Como é unha nai traballadora?
Se lle preguntan a Internet, esta é a resposta que terán.
Tanto ten se isto é o que escriben realmente
se tentan traballar no ordenador cun neno no colo.
(Risas)
E non, esta non é unha nai traballadora.
Percibirán un tema recorrente nestas fotos
ese tema é a marabillosa luz natural
que, como todos sabemos,
é a habitual en calquera lugar de traballo nos EUA.
Hai miles de imaxes coma esta.
Abonda con escribir "nai traballadora" en calquera motor de busca
ou galería de fotos.
Están por toda a Internet,
encabezando entradas de blog e noticias,
e estamos obsesionados con elas e a mentira que nos contan
e a tranquilidade que nos dan
de que en relación coas novas nais traballadoras
todo vai de marabilla.
Pero non vai de marabilla.
Como país, devolvemos ao traballo millóns de mulleres
cada ano, cunha rapidez incrible e terrible,
despois de que dean a luz.
Este é un problema moral,
pero hoxe quero explicar por que é tamén un problema económico.
Remato tan anoxada e obsesionada con estas imaxes tan irreais
tan diferentes da miña vida,
que hai pouco decidín facer e protagonizar unhas serie de fotos paródicas
coa esperanza de que a xente as empezase a usar
amosando a curiosa realidade de volver ao traballo
cando a comida do teu neno vai pegada ao teu corpo.
Voulles amosar dúas delas.
(Risas)
Nada axuda tanto a conseguir un ascenso como as manchas de leite
no vestido durante unha presentación.
Fíxense en que non hai ningún neno na foto
porque non funciona así,
polo menos para a maioría das nais.
Sabían, e isto vailles estragar o día,
que cada vez que tiran da cisterna o que hai dentro vaporízase
e permanece no aire durante horas?
Aínda así, para moitas nais traballadoras
ese é o único lugar en todo o día en que poden darlles de comer
aos seus bebés acabados de nacer.
Presento estas cousas, unha ducia delas, ao mundo.
Quería deixar algo claro.
Non sabía que ao mesmo tempo estaba abrindo unha porta
porque agora todo tipo de persoas descoñecidas
me escriben a cadora
para me contaren como é para elas volver ao traballo
só uns días ou semanas despois de teren un fillo.
Vou compartir con vostedes dez das súas historias hoxe.
Son totalmente reais, algunhas moi dolorosas
e ningunha delas se parece a isto.
Aquí vai a primeira.
"Era unha traballadora activa nunha prisión federal.
Volvín ao traballo tras o máximo permitido de oito semanas após unha cesárea.
Un compañeiro varón enfadouse porque eu marchara 'de vacacións',
así que abriu a mantenta a porta mentres eu sacaba leite do peito
e permaneceu na porta cos reclusos no corredor".
Moitas das historias que estas mulleres envían
non tratan sequera sobre aleitar.
Unha muller escribiume para dicir:
"Tiven dous xemelgos e volvín ao traballo tras sete semanas sen salario.
Estaba emocionalmente rota.
Fisicamente tivera unha grande hemorraxia e un desgarro durante o parto,
apenas podía erguerme, sentarme ou andar.
O meu xefe díxome que non podía usar os meus días de vacacións
porque era tempada alta".
Penso que non podemos asumir situacións coma esta
porque nos horrorizaríamos,
e se nos horrorizamos, entón temos que reaccionar.
Eliximos, entón, mirar e crer nesta imaxe.
Non teño claro que ocorre nesta imaxe,
porque me parece rara e algo sinistra.
(Risas)
Ela, que está a facer?
Pero sei o que a foto nos conta.
Cóntanos que todo vai ben.
Todo vai ben para esta nai, para todas as nais traballadoras e todos os nenos.
Aquí non hai nada que mirar.
E aínda así, as mulleres decidiron,
así que nada disto é o noso problema.
Quero dividir este tema da elección en dúas partes.
A primeira elección di que as mulleres decidiron traballar.
E non é verdade.
En América as mulleres son hoxe o 47% da poboación activa,
e no 40% dos fogares americanos
a muller é o único ou o principal sustento da familia.
O noso traballo remunerado é unha parte enorme do motor desta economía,
e é esencial para a economía das nosas familias.
A nivel nacional, o noso traballo non é unha opción.
A segunda di que as mulleres decidiron ter fillos,
así que teñen que cangar coas consecuencias da súa decisión.
En fin, esta é unha desas cousas
que poden parecer verdade se as oes de pasada.
Eu non che mandei ter un neno.
Non estaba alí cando pasou.
Pero esta afirmación ignora unha verdade fundamental:
a procreación a escala nacional non é unha opción.
Os fillos que teñen estas mulleres, moitas traballadoras,
serán algún día os nosos traballadores, protexerán as fronteiras,
pagarán os impostos.
