لطفا برای پاسخ به پرسش من دست بلند کنید.
چند نفر اینجا سن بالای ۴۸ سال دارند؟
خب، به نظر تعدادشان کم است.
خب، تبریک میگویم.
چون اگربه این اسلاید که میزان امید به زندگی در امریکا را نشان میدهد نگاه کنید،
سن فعلی شما، از متوسط طول عمر
کسی که درسال ۱۹۰۰ بدنیا آمده بود بیشتراست.
اما ببینید در آن قرن وضعیت چگونه بود.
اگر به منحنی توجه کنید،
خواهید دید که از این نقطه پایینی شروع می شود.
یک افت شدید به دلیل آنفلوانزای ۱۹۱۸ اینجا دیده می شود.
و این نقطه وضعیت ما در ۲۰۱۰ میباشد.
متوسط امید به زندگی برای کودکی که امروز به دنیا میآید ۷۹ سال است.
ولی کار ما هنوز تمام نشده.
این موضوع قسمت خوب موضوع بود.
ولی هنوزکارهای زیادی هست که باید انجام شود.
برای نمونه، اگر بپرسید،
منشاء دقیق مولکولی چند بیماری
تا کنون شناسایی شده است؟
پاسخ ۴٫۰۰۰ بیماری است، که بسیار جالب توجه است،
چون بیشتر این کشفیات مولکولی در مورد بیماریها
همین اخیرا، در مدت زمان بسیار کوتاهی رخ داده است.
خیلی جالب است ببینیم که در این مدت چه چیزها آموختهایم،
اما برای چند تا از این ۴٫۰۰۰ بیماری
اکنون درمان وجود دارد؟
فقط برای ۲۵۰ تای آنها.
پس ما درگیری بزرگی داریم، شکافی عمیق.
شاید فکرکنید خیلی سخت نباشد که،
ما به راحتی بتوانیم
این اطلاعات پایهایِ زیست شناسی،
که علل بروز بیماریها را
به ما می آموزند، بکار ببریم
و بر روی این شکاف بزرگ پلی بسازیم، ما بین
آنچه که در مورد منشاء بیماری ها آموخته ایم
و راه حلی برای آنها،
پلی که شاید چنین شکلی داشته باشد،
طوری که یک مسیر روشن و زیبا ایجاد کنید
که شما را از این سو به آن سوی شکاف ببرد.
خیلی خوب بود اگر موضوع به همین سادگی بود؟
متاسفانه، به این سادگی نیست.
در دنیای واقعی، حرکت از دانش پایه ای به سوی
روش های کاربرد آنها بیشتر به این شکل است.
پل زیبایی وجود ندارد.
شما سعی خودتان رو می کنید.
شاید یک شناگر داشته باشید یا یک قایق پارویی
و یک قایق بادی و یک یدک کش
و شما آنها را برای حرکت آماده می کنید،
در همین زمان باران و رعد و برق هم دارید،
وای خدای من، در آب کوسه هم هست
و شناگر مشکل خواهد داشت،
و، وای، شناگر غرق شد
قایق بادی واژگون شد،
و اون یدک کش، به سخرهها برخورد کرد،
و اگر خوش شانس باشید، شاید یک نفراز این رود بگذرد.
خب، واقعا این یعنی چه؟
خب به هرحال، دقیقا تهیه یک دارو یعنی چه؟
دارو چیست؟ دارو مولکول کوچکی است که
از هیدروژن، کربن
اکسیژن، نیتروژن و چند اتم دیگر درست شده
که به شکل خاصی کنارهم قرار گرفته اند،
و این آرایش اتم ها کنارهم مشخص میکند که
آیا دارو موثر خواهد بود یا نه.
آیا این مولکول دارویی به منطقه هدف خواهد رسید؟
به این تصویر نگاه کنید - شکلهای زیادی دور و بر شما به رقص درآمده اند.
حالا، اگر بخواهید درمانی برای اوتیسم بیابید،
چه باید بکنید؟
یا برای آلزایمر، یا برای سرطان؟
باید شکل مناسب را از میان این اشکال بیابید
شکلی که موثر و بی خطر باشد.
و هنگامی که به اتفاقاتی که در این جریان رخ میدهد نگاه می کنید،
با هزاران ترکیب شروع می کنید،
با چند ده هزار ترکیب مواجه می شوید.
