Allaa Faham: Dames en heren,
wij zijn GLS.
Ik heet Abdul, hij heet Allaa.
Abdul Abbasi: omgekeerd dus. Ik ben Abdul.
AF: Sorry. Ik heet Allaa, hij heet Abdul.
Wij komen uit Syrië.
Ik ben sinds ongeveer twee jaar in Duitsland, hij sinds drie jaar.
We hebben ons project ongeveer een jaar geleden gelanceerd.
Het gaat er eigenlijk om... - AA: Allaa!
AF: dat wij... - AA: Allaa!
AF: de vooroordelen... - AA: Allaa!
AF: tussen de mensen... - AA: Allaa, Allaa! - AF: Wat?
AA: Hebben jullie in Syrië eigenlijk Nutella? Die choco...
Eten jullie in Syrië wel chocolade? Dat kennen jullie niet.
AF: Toch wel.
AA: Jij hebt in Syrië vier vrouwen, hé?
Elke man heeft vier vrouwen nodig. Eén is gewoon niet genoeg, hé?
Natuurlijk, dat snap ik. Ik ben multicultureel -- geen probleem.
AF: Maar dat klopt niet. (Gelach)
AA: Maar ze werken allemaal thuis.
AF: Nee, mijn moeder werkt buiten.
AA: In de tuin? (Gelach)
AF: Nee, eigenlijk in een bedrijf.
AA: Maar ze zijn allemaal gesluierd.
Hoe kan je dan je vrouwen herkennen? Het is moeilijk.
Maar ik heb een goed idee.
Elke vrouw heeft een nummer, zoals bij de Olympische Spelen.
(Gelach)
AF: Stop. Dat klopt niet. Dat klopt helemaal niet.
Dat klopt zeker niet.
AA: Natuurlijk klopt het. Jullie zijn Syriërs.
AF: Nee.
AA: Maar ik heb een vraag, ik ben er honderd procent zeker van.
AF: Shoot.
AA: Hebben jullie in Syrië echte verkiezingen?
AF: Ja, natuurlijk hebben we... Verkiezingen?
AA: Ja?
AF: Nee.
AA: Zie je wel. Het is echt bombastisch bij jullie, hé?
AF: Bombastisch?
AA: Ja. Ik bedoel Syriërs, bommen. Heb je misschien een bom bij je?
AF: Abdul, wil je nu een echte bom zien?
Wil je nu een echte bom zien?
AA: We gaan verder. We maken coole video's, mensen.
AF: Ik heb het tegen jou?
AA: Nee.
AF: Wil je nu een echte bom zien?
AA: 400 mensen. Allaa, nee.
AF: 1, 2, 3.
Ja, dat is mijn bom hier.
(Applaus)
Velen verbinden mijn identiteit, mijn Syrisch paspoort, waar ik vandaan kom
met bommen, met dood, met geweld, met oorlog, met bloed,
maar deze bommen, die we altijd tonen, overal,
de VS, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, overal,
daar wordt weinig aandacht aan besteed,
maar aan de echte bommen natuurlijk veel.
Dat, dames en heren, is de eerste basis,
hoe je een echt stereotype kan zijn.
De soorten mopjes die sommige mensen over ons maken,
zijn zoals jullie nu gezien hebben.
AA: Ha.
AF: Abdul, sta eens op.
AA: Zijn we in het paradijs?
AF: Nee, nog altijd in Münster.
AA: Oh, man.
(Gelach)
(Applaus)
AF: Als jullie deze ideeën, deze vragen, deze informatie horen,
krijgen jullie natuurlijk de indruk dat we er in Syrië zo uitzien.
AA: We krijgen op YouTube soms haatreacties zoals:
"Ga terug naar je kameel!"
Dat zou eigenlijk cool zijn.
(Gelach)
Ik zou graag een kameel hebben in Aleppo, maar we hebben dat jammer genoeg niet.
Dus graag, maar het is moeilijk.
Wat is eigenlijk het probleem als we iets niet kennen?
Dat maakt ons op een of andere manier onzeker
en die onzekerheid duidt eigenlijk op zwakte.
En die zwakte toont kwetsbaarheid.
Daarom proberen we dat zo goed mogelijk te verbergen.
En als we een vraag stellen
over een bepaalde groep die we niet kennen,
proberen we die vraag te beantwoorden door eigenlijk te veralgemenen.
We gebruiken daardoor onze eigen selectieve ervaringen.
Misschien heb ik eens iemand leren kennen uit Mexico
en dan heb ik dat beeld in mijn hoofd,
hoe Mexicanen misschien zijn.
Dat is fout.
Bijvoorbeeld op vakantie.
