ساله استفاده کنید.
و بنابراین، در نتیجه، چند سال بعد،
دانشمندی دیگر - که شايد اين دانشمند
به اندازه آن قبلی باهوش نبود
اما با تکمیل اختراع اولیه-
با درمان راه حل دوم آمد.
و زیبایی درمان دوم برای این بیماری
این بود که میتوان آن را برای نوزادان و کودکان یک ساله استفاده کرد.
و مشکل این درمان گرانی زیاد و پیچیدگی
بالای آن.
و هر چند والدین به سختی میتوانستند به درستی از آن استفاده کنند،
تقریبا همه آنها در نهایت به اشتباه از آن استفاده میکردند.
البته، از آنجایی که خیلی پیچیده و گران بود،
فقط از آن برای صفر و یک سالهها استفاده میشد.
و به استفاده از درمان موجود در دو سالهها و بالاتر
ادامه دادند.
و این روند ادامه داشت. مردم خوشحال بودند.
آنها دو درمان داشتند. تا این که یک مادری
که فرزندش تازه ۲ ساله شده بود از این بیماری مرد.
و او با خودش فکر کرد: «فرزندم تازه ۲ ساله شده بود،
و تا موقع دو سالگی، من همیشه از این
این درمان پیچیده و گران قیمت، که شما می شناسید، استفاده کردم.
و از ۲ سالگی به بعد،
درمان ارزان و آسان را شروع کردم، و تعجب می کنم»- و مثل همه
والدینی که فرزندشان میمیرد، متعجب بود،
«آیا هیچ چیزی نبود که میشد انجام دهم،
مانند ادامه دادن به استفاده از این درمان پیچیده و گران.»
و او به بقیه هم گفت:
« چطور ممکن است که چیزی
در عین سادگی و ارزانی همان کار مدل
پیچیده و گران را انجام دهد؟»
و مردم فکر کردند، «خب، حق با توست.
احتمالا این کار اشتباهی است که بخواهیم از
راه حل ارزان و ساده استفاده کنیم.»
و دولت داستان او و دیگران را شنید
و پاسخ داد: «بله، درست است، باید قانونی تصویب کنیم
تا این درمان ارزان و ساده را ممنوع شود
و اجازه ندهیم کسی از این برای کودکان خود استفاده کند.»
و مردم خوشحال و راضی شدند.
چند سالی این اتفاق ادامه یافت و همه چیز خوب بود.
اما بعدا اقتصاددانی کم درآمد، که خودش فرزند داشت،
و از روش درمان گران و پیچیده استفاده میکرد، پیدایش شد.
او از راه ارزان و ساده خبر داشت.
و در مورد آن فکر کرد، مورد گرانقیمت
به نظر نمیرسد که برای او عالی باشد. پس فکر کرد،
«من از علم چیزی نمیدانم، اما کمی از دادهها سررشته دارم،
بنابراین شاید باید به دادهها نگاه کنم
و ببینیم آیا این درمان گران و پیچیده در واقع
بهتر از نمونه ارزان و ساده کار میکند.»
و عجبا، وقتی که دادهها را بررسی کرد،
متوجه شد که بنظر نمیرسید راهحل گران قیمت، پیچیده
از راه حل ارزان بهتر است،
حداقل برای کودکان دو ساله و بالاتر -
روش ارزان هنوز برای بچههایی کوچکتر کار نمیکرد.
و از این رو، او به سوی مردم رفت و گفت:
«من به این حقیقت فوقالعاده دست یافتم:
به نظر میرسد که با استفاده از راه حل ارزان و ساده
میتوانیم ۳۰۰ میلیون دلار در سال صرفهجویی کنیم،
و آن را خرج سایر امور فرزندان خود کنیم.»
والدین خیلی ناراحت شدند و گفتند،
«واقعا وحشتناک است، چطور ممکن است یک چیز
ارزان و آسان بخوبی روش سخت باشد؟ » و دولت بسیار ناراحت شد.
و به ویژه، افرادی که این راه حل گران را ساختند
بسیار ناراحت بودند زیرا فکر میکردند،
«چگونه میتوان امید به رقابت با چیزی اساسا رایگان را داشت؟
کل بازار را از دست میدهیم.»
و مردم بسیار عصبانی بودند، و حرفهای بدی به او زدند.