شما مراحل انتخاب را طی می کنید
و خیلی ترکیبات جواب نمی دهند.
در نهایت، شاید تحقیقات بالینی برای ۴ یا ۵ ترکیب از این گروه انجام دهید،
و اگر همه چیز خوب پیش برود، بعد از ۱۴ سال
می توانید برای این ترکیب تاییدیه بگیرید.
و این موفقیت میلیاردها دلار
برای شما هزینه خواهد داشت.
پس ما باید به این جریان طوری که یک مهندس نگاه میکند بنگریم
و بگوییم، " چطور میتوانیم این کار را بهتر انجام دهیم؟ "
من این زمینه اصلی گفتگوی امروز صبح من با شماست.
چطور میتوانیم این کار را سریع تر انجام دهیم؟
چطور میتوانیم در این مسیر موفقتر باشیم؟
خب، بگذارید چند مثال بزنم
این روش واقعا کجا جواب داده است.
یکی از مواردی که همین چند ماه اخیر اتفاق افتاد
تاییدیه موفقیت آمیز برای داروی "سیستیک فیبروزیس" (نوعی اختلال ژنتیکی) بود.
اما خیلی طول کشید تا این موفقیت بدست آمد.
علت مولکولی بروز "سیستیک فیبروزیس" در سال ۱۹۸۹
بوسیله گروه هکارانم و گروه دیگری که در تورنتو با آنها کار میکردیم کشف شده.
کشف اینکه چه جهشی در یک ژن خاص
در کروموزوم ۷ ایجاد میشد.
عکسی که اونجا می بینید؟
بفرمایید، این همون کوچولوست.
این آقا اسمش "دنی بست" هست، ۲۳ سال بعد،
در این سال،
همون سالی که دنی ازدواج کرد،
ما تونستیم برای اولین بار تایید موسسه دارو و غذای آمریکا
برای دارویی که عوارض "سیستیک فیبروزیس" را
بطور اختصاصی هدف قرار میدهد، برپایه درک مولکولی بیماری، دریافت کنیم.
این خبر خوب ماجراست.
خبر بد ماجرا، این که دارو، سیستیک فیبروزیس را درهمه افراد درمان نمی کند،
و برای دنی هم موثر واقع نشد و ما هنوز منتظریم
که نسل بعدی دارو به او کمک کند.
ولی این راه ۲۳ سال طول کشید. خیلی طولانی است.
چطور سریعتر پیشروی کنیم؟
خب، یک راه پیشرفت سریعتر استفاده از تکنولوژی است،
و تکنولوژی مهمی که در این روند تکیه گاه ما خواهد بود
نقشه ژنوم انسانی است.
توانایی دیدن یک کروموزوم،
جدا کردن اجزاء آن، بیرون کشیدن DNA،
و توانایی خواندن حروف تشکیل دهنده کد DNA،
Aها، Cها، Gها و Tها ، (آدنوزین، سیتوزین، گوانین، تیمین)
این کتاب راهنمای ما برای همه موجودات زنده می باشد،
و انجام این کار،
که معمولا صدها میلیون دلار،
درده سال گذشته هزینه در بر داشته
سریعتر از قانون مور درحال کاهش است و امروز
هزینه دریافت ژنوم شخصی من وشما کمتر از ۱۰ هزار دلار شده
و به سمت آن پیش می رود که بزودی ۱٫۰۰۰ دلار هزینه بر دارد.
خب، این خیلی جالب است.
این موضوع در مورد درمان بیماری چه نقشی دارد؟
می خواهم نارسایی دیگری را برایتان بازگو کنم.
این نارسایی خیلی نادر است.
نام آن چینسون-گیلفورد پروگریا( نوعی بیماری نادر ژنیتکی) است،
وغم انگیزترین انواع پیری و کهولت زودرس در سنین بسیار کم میباشد.
یک کودک بین یک ملیون کودک به این عارضه دچار میشوند،
و خیلی ساده، اتفاقی که می افتد این است که،
به دلیل جهشی که در یک ژن خاص روی می دهد،
پروتئینی ساخته می شود که برای سلول سمی است
و باعث می شود این شخص هفت بار
سریعتر از حالت عادی پیر شود.