A procreación non é unha opción a escala nacional.
Non son escollas.
Necesitamos que as mulleres traballen. Necesitamos que as mulleres teñan fillos.
Entón deberiamos facer que as dúas cousas á vez
fosen, como mínimo, aceptables, non si?
Ben, é tempo para o test de revista:
que porcentaxe de mulleres traballadoras pensades que nos EUA
non ten acceso a baixa de maternidade?
88 por cento.
O 88 por cento de nais traballadoras non terán nin unha miga da axuda
despois de ter o seu fillo.
Pensade agora na baixa sen dereito a cobro.
Existe nos EUA. Chámase FMLA e non funciona.
Por como se estrutura, con todo tipo de excepcións,
a metade das nais non pode optar a ela.
Funciona así.
"Adoptamos o noso fillo.
Cando me chamaron o día que naceu, tiven que saír do traballo.
Non estivera tempo abondo para ter dereito ao FMLA,
polo que non podía optar á baixa.
Cando pedín días libres para estar co meu novo fillo
perdín o traballo."
Este tipo de fotos corporativas agochan outra realidade.
Das nais que si teñen acceso á baixa sen dereito a cobro,
moitas non poden permitirse usala.
Unha enfermeira explicoume "Non tiña opción á baixa maternal
porque o meu embarazo foi considerado condición preexistente.
Gastamos toda a devolución de facenda e a metade dos aforros
nas miñas seis semanas sen soldo.
Non podiamos seguir por máis tempo.
Era duro a nivel físico, pero no emocional era peor.
Sufrín durante meses estando lonxe do meu fillo".
Entón esta decisión de volver tan cedo ao traballo
é unha decisión económica racional motivada pola economía familiar,
pero a miúdo é horrible a nivel físico
porque traer un ser humano ao mundo é complicado.
Unha camareira contoume:
"Co meu primeiro fillo, volvín ao traballo cinco semanas após o parto.
Co segundo, tiven unha cirurxía seria despois de dar a luz
e tiven que esperar seis semanas.
Tiña desgarros de nivel tres."
O 23% das novas nais traballadoras nos EUA
volverán ao traballo dúas semanas despois do parto.
"Traballaba como camareira e cociñeira 75 horas á semana durante o embarazo.
Volvín traballar antes de que o neno tivese un mes,
traballando 60 horas á semana.
Unha das miñas compañeiras só puido permitirse 10 días co seu neno."
Por suposto, esta non é só unha situación con implicacións económicas e físicas.
O nacemento é, e será sempre, un enorme acontecemento psicolóxico.
Unha profesora explicoume:
"Volvín ao traballo oito semanas despois do nacemento.
Xa tiña problemas de ansiedade,
pero os ataques de pánico que tiven antes de volver eran insoportables".
A nivel estatístico,
canto menos dure a baixa despois de ter o fillo,
máis probable é que se sufran problemas emocionais posparto,
como depresión ou ansiedade.
Entre outras consecuencias posibles destas desordes,
o suicidio é a segunda causa de morte máis frecuente
no primeiro ano despois do parto.
Atención á seguinte historia!
Nunca coñecín a esta muller, a súa historia éme difícil de aturar.
"Sinto moitísima pena e rabia porque perdín un tempo fundamental,
insubstituíble e formativo co meu fillo.
O parto e o nacemento deixáronme desfeita.
Daqueles meses só lembro os berros: dixeron que era un cólico.
Eu afogaba por dentro.
Preguntábame cada mañá durante canto tempo podería aturalo.
Deixáronme levar o neno ao traballo.
Pechei a porta da oficina mentres o aloumiñaba
e lle suplicaba que deixase de berrar para non ter problemas eu.
Agocheime detrás da porta cada maldito día
e choraba mentres el berraba.
Choraba no baño mentres limpaba o sacaleite.
Cada día choraba ao ir traballar e ao volver para a casa.
Prometínlle ao meu xefe que o traballo que non facía polo día,
faríao de noite na casa.
Pensei que algo non marchaba ben en min, que non podía controlalo".
Así son as nais.
E os nenos?
Como país, preocupámonos polos millóns de nenos
que as nais traballadoras teñen cada ano?
Penso que non,
non até que chegan á idade de traballar e pagar impostos e ser soldados.
Moi ben, xa os veremos en 18 anos,
chegar ata alí xa é cousa súa.
Unha das razóns polas que o sei é porque os fillos de nais
que pasan 12 ou máis semanas na casa con eles
teñen mais posibilidades de ser vacinados e examinados no seu primeiro ano.
Eses nenos están máis protexidos fronte a enfermidades mortais e perigosas.
Imaxes coma esta agochan esas realidades.
Os EUA teñen unha mensaxe para as nais traballadoras e os seus fillos.
