Średnik od zawsze zmagał się z kryzysem osobowości.
Graficznie stanowi połączenie przecinka i kropki.
Może właśnie dlatego sypiemy średnikami jak konfetti,
nie bardzo wiedząc, jaką funkcję pełnią w zadaniu.
Tymczasem to właśnie ta dwojaka natura nadaje średnikowi sens.
Średnik jest silniejszy od przecinka, ale nie kończy zdania jak kropka.
Pełni funkcję pośrednią i dlatego właśnie
ma istotną i szczególną rolę.
Po pierwsze objaśnia sens zdania
upstrzonego przecinkami.
"Średnik: z początku nas przeraża,
potem zaczynamy go lepiej rozumieć,
i wreszcie zakochujemy się w nim bez pamięci".
Chociaż zadaniem przecinków jest podzielenie zdania na części,
ich nadmiar może być kłopotliwy w wychwyceniu sensu.
Wtedy właśnie średnik śpieszy nam na ratunek.
Kiedy zdanie zawiera listę wyrazów, średnik jest bardzo skuteczny,
pomaga bowiem w dzieleniu zdań na sensowne grupy.
Średnik łamie wypowiedzi na części, jednocześnie łącząc je w spójną całość.
Średnik służy też łączeniu zdań pojedynczych.
Zdania pojedyncze mogą występować niezależnie.
Jednak kiedy łączy je średnik,
nabierają pełniejszego znaczenia, ponieważ są ze sobą powiązane.
"Średnik był dla mnie kiedyś nie lada zagadką.
Nie wiedziałem, kiedy go użyć".
Technicznie, obydwa zdania są poprawne.
Ich zapis też jest prawidłowy.
Ale załóżmy, że ta wypowiedź pojawia się w strukturze wielozdaniowej,
gdzie każde zdanie ma podobną długość i każde oddzielone jest przecinkiem.
Taka wypowiedź szybko stała by się monotonna.
W tej sytuacji
średnik nadaje wypowiedzi płynności, łącząc w sposób spójny
powiązane ze sobą zdania.
Jednak, choć bardzo przydatny, średnik nie wszędzie pasuje.
Na straży jego użycia stoją dwie podstawowe zasady.
Po pierwsze, jeśli nie jest używany w zdaniach tworzących listy,
średnik powinien łączyć zdania, które są ze sobą powiązane w jakiś sposób.
W następującym przykładzie nie użyjemy średnika:
"Średnik był dla mnie kiedyś nie lada zagadką.
Zjadłbym kanapkę".
Zdania te oddzielimy kropką, bo dotyczą osobnych idei.
Zadaniem średnika jest połączenie dwóch niezależnych zdań pojedynczych,
które czerpią korzyści z występowania wspólnie,
bo odwołują się do tej samej treści.
Po drugie, średnik zazwyczaj nie występuje
przed spójnikami czyli wyrazami takimi jak
"i", "ale", "ponieważ", "ani", "lub", "zatem", "jednak".
W tych przypadkach użyjemy przecinka.
Średnik jednak może zastępować spójnik, skracając tym samym zdanie
lub je urozmaicając.
Podsumowując, ten jakże niedoceniany znak interpunkcyjny
nadaje wypowiedzi pisemnej jasność, siłę i styl.
A wszystko to zawarte w malutkiej kropce z ogonkiem,
która tylko czeka, żeby ją postawić w odpowiednim miejscu.