بگذارید فیلمی به شما نشان بدهم که ببینید چه برسر سلول میآید.
سلول سالم، اگر زیر میکروسکوپ بررسی شود،
هسته ای دارد در وسط سلول،
که نرم و سالم و خوب در محدوده خودش قرار گرفته
و به این شکل به نظر می رسد.
از طرف دیگر در یک سلول پروجریا،
بدلیل این پروتئین سمی، که پروگرین نامیده می شود،
این قلمبه سلمبگیها دیده میشود.
خب بعد از دیدن این عارضه کاری که ما دوست داشتیم انجام دهیم
در سال ۲۰۰۳
روشی برای اصلاح این عارضه پیدا کنیم.
دوباره، با داشتن اطلاعاتی از مسیرمولکولی یک بیماری،
ممکن بود از بین ترکیب های خیلی خیلی زیاد موجود،
یکی را انتخاب کرد که به نظر بیشتر مفید باشد
و آن را امتحان کرد.
در آزمایشی که در کشت سلولی انجام شد
ودراین کارتون دیده میشود
اگر شما آن ترکیب خاص را بردارید و
به آن سلولی که پروگریا دارد اضافه کنید،
و ببینید چه اتفاقی میافتد،
فقط در عرض ۷۲ ساعت،
برای تمامی اهدافی که ما تعیین میکنیم این سلول
تقریبا مثل یک سلول طبیعی شده است.
خب این بسیار هیجان انگیز بود، اما واقعا در مورد یک انسان واقعی هم عملی است؟
این روند که در یک دوره چهار ساله راهبری شد
از کشف ژن تا شروع آزمایشات بالینی
تا زمان آزمایش آن ترکیب.
و کودکانی که اینجا مشاهده می کنید
همه داوطلب شرکت در این آزمایش بودند،
۲۸ نفر از آنها
و به محض بالا آمدن تصویر می توانید ببینید که
آنها در واقع گروهی از جوانان فوق العاده هستند.
همه به این بیماری دچار بودند،
همه کاملا به هم شبیه هستند.
و به جای اینکه بیشتر در این مورد توضیح بدهم،
می خواهم یکی از آنها را که امروز اینجاست، به نام سام برنز از بوستون
دعوت کنم که به صحنه بیاید
و با ما در مورد تجربه اش صحبت کند
به عنوان کودکی که دچار پروگریا بوده است.
سام ۱۵ ساله است. والدین او اسکات برنز و لسلی گوردون
که هردو پزشک هستندو در نیز اینجا با ما می باشند.
سام، لطفا بشین
(تشویق حاضرین)
خب سام، چرا خودت به حاضرین نمیگی
مبتلا بودن به این عارضه پروگریا چه حسی داره؟
سام بارنز: خب، پروگریا در مواردی برام محدودیت ایجاد می کنه.
من نمی تونم ورزش کنم یا کارهای پر تحرک انجام بدم.
ولی تونستم به بعضی چیزهای دیگه علاقمند بشم
که خوشبختانه پروگریا محدودم نکرده.
ولی وقتی کاری هست که من واقعا می خوام انجامش بدم
مثل شرکت در یک رژه یا داوری یک مسابقه، این پروگریا مانع میشود
ولی همیشه یک راهی برای انجامش پیدا می کنیم،
و این ثابت می کنه که پروگریا کنترل زندگی من رو بدست نگرفته.
(تشویق حاضرین)
فرانسیس کولین: خب دوست داری به محققین در این سالن
و دیگر محققینی که الان دارند گوش می دهند چی بگی؟
در باره تحقیقات روی پروگریا چه چیز بهشون می گی؟
یا شاید در موارد دیگه؟
سام: سابقه تحقیقاتت روی پروگریا
کمتر از ۱۵ سال است،
و این نشان دهنده که انگیزه محققین است
که اینقدر پیشرفت کنند، و این خیلی برای من
و دیگر بچه هایی که پروگریا دارند مهم است،
و نشان می دهد که اگر چنین انگیزه ای وجود داشته باشد،
هر کسی می تواندهر بیماری را درمان کند،
و امیدوارم که پروگریا هم در آینده نزدیک درمان پذیر باشد،
و به این ترتیب ما میتوانیم این ۴٫۰۰۰ بیماری را
فرانسیس در مورد آن حرف می زند را درمان کنیم.