برای همین تصمیم گرفت که شاید بهتر باشد کشور را چند روزی
ترک کند، و سراغ آدمهای باهوشتر و با ذهن بازتر
در مکانی به نام آکسفورد رفت،
و حالا سعی دارد داستان را در آن جا بگویید.
و به هر حال، من اینجا هستم. و این افسانه نیست.
این داستانی واقعی درباره آمریکای امروز است،
و بیماری که به آن اشاره کردم، در واقع
حوادث تصادفات خودرو برای کودکان است.
و درمان رایگان کمربندهای ایمنی، و درمان گران -
درمان ۳۰۰ میلیون دلاری در یک سال - صندلیهای ماشین کودک است.
و آنچه میخواهم امروز برای شما بگویم از
برخی شواهد است که به اعتقاد من بر این موضوع صحه میگذارند:
این که برای کودکان دو ساله و بالاتر
واقعا هیچ مزیت واقعی - اثبات شده - در رابطه با صندلیهای خودرو وجود ندارد،
به رغم انرژی باور نکردنی که صرف
گسترش قوانین اختصاص و نامقبول
نشان دادن کمربند بستن برای کودکان
از دید جامعه شده است. و بعد توضیح دهم چرا--
چرا حرفم درست است؟
و سپس، در نهایت کمی از راه حل سوم بگویم،
در مورد فناوری دیگر که احتمالا بهتر از بقیه است،
اما خب - هیچ اشتیاقی برای انجامش وجود ندارد
دقیقا به این دلیل که مردم بسیاری شیفته
راه حل فعلی صندلی ماشین هستند.
خب خیلی وقتها که سعی میکنید روی دادهها تحقیق انجام دهید،
یافتن داستانهای پیچیده ثبت شده در دادهها دشوار است.
اما درباره کمربندهای صندلی علیه صندلیهای خودرو اینطور نیست.
چون ایالات متحده دادههای مربوط
به تصادفات مرگبار اتقاق افتاده ازسال ۱۹۷۵ را ثبت کرده است.
در هر تصادف اتومبیلی که حداقل یک نفر میمیرد،
اطلاعات فرد ثبت و نگهداری میشود.
پس اگر دادهها را ببنید - در وب سایت مدیریت ایمنی حمل و نقل
در بزرگراه ملی -
میتوانید فقط دادههای خام را ببینید،
و شروع به درک مقدار محدودی از شواهد نمایید
که به نفع صندلی ماشین برای کودکان دو سال و بالاتر است.
بنابراین، در این دادههایی که اینجا دارم، در میان دو تا شش سالهها - در بالای
شش سال اساسا از صندلی کودک استفاده نمیشود،
بنابراین نمیتوانید مقایسه کنید - ۲۹.۳ درصد از کودکانی که در تصادفی
که حداقل یک نفر در آن کشته میشود، کمربند نبستهاند میمیرند.
اگر کودکی را توی صندلی ماشین قرار دهید، ۱۸.۲ درصد از کودکان میمیرند.
با بستن کمربند پهلو و شانه، طبق دادهها،
۱۹.۴٪ میمرند و جالب توجه است، پوشیدن کمربند ایمنی پهلو
۱۶.۷٪ مردند و درواقع، بنا به این نظریه کمربند فقط
پهلو باید بدتر از پهلو و شانه باشد.
و یادآوری میکند
زمانی که دادههای خام را میبیند
صدها متغیر مغشوش شاید در این مسیر دخالت داشته باشند.
بنابراین آنچه در تحقیق انجام میدهیم - و این فقط ارائهای است
از همان اطلاعات، که برای آسانتر کردنش به شکل تبدیل شده است.
این نوار زرد نمایانگر صندلی اتومبیل است،
نوار نارنجی پهلو و شانه و قرمز صرفا کمربند پهلوست.
و این همه مربوط به بدون محدودیت است -
نوار بزرگتر، بهتر است.
خب این دادههایی است که الان نشان دادم.
حال بالاترین نوار چیزی است که برای شکست دادن آن تلاش میکنید.
پس میتوانید چیزهای اساسی مانند شدت تصادف
صندلی کودک که در آن نشسته بود، و غیره، و سن کودک را کنترل کنید.
و این مجموعه میانی نوارهاست.
و بنابراین میتوانید ببینید که کمربندهای ایمنی پهلو
خیلی بد به نظر میرسند.
