Güney Teksas sınırında gördüğüm yaşamın kutsallığını
onurlandırmak için buradayım.
2014'te, yüzlerce küçük çocuğun, göçmen çocukların
çok rahatsız edici koşullarda
birkaç hafta boyunca gözetim altında tutulduğu
bir gözetim tesisini ziyaret ettim.
Kirli ve çamurluydular
ve ağlıyorlardı.
Yüzleri gözyaşlarıyla doluydu.
İçeri girip onlarla birlikte olma fırsatım oldu.
Hepsi etrafımdaydı.
Küçüklerdi,
bazıları beş yaşından büyük değildi.
Bana şunu söylüyorlardı:
(İspanyolca) "Sácame de aquí."
"Beni buradan çıkar."
(İspanyolca) "Por favor, ayúdame."
"Lütfen, bana yardım et."
Orada onlarla olmak çok zordu.
Onlarla birlikte ağlamaya başladım
ve onlara dedim ki,
"Dua edelim."
(İspanyolca) "Vamos a rezar."
Benden sonra tekrar ettiler,
(İspanyolca) "Diosito, ayúdanos."
"Tanrım, lütfen, bize yardım et."
Biz dua ederken sınır devriyesi memurlarının
camdan baktığını görebiliyordum.
Ağlamak üzereydiler.
Çünkü çocukların dua ettiğini duydular ve tanık oldular.
Bana yaklaşan küçük bir çocuk vardı, daha da yaklaşan,
çünkü hepsi bir aradaydı.
O küçük hücreye zar zor sığabiliyorduk.
Bu küçük çocuk bana şöyle dedi:
(İspanyolca) "Ayúdame. Quiero irme con mi mamá."
"Lütfen, bana yardım et.
Annemle olmak istiyorum.
O burada, beni ondan ayırdılar."
Ona dedim ki:
"Mijo, eğer annen buradaysa
yeniden bir araya geleceğinden eminim."
Hücreden çıktığımda
bir memur bana yaklaştı ve şöyle dedi:
"Kardeşim, teşekkür ederim.
Onların insan olduğunu
anlamamıza yardım ettin.
Bazen ne iş yaptığınızın bir önemi yoktur.
Başkalarındaki insanlığı fark etmeyi
asla unutmamalıyız.
Yoksa kendi insanlığımızı kaybedeceğiz.
Size, yaşadığım ve çalıştığım ABD'nin güney sınırında ne gördüğümü
ve ne yaptığımı anlatayım.
Yüzlerce aile Rio Grande nehrini geçerek ABD'ye giriyor.
ABD'ye girdikten sonra
çoğuna göçmenlik sürecine devam etme izni verilir,
ABD'nin başka bir noktasında.
Tüm bu yıllar boyunca beni şaşırtan şey,
güney Teksas'taki topluluğun
inanılmaz insancıl tepkisi oldu.
Binlerce gönüllü
zamanlarını bu kadar cömertçe verdi.
Benim için hepsi harika insanlar.
Bütün topluluklar; şehir yönetiminden yerel işletme liderlerine,
sivil kuruluşlardan tüm inanç topluluklarına,
sınır devriyesi ile Göçmenlik ve Gümrük Muhafazasındakilere kadar.
Hepimiz, başladığımız ilk günden beri 150 binden fazla göçmene
yardım etmek için bir araya geldik.
O ilk günlerde,
ilk olarak göçmenlere yardım ettiğimizde
dinlenme merkezindeydik
ve şehirden bir memur içeri girdi
ve bana şöyle dedi:
"Kardeşim, burada ne yapıyorsun?"
Döndüm ve dinlenme merkezinde neler olduğunu görmek için baktım.
Gördüklerime hayret ettim.
Yüzlerce gönüllü vardı,
yardıma muhtaç pek çok aileye yardım ediyorlardı.
Temizlenmeleri ve temiz kıyafet, yiyecek,
hijyen malzemeleri almaları için
onlara yol gösteriyorlardı.
Her yerde sadece sevgi ve şefkat görülüyordu.
Bu yüzden geri dönüp ona cevap verdim ve dedim ki:
"İnsan onurunu geri kazanmak.
Yaptığımız şey bu."
Benden bu cevabı beklediğini sanmıyorum.
Çünkü geri adım attı
ve sonra tekrar yaklaşıp dedi ki:
"Kardeşim, sihirli değneğim olsaydı
bu sihirli değnek senin için ne yapardı?"
"Duş?"
Elbette, o akşam sekiz duşluk mobil bir ünitemiz vardı.
İnanılmaz.
Daha sonra,
şehir yönetiminin yüzde yüz desteğini aldık.
Oradaydık.
Her gün gördüğümüz bu ailelere yardım ettiğimizden
ve bu müdahalelerin başarılı olduğundan emin olmak istiyorduk.
Başkalarının ne gördüğümüzü görmelerine
yardımcı olmamız gerektiğini düşünüyorum.
Bunu başkalarıyla paylaşmanın
önemli olduğunu düşünüyorum.
Muhtemelen bu düşünceyi daha önce duydunuz;
Tanrı'nın çocuklarını her zaman eşit olarak görmemiz gerektiğini.
Ama bunu yapmak yerine
onları insan olarak görebilmenin önemli olduğunu düşünüyorum.
Kişisel bir karşılaştırma yapıp
acılarını anlayabilmek için ne hissetiklerini hissedebildiğimizde.
Onlarla gerçekten buluşabilmek için.
İşte o zaman biz onlar için var oluruz.