Deberías estar agradecida polo tempo que tes co teu fillo,
e es un estorbo
para a economía e para os teus xefes.
Esta narrativa da gratitude existe en moitas historias que escoito.
Unha muller díxome:
"Volvín ás oito semanas da miña cesárea
porque o meu home non tiña traballo.
Sen min, a milla filla tivo problemas para desenvolverse.
Non tomaba o biberón.
Empezou a perder peso.
Por sorte, o meu xefe foi moi comprensivo.
Miña nai puido traer o neno,
que estaba con osíxeno e monitorizado
catro veces por quenda para que o aleitase".
Hai un pequeno club de países no mundo
que non ofrece baixas pagadas estatais ás nais.
Saben cales son?
Os primeiros oito suman en total oito millóns de habitantes.
Son Papua Nova Guinea, Surinam e as pequenas illas-nación
de Micronesia, as Illas Marshall, Nauru, Niue, Palau e Tonga.
O número nove son os Estados Unidos de América
con 320 millóns de persoas.
E xa está.
Ese é o final da lista.
Todas as outras economías do mundo
atoparon un xeito de ofrecer baixas de maternidade pagadas
para as persoas cuxo traballo significa o futuro deses países,
pero dicimos "Non é posible facelo".
Dicimos que o mercado solucionará este problema
e celebrámolo cando as empresas ofrecen máis baixas pagadas ás mulleres,
que son xa as que teñen mellores estudos e soldos de entre nós.
Lembran o 88 por cento?
As mulleres con soldos medios e baixos non reciben esas axudas.
Sabemos que este enfoque ten
asombrosos custos económicos, financeiros, físicos e emocionais.
Demos en decidir --en decidir, non por accidente--
cargarlles estes custos ás mulleres traballadoras e aos seus fillos.
Sabemos que o prezo é alto para mulleres con soldo baixo,
inda máis desproporcionado para as mulleres de color.
Cargámoslles os custos igual.
Todo isto é a vergoña de América.
Pero é tamén o risco de América.
Porque podería pasar
que todas estas supostas decisións de ter fillos
se volvesen decisións individuais de non telos.
Unha muller díxome:
"A maternidade moderna é difícil. Non debería ser un trauma.
Cando agora falamos de aumentar a familia,
centrámonos no tempo que teremos para coidar de nós e do neno.
Se tivésemos que facer igual que co primeiro fillo,
talvez teriamos un só neno".
A taxa de natalidade que os EUA precisan
para manter a poboación é de 2,1 fillos por muller.
Hoxe temos un 1,86.
Precisamos que as mulleres teñan fillos,
e estamos desanimando ás mulleres traballadoras que poderían facelo.
Que pasaría coa poboación activa, a innovación e o PIB
se unha a unha, as mulleres deste país decidisen
que non poden facer isto máis dunha vez?
Estou aquí hoxe cunha única idea que paga a pena compartir
e xa saben cal é.
Chegou a hora de que o país máis poderoso da Terra
ofreza baixas de maternidade pagadas
para as persoas que traballan polo futuro deste país
e para os nenos que representan este futuro.
O nacemento é un ben de interese público.
A baixa debería ser un subsidio estatal.
Non debería haber excepcións para negocios pequenos,
duración do traballo ou emprendedores.
Debería poderse compartir entre os proxenitores.
Falei deste tema con moitas nais,
pero os pais son chave a moitos niveis.
Ningunha muller debería volver ao traballo
mentres coxea e sangra.
Ningunha familia debería consumir os seus aforros
para mercar uns días de descanso, recuperación e achegamento.
Ningún neno fraxil
tería que ir directamente da incubadora á gardería
porque os seus pais usaron todo o seu escaso tempo
sentados na UCI.
A ningunha familia traballadora deberìa dicírselle
que a relación entre o seu traballo, que precisan, e a maternidade que queren
é o seu problema.
O problema é que cando isto lle pasa a unha nova familia, é esgotador,
e unha familia cun neno é máis vulnerable economicamente
do que nunca antes fora,
así que a nai non pode falar por si mesma.
Pero todos nós temos voces.
Eu xa non vou ter máis fillos,
e vostede pode ser pre-neno,
pode ser post-neno
pode ser ningún neno.
Tanto debería ter.
Deixemos de entendelo como un problema das nais,
nin sequera das mulleres.
É un problema dos EUA.
Temos que deixar de tragar a mentira das imaxes que nos amosan.
Temos que deixar de aceptar a súa calma.
Temos que cuestionar por que din que isto non pode funcionar
cando vemos que funciona en todo o mundo.
Temos que recoñecer que esta realidade americana
é a nosa vergoña e o noso problema.
Porque isto non é,
isto non é
e isto non é
o aspecto dunha nai traballadora.
(Aplauso)