فرانسیس: عالیست، سام امروز از مدرسه مرخصی گرفته
که این جا باشه ( تشویق حاضرین)
ضمنا، او یک شاگرد ممتاز با معادل بالا در کلاس نهم
در مدرسه اش در بوستون است.
لطفا برای تشکر و خوش آمد گویی به سم با من همراهی کنید.
سام: خیلی متشکرم. فرانسیس: عالی بود.عالی بود رفیق.
(تشویق حاضرین)
من قصد دارم چند نکته دیگر در باره
آن مورد خاص بیان کنم، و بعد سعی کنم
بیان کنم که چطور ما می توانیم موارد موفق زیادی
در همه جا داشته باشیم، همونطور که سان گفت،
این ۴٫۰۰۰ نفری که منتظر جواب هستند.
شما شاید متوجه شدید که دارویی
که برای پروگریا در مرحله آزمایشات بالینی است
دارویی نیست در ابتدا برای این بیماری ثبت شده باشد
این بیماری بسیار نادر هست. برای یک شرکت بسیار سخت است که
که صدها میلیون دلار را هزینه برای تولید یک دارو صرف کند.
این دارو برای درمان سرطان تولید شده بود.
ولی برای درمان سرطان خیلی خوب جواب نداد،
ولی این دارو دقیقا خاصیت و شکل درستی دارد
که برای پروگریا موثر باشد، و این اتقافی بود که افتاد.
این خیلی عالی نیست که ما بتوانیم این کار را سیستماتیکترانجام دهیم؟
آیا ما می توانیم تمام آن کارخانهها را تشویق کنیم
که داروهایی که در فریزرهایشان دارند
و آن ها را برای مصارف انسانی بیضرر میدانستند
ولی هیچ گاه اثربخشی آنها در درمان
موفقیت آمیز نبوده را، همچنان نگهداری کنند؟
اکنون ما در حال یادگیری در مورد این مسیر مولکولی هستیم --
بعضی از این داروها می توانند جایگزین داروهای دیگر شوند و یا در موارد دیگر بکار گرفته شوند،
یا به هر کلام، برای درمان های جدید
به داروهای قدیمی کلک های جدید یاد بدهیم.
این کار می تواند منحصربه فرد و با ارزش باشد.
ما اکنون مذاکرات زیادی بین مؤسسه ملی بهداشت NIH و شرکتهای دارویی
دراین باره داریم که خیلی هم امیدبخش به نظر می رسند.
و می توانید توقع داشته باشید که نتایج درخشانی را ببینید.
موارد موفق زیادی وجود دارند که میشود به آن ها اشاره کرد
در مورد اینکه چطور این فعالیت به پیشرفت های بزرگ منجر شده است.
اولین دارو برای بیماری ایدز HIV / AIDS
در واقع برای این بیماری تولید نشده بود.
برای سرطان تولید شده بود. این داروAZT بود.
این دارو برای سرطان به خوبی عمل نکرد، ولی
بهترین داروی موفق ضد رترو ویروس شناخته شد،
و همانطود که در جدول می توانید ببینید دارویهای مشابه دیگری هم هستند.
پس ما چطور می توانیم این کار عمومیت بیشتری ببخشیم؟
خب، این کار می تواند با همکاری بین
دانشگاه، دولت، بخش خصوصی
و انجمنهای بیماران تحقق یابد.
در مؤسسه ملی بهداشت NIH، ما
"مرکز ملی ترجمه علمی پیشرفته" را راه اندازی کردهایم.
این مرکز در دسامبر گذشته شروع به کار کرده، و این یکی از اهداف آن می باشد.
بگذارید به شما بگویم ما چه کار دیگری می توانیم بکنیم.
آیا خیلی عالی نیست که بتوان دارویی را آزمایش کرد
و دید آیا این دارو موثر و سالم هست
بدون اینکه بیماران را در معرض خطر قرار داد،
چون در مرحله اولیه شما هیچ گاه مطمئن نیستید؟
برای مثال، قبل از دادن دارو به انسان، ما چطور بدانیم، که دارو سالم هست یا نه
ما آنها را روی حیوانات آزمایش می کنیم.
و این روش خیلی قابل اعتمادی نیست.، و خیلی هم گران تمام می شود.
