Begin 1863
bracht het nog niet onthulde metrosysteem van Londen --
het allereerste ter wereld -- de stad in opschudding.
Het aanleggen van een ondergrondse tunnel met daarin een spoorlijn
bleek de ideale droom.
Kroeglopers vonden het een belachelijk idee
en de lokale minister beschuldigde het spoorbedrijf ervan
dat ze een doorgang probeerden te maken naar de hel.
Veel mensen dachten simpelweg dat het project,
dat tegenwoordig meer dan 100 miljoen dollar zou kosten,
niet goed zou uitpakken.
Maar toch lukte het.
Op 10 januari 1863
waagden 30.000 mensen het erop om met de eerste metro ter wereld te reizen
op een ruim zes kilometer lang traject in Londen.
Na drie jaar constructiewerk en een paar technische tegenvallers
was de Metropolitan Railway klaar voor gebruik.
De stadsambtenaren waren erg opgelucht.
Ze hadden radeloos een manier gezocht
om de vreselijke verkeersopstoppingen op de wegen te verminderen.
Londen -- destijds de grootste en meest welvarende stad ter wereld --
zat permanent muurvast
door boerenwagens,
straatverkopers,
koeien
en forenzen die al het verkeer opstopten.
Een Victoriaanse visionair genaamd Charles Pearson
was de conceptuele bedenker van ondergrondse spoorlijnen.
Hij pleitte voor ondergrondse treinen in de jaren 1840,
maar tegenstanders vonden het idee onuitvoerbaar,
omdat het spoor toen alleen door heuveltunnels ging.
Hoe kan je een spoorlijn midden in een stad aanleggen?
Het antwoord was een simpel systeem dat 'openbouwputtunnel' heet.
Werklui groeven een gigantische geul,
metselden een bakstenen boogtunnel
en dichtten de geul over de nieuwgebouwde tunnel heen.
Doordat dit trillingen veroorzaakte
en schade toebracht aan gebouwen boven de tunnels,
voerde de spoorlijn grotendeels onder bestaande wegen door.
Natuurlijk vonden er ongevallen plaats.
Er overstroomde eens een vlakbij gelegen riolering door een hevige regenbui
en barstte uit in de bouwput,
waardoor het project maanden stil lag.
Maar zodra de Metropolitan Railway werd geopend
stormden de Londenaren enthousiast de nieuwe treinen in.
De Metropolitan werd direct een belangrijk onderdeel
van het Londense vervoersysteem.
Al snel werden er nieuwe lijnen aangelegd
en groeiden er nieuwe buitenwijken rondom de stations.
Grote warenhuizen openden hun deuren naast de spoorlijn
en het spoorbedrijf bouwde zelfs attracties,
zoals een 94 meter hoog reuzenrad in Earls Court
om zo meer toeristen met de trein te laten reizen.
Binnen 30 jaar breidde de Londense metro zich uit
tot 80 kilometer
via spoorlijnen die in het centrum door ondergrondse tunnels voerden
en die in buitenwijken bovengronds gingen;
vaak langs oeverstroken.
Maar Londen groeide gestaag door
en iedereen wilde deel uitmaken van het systeem.
Eind jaren 1880 was de stad te dichtbebouwd geraakt
met gebouwen, riolering en elektriciteitskabels
voor de openbouwputtunnel techniek
waardoor een nieuw systeem ontworpen moest worden.
Met een tunnelboormachine die 'the Greathead Shield' heette,
kon een team van slechts twaalf man door de aarde boren
en diepe ondergrondse tunnels door de Londense klei vervaardigen.
Deze nieuwe lijnen -- letterlijk 'buizen' --
lagen op verschillende dieptes,
maar vaak circa 25 meter dieper dan de openbouwputtunnel-lijnen.
Zo verstoorde de bouw het grondoppervlak niet
en zodoende was het mogelijk om onder gebouwen te graven.
De eerste metrolijn, the City and South London,
opende in 1890 en bleek zo'n succes
dat er twintig jaar later nog eens zes lijnen aangelegd werden.
Deze slimme innovatie werd zelfs gebruikt om diverse lijnen te graven
onder de Londense rivier, de Theems.
Begin 20ste eeuw
hadden Budapest,
Berlijn,
Parijs
en New York allemaal hun eigen metro gebouwd.
Nu, met meer dan 160 steden in 55 landen
die ondergrondse lijnen gebruiken tegen verkeersopstoppingen,
kunnen we Charles Pearson en de Metropolitan Railway bedanken
dat ze ons op het goede spoor hebben gezet.