[เจฟฟ์ วอลล์: ภาพถ่ายที่เป็นไปไม่ได้]
[ผู้สัมภาษณ์ อยู่นอกจอ] ขอถามคำถามนึงนะคะ
ว่าผู้ชายบนผนัง
ที่กำลังมองไปที่หน้าต่างแก้วใส
และสวมกางเกงสุดเท่ห์
คุณเป็นคนทำกางเกงเอง หรือเปล่าคะ
คุณทำกางเกงเองไหม
คุณบังคับให้เขาใส่หรือเปล่า
ใช้กลอุบายไหม
คุณจะอธิบายอย่างไร
[เจฟฟ์ วอลล์] ข้อมูลเป็นความลับครับ
[หัวเราะ]
[ผู้สัมภาษณ์] ส่วนภาพนี้ก็เหมือนกัน
ผู้หญิงกำลังลองชุด
[เจฟฟ์] ข้อมูลเป็นความลับเหมือนกันครับ
สิ่งที่คุณกำลังเห็น ได้เกิดขึ้น
ผมบอกได้เท่านี้ครับ
การเกิดได้อย่างไร เป็นประเด็นรอง
จากความจริงว่า มันเกิดขึ้นแล้ว
ลองนึกนึกภาพว่า๙ ผมเจอชายคนหนึ่งที่ฟุตบาท
แล้วขอเขาทำสิ่งที่เขากำลังทำ
หรือขอให้เขาทำสิ่งที่เขาทำอีกครั้ง
มันต่างกันยังไง
ผมว่ามันต่างกันมากเชียว
ทั้งความจริง ประวัติศาสตร์ และอื่น ๆ
ในการถ่ายภาพ ความต่างนีี่สำคัญ
สำหรับศิลปะการถ่ายภาพ
ซึ่งไม่ได้สำคัญกับศิลปะแบบอื่น
ไม่สำคัญกับงานจิตรกรรม
ไม่สำคัญกับงานปฏิมากรรม
ไม่สำคัญกับการละคร
ไม่สำคัญกับภาพยนตร์
สำคัญกับงานศิลปะรูปแบบอย่างเดียว
นั่นคือการถ่ายภาพ
นี่คือทำไมคุณต้องจัดการมัน
[ผู้สัมภาษณ์] แล้วจุดเริ่มมาจากตอนไหน
[เจฟฟ์] อืม...
จากความทรงจำเมื่อสามสิบสี่สิบปีก่อน
ซึงกลับมาโดยไม่ตั้งใจ
ตอนนั้นผมเริ่มรู้ว่า ผมชอบเรื่องนี้
คำถามคือว่า "แล้วจะถ่ายภาพแบบนี้ได้ยังไง?"
ความเป็นไปไม่ได้ที่จะเห็น กลายเป็นตัวกระตุ้นให้งานน่าสนใจ
ดังนั้น พอมองจากอีกด้านของห้องแต่งตัว
จะมีกระจก
เพราะมีม่านอยู่ตรงข้าม
แต่ภาพไม่ได้สะท้อนกัน
เพราะคุณมองที่ไม้แขวนเสื้อ
คำว่า "บาร์นีส์" --
ไม่ได้กลับข้าง
ม่านปิด
ไม่มีใครเข้ามาในห้องแต่งตัวได้
ห้องแต่งตัวไม่ให้มีกระจกด้านเดียว
ห้องแต่งตัวไม่มีกล้องวงจรปิด
นี้คือข้อมูลทั้งหมดซึ่ง
ถ้าคุณวิเคราะห์ภาพ
จะสรุปได้แบบนี้
ดังนั้น สิ่่งเดียวที่คุณเห็น
เป็นสิ่งที่กระจกเห็น
ดังนั้นภาพนี้ ไม่ใช่ภาพที่สร้างขึ้น
ซึ่งทำให้เกิดอุปสรรคที่น่าสนใจหลายอย่าง
บาร์นีส์เป็นร้านที่คุณขโมยของมาได้
ดังนั้นผมต้องไปที่ร้าน
แล้วถ่ายภาพห้องแต่งตัว
ต้องวัด และเก็บรายละเอียดทุกอย่าง
แล้วทำสำเนาของ
[เสียงสะท้อนการปิดสวิตช์ไฟ]
ผมได้บอกคุณถึงสิ่งที่ผมเชื่อ
ถ้าคุณลองให้ความสนใจกับภาพ
เพลิดเพลิน และจ้องมอง มีส่วนร่วม
ภาพจะกลับมาหาคุณ
เมื่อมันกลับมาหาคุณ มันน่าตื่นเต้น
ศิลปะที่สวยงามที่สุดถูกปกปิดไว้
แต่ไม่มีความลับ
ไม่ใช่ความลับ
แต่เป็นสถาวะต่างหาก