هنگامی که پرتو فرابنفش نور خورشید بر پوست ما میتابد،
بر هریک از ما اثری متفاوتی میگذارد.
بسته به رنگ پوست، تنها دقایقی در معرض نور خورشید قرار گرفتن
میتواند فردی را مثل لبو سرخ کند.
درحالی که فرد دیگری نیاز دارد که ساعتها در معرض افتاب باشد تا کمی تغییر رنگ دهد.
خُب چه چیزی باعث این تفاوت میشود
و چگونه پوست ما از ابتدا دارای رنگهای متفاوتی شد؟
هر رنگی که باشد،
پوست ما داستان حماسی از بیباکی و سازگاری انسان را میگوید،
و آشکار کردن ناسازگاری یک عملکرد بیولوژیکی را میگوید.
همه اینها پیرامون میلونین میگردد،
رنگدانهای که به پوست و مو رنگ می دهد.
این ماده از سلول های پوستی به نام ملانوسیت میآید
و دو نوع اولیه دارد.
یوملین، که باعث طیف رنگ قهوهای پوست،
و همچنین موی سیاه، قهوه ای و طلایی می شود،
و فیومیلانین، که باعث رنگ قهوه ای مایل به قرمز با کک و مک و موی قرمز میشود.
اما انسان همیشه اینطور نبوده.
رنگهای متفاوت پوست ما با فراینده تکامل
توسط خورشید صورت گرفته است.
شروع آن زمانی بود که حدود ۵۰٫۰۰۰ سال پیش پیشینیان ما از آفریقا به سمت شمال
و بسوی اروپا و آسیا مهاجرت کردند.
انسانهای باستانی بین استوا و مدار رأسالجدی زندگی میکردند،
منطقهای اشباع شده با پرتو فرا بنفشی که از خورشید ساطع میشود.
هنگامی که پوست در مدت طولانی در معرض پرتو فرابنفش قرار میگیرد،
نور فرابنفش به دی ان ای درون سلول آسیب میرساند،
و پوست شروع به سوختن میکند.
اگر این آسیب شدید باشد،
جهش سلولی می تواند به میلانوما منجر شود،
سرطان کشندهای که به شکل ملانوسیت در پوست ایجاد میشود.
کرم ضد آفتاب که امروز ما میشناسیم ۵۰٫۰۰۰ سال پیش وجود نداشت.
بنابراین چگونه پیشینیان ما با حمله پرتو فرابنفش مقابله کردند؟
کلید زنده ماندن در کرم ضد آفتاب خودشان
که در لایه زیرین پوست میباشد نهفته است: ملانین.
توع و میزان ملانین در پوست
تعیین می کند شما بیشتر یا کمتر در مقابل خورشید محافظت میشوید.
این به واکنش پوست در مقابل نور خورشید مرتبط هست.
هنگامی که پوست در مقابل پرتو نور فرابنفش قرار میگیرد،
باعث فعال شدن گیرنده خاص حساس به نور به نام رودوپسین میشود،
که باعث تحریک تولید ملانین برای محافظت سلولها از آسیب میشود.
برای افراد با پوست روشن، این ملانین اضافی پوستشان را تیرهتر و آنها را برنزه می کند.
در طول نسلها،
انسانهایی که درآفریقا درعرض جغرافیایی اشباع از نور خورشید زندگی می کردند
با ظرفیت تولید بیشترملانین
و مقدار بیشتری یوملین سازگار شده
که این امر به پوست رنگ تیره تری می دهد.
این سپر ذاتی در مقابل نور خورشید برای محافظت ازملانوما بود،
احتمالا آنها را از لحاظ تکاملی سازگارتر کرده
و قادر ساخته که این صفت مفید را از نسلی به نسلهای دیگر انتقال دهند.
اما خیلی زود، برخی ازپیشینیان ما که با خورشید سازگاری یافته بودند به سمت شمال
در خارج از منطقه گرمسیری مهاجرت کردند،
و در سراسر پهنه زمین پراکنده شدند.
هر چه بیشتر به شمال رفتند، آفتاب مستقیم را کمتر دیدند.
این یک مشکل بود چون با وجود اینکه پرتو نورفرابنفش می تواند به پوست آسیب برساند،
به همان اندازه مزیت نیز دارد.
پرتو فرابنفش به ما کمک می کند تا بدن مان ویتامین D تولید کند،
عنصری که باعث تقویت استخوانها شده و ما اجازه می دهد تا مواد معدنی حیاتی
مانند کلسیم، آهن، منیزیم، فسفات، و روی را جذب کنیم.
بدون وجود آنها، انسان دچار خستگی مفرط و ضعف استخوان می شود
که می تواند باعث بیماری شناخته شده به عنوان نرمی استخوان شود.
برای افرادی که پوست تیرهشان بطور موثری نور خورشید را مسدود میکرد،
کمبود ویتامین D میتوانست یک تهدید جدی در شمال باشد.
اما برخی از آنها مقدار کمتری ملانین در بدن تولید کردند.
آنها در معرض مقدار کمتر و کافی از نور قرار گرفتند که احتمال ملانوما را کمتر می کرد،
و رنگ پوست روشنتر آنها پرتو فرابنفش را بهتر جذب میکرد.
بنابراین آنها از ویتامین D منتفع شدند،
و استخوانهای قوی ساختند،
و جان سالم بدر برده تا فرزندان سالم بپرورانند.
طی نسلهای متمادی ،
رنگ پوست در این مناطق به تدریج روشن شد.
درنتیجه سازگاری پیشینیان ما،
امروز این سیاره پر از مردمیست با طیف وسیعی از رنگ پوست،
معمولا، پوست غنی از یوملین تیره تر درمناطق گرم، آفتابی خط استوا هستند،
وهمانطور که به تدریج افتاب کم میشود، طور فزایندهای فیومیلانین کم رنگتری
سایه بر پوست میآندازد. ( پوست روشنتر میشود)
بنابراین، رنگ پوست کمی بیش از صفت تطبیقی برای زندگی بر زمینی هست
که به دور خورشید میگردد.
پوست ممکن است نور را جذب کند،
اما قطعا منعکس کننده شخصیت نیست.