و سپس در نهایت، آخرین مجموعه از نوارهاست،
که واقعا برای هر چیز قابل تصور
در تصادفات کنترل میشوند،
۵۰، ۷۵، ۱۰۰ ویژگی مختلف در تصادف.
و آنچه می فهمید این است که صندلیهای خودرو و کمربندهای پهلو
و شانه، هنگامی که پای نجات زندگی در بین است، نرخ مرگ و میر دقیقا یکسان است.
و نوارهای خطای استاندارد در اطراف این برآوردها نیز نسبتا کوچک هستند.
و فقط سرتاسری نیست. برای هر چیزی که
که بخواهید نگاه کنید.
یکی از چیزهایی که جالب است: اگر به تصادفات از جلو نگاه کنید -
هنگامی که اتومبیل تصادف میکند، جلوی ماشین که به چیزی میخورد -
در واقع، آنچه میبینید این است که صندلیهای خودرو کمی بهتر به نظر میرسند.
و من فکر می کنم فقط شانسی نیست.
برای تایید شدن صندلی،
استانداردهای مخصوص فدرال لازم است،
که همه اینها شامل کوبیدن ماشین شما در تصادفی مستقیم به جلو است.
اما در تصادفهای دیگر، مانند تصادف از عقب،
در واقع، صندلیهای خودرو عملکرد خوبی ندارند.
و فکر کنم که برای مجوزگرفتن بهینه شدند.
همانطور که همیشه از مردم انتظار داریم،
بهینه سازی نسبت به قوانین خط روشن
در مورد چگونگی تاثیر آن بر ماشین .
واستدلال دیگر،«خوب،
صندلیهای خودرودر طول زمان خیلی بهتر شدند.»
و اگر به تصادفات اخیر نگاه کنیم -
این مجموع دادهها تقریبا ۳۰ سال ارزش دارد -
در تصادفات اخیر آن را نمیبینید. صندلیهای جدید بسیار پیشرفتهتر است. »
اما حقیقتا، در تصادفات اخیر کمربندهای ایمنی شانه و پهلو
در واقع، حتی بهتر از صندلی ماشین هستند.
آنها می گویند: «خب، این غیرممکن است، اینطور نیست.»
و خط استدلال، اگر از والدین خو بپرسید،
«اما صندلیهای ماشین خیلی گران و پیچیده هستند،
و آنها این ملغمه بزرگ از چفتها را دارند،
چرا ممکن است بهتر از کمربند ایمنی کار کنند
چرا که خیلی گران و پیچیده هستند؟ »
منطق جالبی است،
فکر میکنم مردم از آن استفاده می کنند. و منطق دیگری می گوید،
« دولت به ما نمیگفت از آنها استفاده کنیم
اگر خیلی بهتر نبودند.»
اما این که دستور دولت باشد
واقعا اساس نیست.
در واقع بر اساس برخی از درخواستهای پرشور والدینی است
که فرزندانشان بعد از اینکه دو ساله شدند، مردند،
که به تصویب همه این قوانین منجر شده است - نه بر اساس دادهها.
بنابراین، به نظر من، میتوانید تا حدی به داستان خود بگویید
با استفاده از این آمار انتزاعی.
و تعدادی از دوستان را بشام دعوت کرده بودم، و پرسیدم -
کباب درست میکردیم- از آنها می پرسیدم چه توصیهای برای من
درباره اثبات نقطه من دارند. آنها گفتند: «چرا تست تصادف را انجام نمیدهید»
و من گفتم: « چه ایده عالی.»
سعی کردیم برخی از تستهای تصادف را به کمیسیون بگذاریم.
و مشخص شد وقتی با شرکتهای تست تصادف مستقل
در سراسر کشور تماس گرفتیم،
هیچکدام نخواستند تست تصادف ما را انجام دهند
زیرا بعضی به صراحت، بعضی نه چندان صریح، گفتند
«همه تجارت ما از سازندگان صندلی ماشین میآید.
نمیتوانیم با تست صندل ایمنی نسبت به صندلیهای خودرو آنها را دچار ریسک کنیم.»
در نهایت، یکی قبول کرد. به شرط ناشناس ماندن،
خوشحال میشدند که این آزمون را برای ما انجام دهند -
به شرط ناشناسی و ۱،۵۰۰ دلار برای هر صندلی.
و اینطور شد که رفتیم به بوفالو، نیویورک،
و این پیش درآمد آن است.