Jullie gaan echt overal op vakantie.
Overal waar je gaat, er zijn altijd Duitsers.
In Syrië is er oorlog
maar toch gaan enkele Duitsers daar misschien op vakantie.
Vakantie is belangrijk.
(Gelach)
(Applaus)
Op een morgen om 6 uur zag ik een man
en hij had zijn strandstoel met -- hoe heet dat? --
een handdoek gereserveerd -- om 6 uur 's morgens.
En als ik nu over Duitsers of aan Duitsers denk,
zie ik altijd enkel dat beeld in mijn hoofd
en ik gebruik het om te tonen dat ik Duitsers ken.
Ja, allemaal om 6 uur 's morgens...
Met andere woorden creëer ik hier eigenlijk stereotypen.
AF: Het probleem met stereotypen is, hoewel we ze proberen onderuit te halen --
Abdul probeert het niet echt.
Het ding is, het is van ons allemaal een gemeenschappelijke eigenschap
die in onze natuur ligt.
Mensen maken fouten.
Ik b.v. wist maar drie dingen over Duitsland:
Oktoberfest, Mannschaft en de zin 'Ich liebe dich'.
Ik kon eigenlijk enkel die zin in het begin.
Ik heb tegen iedereen gezegd: "Ich liebe dich."
(Gelach)
Hoe, waarom?
AA: Ja, ik begrijp het.
AF: Jullie weten waarschijnlijk dat stereotype Duitsers
woedend en serieus zijn --
en geen gevoel voor humor hebben.
Wat eigenlijk niet klopt, toch?
AA: Nou ja, mijn vriendin zit hier. Natuurlijk klopt het.
AF: Ook al is de Duitse tolerantie ten opzichte van andere culturen
niet te vergelijken met andere landen -- tenminste dat is mijn ervaring --
zijn er toch altijd nog stereotypen van Syriërs hier in Duitsland.
En dat komt doordat wij, Duitsers en Syriërs,
weinig contact met elkaar hebben.
Hier wordt het belangrijk om bruggen te bouwen.
Hier wordt het belangrijk dat we meer met elkaar communiceren,
meer met elkaar praten.
Hier wordt het belangrijk dat we onszelf eraan herinneren
dat we niet iedereen over dezelfde kam mogen scheren.
Duitsers zijn geen klonen, Syriërs ook niet.
AA: Het woord 'sociaal' of het Engelse woord 'social'
stamt van het Latijnse woord --
Habibii?
Mag ik mijn tekst tonen? --
'socialis'.
Dat woord werd in het Latijn gebruikt om groepen te beschrijven
die vriendelijk, beleefd en cool met elkaar omgaan.
We kunnen eigenlijk die oorspronkelijke betekenis gebruiken
voor onze huidige situatie.
We kunnen daarmee de mensheid als 'sociale gemeenschap' beschrijven
met daarin zowel gezonde als rotte appels.
En daarvoor, dames en heren,
hebben we GLS, German LifeStyle, opgericht.
(Gelach)
(Applaus)
AF: Nice. - AA: Cool, hé?
AF: We hebben ons project een jaar geleden opgestart.
Het gaat er eigenlijk om dat Duitsers en Syriërs
meer met elkaar spreken,
dat we de vooroordelen over Duitsers
en over ons, de Syriërs, afbouwen,
dat we de verschillen die er zijn ook begrijpen.
We hebben nu ongeveer 90 000 [volgers] op Facebook.
AA: Ongeveer 90 000, ja.
AF: En 20 000 abonnementen op YouTube.
En dit is een klein voorbeeld van onze video's.
Die zijn al een beetje ouder, maar...
AA: Wacht.
Ja, precies, dat doen wij.
(Gelach)
Nog eens.
Dat hebben we ook gedaan.
(Gelach)
(Applaus)
Geen probleem. Dan doen we het gewoon live. Of toch.
(Video) [De Duitsers]
AF: Wil je chocolade?
AA: Nee, dank je. Voor mij niet.
AF: Ok.
[De Syriërs]
(Arabisch)
(Podium) AF: Dat was lekker.
(Video) (Arabisch)
AF: We waren heel tevreden met ons leven.
Niemand had er voor de oorlog over nagedacht
om Syrië te verlaten,
maar dat blijkt het lot te zijn
en het doet ons allemaal veel pijn.
We zouden ons graag in jullie maatschappij integreren
en ons aan de grondwet houden.
We zouden graag vredevol samenleven en tegenover elkaar staan,
omdat we samen sterker zijn.
En alleen slagen we daar niet in en jullie zonder ons ook niet.
Daarom moeten we elkaar steunen,
omdat we ergens willen geraken.
