Vijf jaar geleden stelde ik mezelf een doel.
Ik was erachter gekomen
dat de gemiddelde Amerikaan twee kilo afval per dag produceert,
wat betekende dat ik elke vier weken mijn eigen gewicht in afval produceerde.
Ik vond het duizelingwekkend dat we iedere dag zoveel afval produceren
zonder er ook maar bij stil te staan waar dat allemaal blijft.
Vandaag wil ik jullie drie korte verhalen vertellen
over hoe verschillend er in de wereld naar afval wordt gekeken.
Daarna vertel ik jullie iets over de oplossing
die we hebben ontwikkeld bij ons bedrijf, PK Clean.
Mijn eerste verhaal
gaat over een van 's werelds meest gemarginaliseerde groepen.
Afvaldoorzoekers maken één procent uit
van de stadsbevolking in ontwikkelingslanden.
Dit zijn er een aantal
die ik een paar maanden geleden in India ontmoette.
Ze zeiden minder dan één dollar per dag te verdienen
en dat hun inkomen al tien jaar ongeveer hetzelfde is.
Ik kwam erachter
dat laagwaardig plastic doorzoeken hun tijd gewoon niet waard was
en ze vertelden me ook dat plastic wikkels,
zoals snoepverpakkingen die we daarnaartoe verschepen,
uiteindelijk gewoon het milieu van ontwikkelingslanden belasten.
Een ander verhaal dat ik wil vertellen,
gaat over de impact die plastic heeft op zeedieren.
Mijn eerste ervaring op dit vlak was tijdens mijn jeugd in Australië,
bij het opruimen van het strand.
Dat bleek slechts het topje van de ijsberg,
want een geschat aantal van 5,25 biljoen stuks plasticafval
schijnt wereldwijd op de oppervlakte van onze oceanen te dobberen.
Niets vertelt dat verhaal beter dan deze foto's.
En nog aangrijpender is de impact die het heeft op mensen,
die uiteindelijk vele soorten zeedieren zullen consumeren.
Het derde en laatste verhaal
gaat over hoe afval wordt gezien door de gemiddelde Amerikaan.
Dit verhaal gaat over mezelf.
Een eerlijke analyse van mijn eigen afvalconsumptie is eigenlijk wel gênant.
Dit is een foto van wat ik dagelijks eet.
Al ziet het er misschien heel gezond en organisch uit,
ik weet helaas dat geen van die plastic voorwerpen ooit gerecycled zullen worden.
Ik kan ze wel in de recyclingbak doen,
maar voor mijn afvalverwerker zijn deze dingen te laag van waarde.
Deze dingen worden ofwel naar de stortplaats gebracht,
ofwel naar Azië verscheept om zo de stortkosten te ontwijken,
alwaar afvaldoorzoekers er nog eens doorheen graaien,
of erger nog:
misschien komt het onderweg wel in zee terecht.
De rode draad in al die drie verhalen
is de complexiteit van het plasticprobleem.
Terwijl het hergebruik van metaal en papier door de jaren is toegenomen,
is het hergebruik van plastic relatief ongewijzigd gebleven: onder de 10%.
Plastic is het slechtst om te begraven, want het vergaat nooit.
Mijn belangrijkste vraag was: waarom wordt zo weinig plastic gerecycled?
Het blijkt dat om plastic te recyclen
je een zuivere stroom van een specifiek nummer moet hebben --
nummers een tot zeven;
ze staan vermeld onder op je plastic verpakking.
Als die verschillende nummers eenmaal door elkaar zitten in de container,
wordt het heel lastig om ze te sorteren.
Meestal halen afvalverwerkers de water- en drankflesjes er wel uit,
en ook het type flessen voor melk en schoonmaakmiddel,
maar de rest van het plasticafval vormt een gemengde afvalbrij
die er ongeveer zo uitziet.
Wat je hier ziet,
daar worden afvaldoorzoekers, zeedieren en afvalverwerkers mee geconfronteerd.
Het komt doordat gemengd plasticafval
gewoon te divers en te vuil is om nog te sorteren.
Aangezien plastic uit olie gemaakt is, wist ik dat er een manier moest zijn
om uit dat plastic weer olie te winnen.
Daarom heb ik PK Clean opgericht.
We nemen gemengd, vuil plasticafval dat rijp is voor de stortplaats
en we stoppen het in een zuurstofvrije reactor
die we verhitten,
en de damp die ontstaat, condenseren we weer tot olie.
Op hoog niveau is de chemie heel rechttoe rechtaan.
Plastic bestaat uit lange koolstofketens.
Wij korten die ketens in tot kortere ketens tussen C12 en C20,
wat vergelijkbaar is met dieselolie.
Het eindproduct is een brandstof die er zo uitziet.
We kunnen tot 95% van de energie terugwinnen.
(Applaus)
In New York City
leggen dieseltrucks ieder jaar 40 miljoen kilometer met afval af,
en ze verbruiken daarbij 40 miljoen liter diesel.
New York City stuurt zijn plasticafval
naar stortplaatsen in andere staten, waaronder Pennsylvania en Ohio.
Als we daar echter weer brandstof uit zouden winnen,
zouden we meer dan genoeg hebben
om de dieseltrucks in New York City mee van brandstof te voorzien.
Tot dusver hebben we dit proces getoond bij onze vestiging in Salt Lake City,
welke je hier kunt zien,
en nu willen we andere grote steden gaan benaderen.
Verder zien we enorme mogelijkheden in de ontwikkelingslanden
en we willen direct met afvaldoorzoekers werken
om ze een betere opbrengst uit hun plastic te geven.
En tot slot werken we samen met het Plastic Ocean Project
om onze technologie in te zetten voor strand- en eilandprojecten,
zodat we de tonnen plastic die ieder jaar aanspoelen
weer in brandstof kunnen omzetten.
Men verwacht dat de hoeveelheid afval de komende tien jaar zal verdubbelen,
van 3,5 miljoen ton naar 6 miljoen ton per dag.
Innovatie is geboden om deze groei af te remmen,
toch overwegen maar weinig jonge mensen een carrière in de afval.
Het is misschien niet chic genoeg of we hebben niet genoeg geduld
of misschien denken we gewoon niet verder dan de afvalbak.
Afval is onze belangrijkste ongebruikte grondstof
en als gemeenschap zullen we moeten leren afval niet als afval te zien.
We kunnen vier stappen onderscheiden:
minder gebruiken, hergebruiken, recyclen
en energie terugwinnen uit wat dan nog overblijft.
Het is het belangrijkst om een probleem van de vorige generatie
om te vormen tot een geweldige kans voor de huidige.
Dus als je weer eens iets weggooit,
weet dan dat er energie in afval zit
en het wordt tijd dat we dat eruit halen.
(Applaus)