اینها آدمکهای تست تصادف هستند،
منتظر شانس خود برای گرفتن مرحله مرکزی.
و در اینجا نحوه کارکرد تست تصادف را داریم.
در اینجا، در واقع لازم نیست کل ماشین تصادف کند--
ارزش ندارد که برای این کار یک ماشین به کل نابود کرد.
بنابراین فقط این صندلیهای نیمکتی را دارند،
وصندلی و کمربند ایمنی را نصب میکنند.
من فقط میخواستم شما این را ببینید.
و متوجه شوید چرا والدین فکر میکنند
صندلیهای خودروعالی هستند. به کودک نگاه کنید.
آیا راضی به نظر نمیرسد، آماده رفتن،
مانند کسی که از پس هر چیزی بربیاید؟ و سپس، اگر به کودک عقبی نگاه کنید،
به نظر میرسد حتی قبل از وقوع حادثه خفه شده است.
وقتی به آن نگاه میکنید، باورش دشوار است
که عملکرد کودک نشسته درعقب در تصادف چگونه است.
بنابراین این تصادفی است که
آنها قصد دارند با سرعت ۴۸ کیلومتر در ساعت به سمت دیوار بکوبند
و ببینید چه اتفاقی میافتد. خوب؟
خب، بگذارید به شما بگویم چه اتفاقی می افتد.
راستی، اینها آدمکهای سه ساله هستند.
این صندلی ماشین است. به دو چیز دقت کنید:
ببینید که سر چطور به جلو می رود،
و اساسا به زانو میخورد - و در صندلی ماشین است -
و ببینید که چگونه صندلی ماشین در اطراف پرواز می کند، در حال رانندگی، در هوا.
صندلی ماشین در حال حرکت در همه جای.
به دو مورد در اینباره توجه داشته باشید.
این صندلی ماشین است که توسط فردی نصب شده
که ۱،۰۰۰ صندلی ماشین را نصب کرده است، در کارش استاد است.
و مشخص شد که صندلیهای نیمکتی
بهترین راه برای نصب صندلیهای اتومبیل هستند.
داشتن پشت تخت باعث میشود که آنها را راحتترنصب کنید.
و این آزمونی است که بسیار به نفع صندلی ماشین تمام میشود،
بنابراین، این بچه در این تصادف به خوبی کار کرد.
استانداردهای فدرال
که شما باید زیر ۱۰۰۰ امتیاز بدست آورید
یک صندلی ماشین تایید شده در این تصادف
در برخی از متریک واحدهای که مهم نیست.
و این تصادف حدود ۴۵۰ بود.
این صندلی در گزارشهای مصرف کننده،
از حد متوسط بالاتر و نسبتا خوب است.
حال بعدی. کودکی در تصادفی دیگر،
کمربند ایمنی بسته. به سختی حرکت می کند، در واقع،
در قیاس با کودک دیگر. جالبی این است
که کار با دوربین وحشتناک است زیرا فقط نصب شدهاند
تا صندلی خودرو را بگیرند، و حرکت دوربین
ممکن نیست تا کودک را در حالت کمانه ببینید.
به هر حال، معلوم میشود که در آن دو تصادف،
برای کودک سه ساله کمی بدتر است. بنابراین، او در حدود ۵۰۰
را از ماکزیمم امتیاز میگیرد - حدود ۴۰۰ و خردهای.
اما هنوز، اگر فقط دادههای آن تصادف را از دولت فدرال گرفتهاید
و گفتید: «صندلی ماشین جدیدی را اختراع کردهام.
میخواهم شما آن را برای فروش تایید کنید،»
سپس میگویند، «این صندلی جدید فوق العاده است، عالی کار میکند.
تنها ۵۰۰میگیرد، میتوانسنت به۱۰۰۰ برسد.»
و این کمربند ایمنی به راحتی آب خوردن
به عنوان صندلی خودرو تأیید میشود.
بنابراین، به نوعی پیشنهاد میکند
که تنها افرادی که صندلیهای ماشین را اشتباهی نصب میکنند،
کودکان را در خطر قرار نمی دهند. بلکه اساسا
صندلیهای ماشین خیلی تاثیر ندارند.
اینها تصادفات هم زمان هستند،
میبینید که با صندلی خیلی طول میکشد-
در کمانه کردن طولانیتر است -
اما برای کودکانی که کمربند ایمنی می بندند، حرکت کمتر است.