We hebben veel verloren,
maar onze dromen hebben we wel nog steeds
en die zouden we willen verwezenlijken,
zodat we actief functioneren in deze maatschappij.
(Applaus)
(Podium) AF: Dank u wel.
We hebben eigenlijk veel nagedacht en kwamen dan tot deze gedachte:
we hebben twee verschillende samenlevingen met een kloof ertussen
die we moeten overbruggen.
We hebben ons afgevraagd:
hoe kunnen we dat doen?
Hoe kunnen we het ijs tussen ons breken?
Het is zo eenvoudig.
Het is eigenlijk zoals je een vrouw leert kennen.
AA: Ja. - AF: Abdul?
AA: Nee. - AF: Kan je ons vertellen...
AA: Precies, dank u wel.
AF: hoe jij vrouwen leert kennen?
AA: Nee.
AF: Waarom?
AA: Dat is het verleden. Ik wil daar niet meer over praten.
AF: Alsjeblieft?
AA: Ik ben nu een heel ander mens.
Ik ben geen paard meer.
AF: Er wachten 400 toeschouwers op ons.
AA: (Arabisch)
AF: Alsjeblieft!
Kom hier.
The stage is yours.
En dan?
(Gelach)
Wat heb je dan gedaan?
Alsjeblieft!
(Gelach)
(Applaus)
Voorzichtig, voorzichtig!
(Zingt 'My heart will go on')
(Gelach)
(Applaus)
AA: Humor.
Zie je, met humor kan je eigenlijk dat ijs breken.
Humor is voor ons eigenlijk een universele taal
en niemand is bang om die te spreken of te verstaan.
Jullie zijn nu bijvoorbeeld in een vreemde cultuur.
Jullie zijn bang om iets fout te doen.
De anderen voelen ook die angst om iets fout te doen.
Maar opeens lachen jullie.
Nu is het niet belangrijk wat jullie gedaan hebben.
Misschien hebben jullie iets fout gedaan in de andere cultuur.
Maar het is niet belangrijk, geen ergernis -- jullie lachen --
geen afstand, geen waarden. Jullie delen dat moment.
Jullie voelen je verbonden.
AF: Wow.
Nice. -- AA: Goed, niet?
AF: Dan zijn er nog altijd die mensen
die zich niet willen openstellen voor de cultuur en voor andere landen.
Die willen die inspanningen niet leveren.
Want, ja, het is vermoeiend, het is altijd lastig om te discussiëren,
ideeën te veranderen die je al zo lang hebt.
Maar nu komt de vraag:
wat missen die mensen?
AA: Velen hebben die angst voor verschillen.
Voor ons zijn verschillen niets ergs.
Verschillen hoeven niet altijd negatief te zijn.
Volgens onze ervaring zijn multiculturele mensen
zeer open en toleranter
dan mensen in geïsoleerde, gesloten samenlevingen.
We kunnen veel van elkaar leren en iets delen.
Jij --
ik, bijvoorbeeld, wij,
ik kan jou bijvoorbeeld leren koken, ja?
Dan kan jij mij bijvoorbeeld jouw Duits paspoort geven.
(Gelach)
Duits paspoort.
AF: Religieus fanatisme, racisme en nationalisme bouwen een grens.
We kunnen die grens enkel verwijderen
door elkaar te leren kennen,
door te beseffen wat ons het meest verbindt:
dat we allemaal mensen zijn.
AA: Dat is eigenlijk wat we met ons project,
met GLS, willen bereiken.
Terug naar mijn eerste punt.
Ik wil geen stereotiep beeld van Duitsers hebben.
AF: En ik wil ook geen stereotiep beeld van Syriërs hebben.
AA: Daarbij interesseert het mij ook niet
of het een goed of slecht beeld is.
We denken gewoon dat geen enkele samenleving op aarde
gestereotypeerd mag worden.
Dat is fout. Dat is erg.
(Applaus)
Wij, ik, Allaa, het paard en veel vluchtelingen,
veel nieuwe vluchtelingen, veel nieuwe leden van de samenleving
willen jullie gewoon zeggen
dat de oorlog niet sterker mag zijn dan wij.
Ons lot mag niet sterker zijn dan wij.
AF: Wij zijn sterker dan onze realiteit.
Wit is eigenlijk vrede
en wij hebben nu eigenlijk vier bloemen.
AA: Deze hier...
is voor mijn verwoeste land,
voor mijn stad.
AF: En deze hier is voor Duitsland.
AA: Deze hier voor allen op aarde
die lijden onder de oorlog.
AF: En deze is voor allen die voor menselijkheid staan.
AA: Dankjewel. - AF: Dank je.
(Applaus)