Onların insanlığını
kendi insanlığımızın bir parçası yapabiliriz.
O zaman
aynı insan ailesinin parçası olduğumuzu anlarız.
O zamanlar
bir hanımefendi bana yaklaşıp ve şöyle demişti:
''Kardeşim, bu yasadışı yaratıklara yardım etmek için yaptığınız her şeye
tamamen karşıyım.''
Ben ona dedim ki,
''Sana ne yaptığımı ve neden yaptığımı anlatayım.''
Onunla yaptıklarımı paylaştım, aileler ve çocuklarla tanıştırdım,
yaşadıkları hikayeleri paylaştım.
Onunla konuşmayı bitirdiğimde
döndü, bana baktı ve dedi ki,
''Kardeşim yaptıklarının tamamen arkasındayım.''
(Gülüşmeler ve alkışlar)
O akşam, kocası beni aradı
ve dedi ki,
''Kardeşim karıma ne yaptın bilmiyorum
ama bu akşam eve geldi ve dedi ki,
'Eğer kardeş Norma seni ararsa,
sana ne söylerse onu yaptığından emin ol.'
Bu yüzden her türlü yardım etmek için
burada olduğumu bilmenizi isterim. "
Bilirsiniz işte...
Düşünüyorum da
yaşadığı, kişisel bir karşılaşma mıydı?
Bence bu güzel bir fikir ve mesaj
ama bence bu tüm hikaye değil.
Bu karşılaşmada, başkalarına karşı sahip olduğumuz
bizi ayıran ve onları görmemize izin vermeyen önyargımızı,
kendi kalbimize ördüğümüz ve bizi diğerlerinden ayıran duvarlarımızı
bir kenara bırakmalıyız.
Bunu yapabildiğimizde
onlara ulaşabileceğiz.
Bence, bunu mümkün kılmayan şey korku,
korkuyor olmamız.
Korkma nedenimiz ise
büyük olasılıkla medyada gördüğümüz
göçmenler hakkında duyduğumuz tüm bu olumsuz söylemler,
sanki insan değilmiş gibi şeytanlaştırılmaları,
onları ayırabileceğimizi
ve onlardan kurtulabileceğimizi
ve bunu yaptığımız için kötü hissetmiyoruz bile.
Göçmen aileler suçlu değiller.
Göçmen aileler bizim ailemiz gibiler,
komşumuz gibi,
iyi insanlar.
Ülkemize giren ve ABD'ye gelenler
sadece şiddetten kaçtıkları
ve güvende olmak istedikleri için.
Maalesef sınırda gördüklerimiz korkunç.
İnsanların canı yanıyor ve acı çekiyorlar.
Binlercesi.
Kanaatimce, kalbimize ördüğümüz o duvarlar bizi umursamaz yapıyor.
İnsanları orada beklemeleri için
Meksika'ya geri gönderen politikalarımız var.
Orada aylarca bekliyorlar.
Korkunç koşullarda,
insanların acı çektiği ve incindiği yerlerde.
Kötü muameleler.
İyi olduğu anlamına gelmiyor.
Şunun doğru olduğunu düşünüyorum;
ülkemizi güvende tutmalıyız,
ülkemize kimin girdiğinden emin olmalıyız,
suçlular uzaklaştırılmalı.
Ama aynı zamanda
bunları yaparken insanlığımızı kaybetmemeliyiz.
İnsanların halihazırda çektiği acıya katkıda bulunmayan
politika ve prosedürlere sahip olmamız gerekiyor.
Tüm insan yaşamına saygılı olan çözümler bulabiliriz.
Bunu yapabiliriz,
içimizdeki en iyinin ortaya çıkmasına izin verebilirsek.
Çünkü sınırda gördüğüm şeyler,
aileler, erkekler çocuğa bakıyor
ve ağlayan çocuğu sakinleştirmeye çalışıyorlar,
çünkü o çocuk kendi babası için ağlıyor.
O erkekler o çocukla birlikte ağlıyorlar.
Dizlerinin üzerine oturan kadın ve erkekleri gördüm,
dua ediyorlardı,
Şükran Günü'nde dua eder gibi.
Ailelerinden aylarca ayrı bırakılmış çocuklar gördüm
ve tekrar kavuştuklarında onlardan ayrı kalmaktan korkuyorlardı,
çünkü eğer ayrılırlarsa annelerini tekrar kaybedeceklerini düşünüyorlardı.
Birgün bir çocuk ailesiyle yeniden bir araya geldikten sonra bana baktı
ve bana dedi ki,
(İspanyolca) "Hoy no voy a llorar."
"Bugün ağlamayacağım."
Sordum, (İspanyolca) "Por qué, mi hija?"
Dedi ki, "Çünkü son bir aydır ağlıyorum,
annemin nerede olduğunu bilmiyordum.
Ama bu akşam onunla olacağım.''
2014 yılında gözetim tesisini ziyaret ettiğim gün,
bana yaklaşıp soru soran küçük bir çocuk vardı
annesini bulmamı istiyordu.
O akşam insani dinlenme merkezindeyken
küçük çocuk annesiyle içeri girdi.
Beni görür görmez bana doğru koştu,
onu selamlamak için aşağı indim
ve bana sarılmak için üstüme atladı.
Çok güzeldi,
bu gerçekten güzel bir karşılaşmaydı.
Bence insanlığın en iyisiydi.
Hepimizin yapmaya çağrıldığı şey bu.
Düşünün.
Sadece görebilecek kadar yaklaşmalıyız
ve sonunda umursayacağız.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)