تصادف شش سالهها را به شما نشان میدهم.
شش ساله در صندلی ماشین قرار دارد و معلوم میشود
که ظاهرا وحشتناک است، اما عالی است. مثل ۴۰۰ است، خوب؟
پس کودک زنده میماند.
هیچ چیز در مورد آن برای فرزند مشکل نداشته باشد.
و سپس در اینجا شش سالهای را با کمربند ایمنی داریم،
و در حقیقت، آنها همان مابین قرار میگیرند،
بنابراین واقعا برای شش ساله
صندلی اتومبیلی مطلقا چیز خاصی ندارد.
این شواهد بیشتری است، به طوری که در برخی موارد -
از سوی دانشمندی مورد انتقاد قرار گرفتم، که میگفت: « تو هرگز نمیتوانی تحقیقی با
۴ مورد را منتشر کنی، «یعنی آن چهار تصادف»
بنابراین به او نوشتم و گفتم: " ۴۵،۰۰۴ مورد چطور؟"
زیرا۴۵،۰۰۰ دیگر تصادف دنیای واقعی را داشتم.
و من فکر میکنم جالب است که ایده
استفاده از تصادفات در دنیای واقعی، دقیقا
کار مورد نظر اقتصاددانان است،
چیزی که دانشمندان به آن فکر نمیکنند -
آنها ترجیح میدهند از آزمایشگاه استفاده کنند،
علم بسیار ناقص نگاه کردن به آدمکها،
بجای ۳۰ سال دادههایی که با
کودکان و صندلیهای خودروشاهد بودیم.
و بنابراین فکر میکنم پاسخ این معما
این است که راه حلی بسیار بهتر وجود دارد،
که هیچ کس را هیجانزده نکرده
چون از کارکرد احتمالی صندلیهای ماشین بسیار خوشحال هستند.
و اگر از منظر طراحی و برگشتن سر خانه اول
فکر کنید و بگویید،
«فقط میخواهم از بچهها در صندلی عقب محافظت کنم.»
فکر نکنم هیچ کس اینجا باشد که بگوید،
«خوب، راه درست شروع
این است که کمربند ایمنی عالی برای بزرگسالان بسازیم.
و بعد این وسیله واقعا بزرگ را بسازیم
که باید در این زنجیره پیچیده سرهم شود.
منظورم این است که مگر جز بچهها چه کسی در صندلی عقب مینشیند؟
اما اساسا، چنین کاری باید انجام شود
که دقیقا نمیدانم هزینه انجامش چقدر است،
اما هیچ دلیلی نیست
چرا باید از صندلی معمولی گرانتر باشد.
این فقط در واقع - میدانید، تاشو است - پشت صندلی است.
برای بزرگسال یک صندلی عادی دارید و آن را به پایین تا میکنید،
و کودک آن بالا مینشیند و یکپارچه شده است.
به نظر من نمیتواند راهحل خیلی گرانی باشد
و باید خیلی بهتر از آنچه الان داریم کار کند.
بنابراین سوال است که آیا امید برای پذیرش چیزی شبیه به این وجود دارد؟
که احتمالا زندگیهای زیادی را نجات میدهد؟
و من فکر میکنم پاسخ، شاید، در داستانی نفهته است.
پاسخ به هر دو اینها که چرا صندلی ماشین انقدرموفق بوده
و چرا ممکن است روزی مقبول شوند یا خیر.
در داستانی که پدرم برایم گفت، مربوط به زمانی میشود که دکتر نیروی
هوایی ایالات متحده در انگلستان بود. که مال خیلی وقت پیش است:
شما کارهایی میکردید که امروز نمیکنید.
بنابراین، نزد پدرم بیمارانی میایند
که به نظرش واقعا بیمار نبوند.
و او این شیشه بزرگ پر از قرصهای شبه دارو بود که به آنها می داد،
و میگفت: «بعد از یک هفته دوباره بیا، اگر خوب نشدی.»
که خب اکثر نمیآمدند،
اما بعضی دوباره میآمدند.
و وقتی هم که برگشتند پدرم هنوز هم متقاعد نمیشد که بیمارند،
شیشه قرص دیگری داشت. در این شیشه، قرصهای بزرگ اسب بود.
که به نظرم بلعشان تقریبا غیرممکن بود.