و خیلی هم وقتگیر است.
فرض کنید ما این ها را روی سلول های انسانی انجام دهیم.
اگر به بعضی انتشارات علمی توجه کرده باشید، شاید بدانید که،
امروزه
شما می توانید یک سلول پوستی را بگیرید
و تشویقش کنید که به سلول کبدی تبدیل شود
یا به سلول قلب یا کلیه یا سلول مغزی هر کدام از ما.
پس چطور است که این سلولها را برای آزمایشهایمان استفاده کنیم
و کنترل کنیم که آیا یک دارو موثر و سالم عمل خواهد کرد یا نه؟
اینجا شما تصویر یک ریه را در یک تراشه می بینید.
این چیزی است که انستیتو ویس بوستون اختراع کرده،
و کاری که آنها در اینجا انجام دادهاند، اگر بتوانیم ویدئو رو راه بیاندازیم
این است که سلولی را از شخصی می گیرند،
و آن را به سلول ریوی تبدیل می کند،
و مشخص می کنند اگر داروی ریوی مختلف به آن اضافه شود
جه اتفاقی خواهد افتاد
و آیا دارو سمی است و یا سالم و بی ضرر.
شما می توانید ببینید که این تراشه حتی نفس می کشد.
یک مجرای هوا دارد. یک مجرای خونی دارد.
سلولهایی بین این دو مجرا
اینها شما را قادر می سازد که ببینید در حضور ترکیب دارویی چه اتفاقی می افتد.
آیا آن سلولها خوشحالند یا نه؟
شما همین تکنولوژی تراشه سازی را
می توانید برای کلیهها، قلبها، ماهیچهها، و همه قسمت هایی که
می خواهید تاثیر دارو را ببینید انجام دهید.
ببینید آیا دارو برای کبد مشکلی ایجاد خواهد کرد.
سرانجام، چون می توانید این را برای اشخاص انجام دهید،
می توانیم شاهد این باشیم که،
که تولید و آزمایش یک دارو، روی همین تراشهها باشد.
آنچه ما سعی می کنیم بیان کنیم این است که،
تولید و ازمایش سلامت داروها را، برای اشخاص،
اختصاصی کنیم.
پس بگذارید من جمع بندی کنم.
ما اکنون در زمان حساسی هستیم.
برای من در مؤسسه ملی بهداشت NIH ، اکنون بعد از ۲۰ سال،
هیچ وقت مثل امروز در باره ظرفیتهای پیش رویمان
تا این اندازه هیجانزده نبودهایم.
ما تمام این کشفیات را
از آزمایشگاههای سراسر دنیا استخراج کرده ایم.
برای سرمایه گذاری در این راه ما به چه چیزهایی نیازداریم؟ اول از همه نیروی انسانی.
این تحقیقات پر خطر و پر هزینه هستند.
بازدهی آن در زمینه بهداشت و رشد اقتصادی بی اندازه است.
ما باید از این تحقیقات حمایت کنیم.
دوم، ما نوعی تشریک مساعی بین
دانشگاه و دولت و بخش خصوصی
و سازمانهایی که من اینجا توضیح می دادم
در مورد راهی که برای استفاده دیگرگون ترکیبات باید بریم.
و سومین و مهمترین، ما به نبوغ احتیاج داریم.
ما بهترین و روشن ترینها را
از زمینههای مختلف نیاز داریم که در این ماموریت به ما بپیوندند --
در هر سنی، از تمام گروهها --
چون دوستان، اکنون وقتش فرا رسیده.
این زیست شناسی قرن ۲۱ است منتظرش بودید،
و ما این شانس رو داریم از آن استفاده کنیم
و آن را به چیزی تبدیل کند که در حقیقت،
بیماری را ضربه فنی کند. این هدف من است.
امیدوارم هدف شما هم باشد.
من فکر میکنم هدف شاعران و موپتها خواهد بود
و موج سوارها و بانکدارها
و همه افرادی که به این صحنه میآیند
و فکرکنیم که ما اینجا قصد چه کاری داریم
و چرا این موضوع مهم است.
این موضوع الان مهم است. هر چه سریعتر مهم است
اگر باور نمیکنید، از سام بپرسید.
خیلی از شما متشکرم.
(تشویق حاضرین)