و اینها، به نظرم، تمثیلی برای صندلیهای اتومبیل است.
مردم به قرصها نگاه میکردند و میگفتند: «مرد، این خیلی بزرگه
و بعلیدنش خیلی سخته. اگر با این
حالم خوب نشه، هیچ دیگه نمیتونه.»
و مشخص شد که آدمها دیگر برنمیگشتند،
چون جواب میداد. اما هر چند وقت یکبار،
هنوز بیماری بود که متقاعد نمیشد بیمار نیست،
و باز برمیگشت. و پدرم شیشه قرص سومی داشت.
و اینطور که گفت، این شیشه از قرصها
کوچکترین قرصهایی که میتوانست پیدا کند،
به قدری کوچک که به سختی میشد آنها را دید.
و میگفت، ببین، قبلا آن قرص بزرگ را دادم،
آن قرص پیچیده، سخت برای بلعیدن،
اما حالا این یکی قویتر است،
که واقعا کوچک و ریز و تقریبا نامرئی است.
آنقدر کوچک، که شما حتی نمیتوانید ببینید.
و معلوم شد که هرگز
بعد از این که پدرم این قرص واقعا کوچک را میداد
دیگر آن فرد با شکایت به بیماری نزدش برنمیگشت.
بنابراین، پدرم همیشه این را بعنوان شاهد استفاده میکرد
که این قرص کوچک قوی
اثر نهایی شبه دارو را داشت. و به مفهومی اگر این داستان درست باشد، فکر میکنم
شاهد خواهید بود صندلیهای یکپارچه خودرو
تبدیل به چیزی میشوند که همه دارند. نتیجه گیری محتمل دیگر
این است که شاید پس ازسه بار آمدن نزد پدرم، به خانه رفتن
با شبه دارو، هنوز حس بیمار بودن داشت
او رفت و دکتر دیگری را پیدا کرد.
و کاملا ممکن است. و اگر این مورد باشد،
سپس فکر میکنم خیلی وقت است که صندلیهای معمولی ماشین را داریم.
خیلی ممنون.
(تشویق)
(حضار: فقط میخواستم بپرسم، موقع بستن
کمربند لزوما آن را فقط برای حفظ جان خود نمیبندیم،
برای جلوگیری از آسیبهای جدی نیز هست.
دادههای شما به کشتارها نگاه میکند. به آسیب جدی نگاه نمیکند.
آیا دادههایی هست که نشان دهد صندلیهای
کودک کمتر موثرند یا فقنط به موثری کمربند ایمنی برای آسیب
جدیاند؟ چون درستی حرف شما را ثابت میکند.)
لویت: بله، سوال عالیه. در دادههای من و در دادههای دیگر
به دنبال تصادفات نیوجرسی گشتم،
تفاوتهای بسیار کمی در آسیب دیدم.
در این دادهها، تفاوتهای آماری ناچیزی
در صدمه بین صندلیهای خودرو و کمربندهای روی پا و شانههاست.
دادههای نیوجرسی متفاوت است،
چون فقط تصادفات مرگبار نیست،
همه تصادفها در نیوجرسی گزارش میشوند،
معلوم شده که ۱۰ درصد تفاوت درجراحتها وجود دارد،
اما به طور کلی آسیبهای جزئی هستند.
الان با رعایت سلب مسئولیت میگویم
که ادبیات پزشکی وجود دارد که حل کردنش با این دادههای دیگر دشوار است،
و نشان می دهد صندلیهای خودرو به طور چشمگیری بهتر هستند.
و از روشی متفاوت استفاده می کنند که شامل -
پس از تصادف، اسامی افرادی که در تصادف بودند
را از شرکتهای بیمه میگیرند، و به آنها
تلفن میزنند که
بپرسند چه شده؟
و هنوز واقعا نمیتوانم تصمیم بگیرم،
و میخواهم با این محققان پزشکی کار کنم
تا بفهم چگونه این تفاوتها میتواند وجود داشته باشد
که کاملا با یکدیگر در منافات هستند.
اما واضح است که این سوالی مهم است.
این سوال حتی اگر - صدمات جدی وجود دارد
برای ایجاد این مقرون به صرفه؟ این نوع از روی حیله و تزویر است.
حتی اگر آنها درست باشند، خیلی روشن نیست
که خیلی به صرفهاند.