Hoe wordt er in de toekomst geleerd?
Ik heb daar wel een plan voor,
maar om dat te kunnen uitleggen
moet ik jullie een verhaaltje vertellen
dat duidelijk maakt waar het om gaat.
Ik probeerde erachter te komen
waar onze schoolleermethode
vandaan komt.
Je kunt ver teruggaan in het verleden,
maar het is heel duidelijk
waar de huidige scholingsmethode vandaan komt.
Ze is ongeveer 300 jaar oud
en stamt uit het laatste en grootste
wereldrijk ter aarde, het Britse Rijk.
Probeer maar eens een volledige planeet te regeren
zonder computers en telefoons.
Met handgeschreven data op papier
en reizend per schip.
De Victorianen kregen het toch maar voor elkaar.
Het was ongelooflijk wat ze deden.
Ze creëerden een wereldwijde computer,
die bestond uit mensen.
Hij bestaat nog steeds.
We noemen hem de bureaucratische administratieve machine.
Om die machine aan de gang te houden
heb je heel veel mensen nodig.
Om die mensen te produceren maakten ze een andere machine:
de school.
De scholen produceerden de mensen
die deel gingen uitmaken
van de bureaucratische administratieve machine.
Ze moesten identiek zijn.
Ze moesten over 3 dingen beschikken:
een goed handschrift om de data mee op te schrijven,
leesvaardigheid
en ze moesten uit het hoofd kunnen vermenigvuldigen,
delen, optellen en aftrekken.
Ze moesten zo identiek zijn dat je iemand uit Nieuw-Zeeland
kon inschepen naar Canada,
waar hij meteen aan de slag kon.
De Victorianen waren geweldige ingenieurs.
Ze bedachten een systeem dat zo degelijk was,
dat we er nog steeds gebruik van maken.
Er worden eindeloos identieke mensen geproduceerd,
voor een machine die niet meer bestaat.
Het wereldrijk is verleden tijd.
Wat moeten we dus met een ontwerp
dat identieke mensen produceert
en wat is de volgende stap
als we er voortaan iets anders mee willen doen?
"Scholen zoals wij ze kennen zijn verouderd."
Dat is nogal een stevige uitspraak.
Ik zei dat scholen zoals wij ze nu kennen, verouderd zijn.
Ik zeg niet dat ze niet werken.
Het is nogal in de mode om te zeggen dat het schoolsysteem niet meer werkt.
Dat is niet zo. Het zit fantastisch in elkaar.
We hebben het alleen niet meer nodig. Het is ouderwets.
Wat voor soort banen hebben we tegenwoordig?
Nou, het kantoorpersoneel bestaat uit computers.
In ieder kantoor staan er duizenden.
Dan heb je de mensen die deze computers aansturen
zodat ze hun administratieve werk kunnen doen.
Die mensen hoeven geen prachtig handschrift te hebben.
Ze hoeven niet te kunnen hoofdrekenen.
Ze moeten wel kunnen lezen.
Ze moeten zelfs kritisch kunnen lezen.
Dat gaat dan over vandaag, maar we weten niet
hoe de banen van morgen eruit zullen zien.
We weten dat mensen zullen werken waar ze willen,
wanneer ze willen, in de baan van hun keuze..
Hoe kan het huidige schoolsysteem ze op die wereld voorbereiden?
Ik liep geheel bij toeval tegen deze kwestie aan.
14 jaar geleden gaf ik in New Delhi les
in het maken van computerprogramma's.
Naast mijn werk was een sloppenwijk.
Ik vroeg me af hoe die kinderen daar in godsnaam
ooit zouden kunnen leren computerprogramma's te maken.
Of was dat voor hun niet weggelegd?
Tegelijkertijd hadden we te maken met veel - rijke - ouders,
die computers hadden.
Ze zeiden: "Weet u, mijn zoon heeft volgens mij talent,
want hij doet geweldige dingen op de computer.
En mijn dochter is beslist hoogbegaafd."
Enzovoort, enzovoort. Dus toen vroeg ik me ineens af
hoe toch al die rijke mensen
aan zulke bijzonder getalenteerde kinderen kwamen.
(Gelach)
Wat deden de arme mensen verkeerd?
Ik maakte een gat in de muur
rond de sloppenwijk, vlak naast mijn kantoor.
Daarin zette ik een computer, om te zien wat er zou gebeuren
als ik een computer gaf aan kinderen die er nooit een zouden hebben,
die geen Engels kenden en niet wisten wat Internet was.
De kinderen renden erop af.
Het ding stond 1,80 m boven de grond. Ze zeiden: "Wat is dit?"
Ik zei: "Tja, het is...ik weet het niet."
(Gelach)
Ze zeiden: "Waarom hebt u het daar neergezet?"
Ik zei: "Gewoon, daarom."
Ze zeiden: "Mogen we er aan komen?" Ik zei: "Als jullie dat willen."
Toen ging ik weg.
Ongeveer 8 uur later
waren ze erop aan het browsen en leerden ze het aan elkaar.
Ik zei: "Dat is toch onmogelijk.
Hoe kan dat? Ze weten nergens iets van."
Mijn collega's zeiden: "De oplossing is simpel.
Waarschijnlijk is een van je studenten voorbij gekomen
en heeft ze voorgedaan hoe ze de muis moeten gebruiken."
Ik zei: "Ja, dat zou kunnen."
Ik herhaalde het experiment. Ik ging naar een verafgelegen dorp,
300 mijl buiten New Delhi,
waar de kans op een passerende software-ontwikkelaar
erg klein was.
Daar deed ik het experiment opnieuw.
Ik kon daar nergens overnachten, dus installeerde ik mijn computer
en ging weg. Toen ik na een paar maanden terugkwam
zag ik dat kinderen er spelletjes op speelden.
Toen ze me zagen zeiden ze:
"We hebben een snellere processor en een betere muis nodig."
(Gelach)
Ik zei: "In godsnaam, hoe weten jullie dat allemaal?"
Het antwoord vond ik zeer interessant.
Op geïrriteerde toon zeiden ze:
"U hebt ons een machine gegeven die alleen in het Engels werkt,
dus moesten we onszelf Engels leren om hem te kunnen gebruiken." (Gelach)
Het was voor het eerst in mijn werk als docent
dat ik de woorden 'zelf leren' zo terloops hoorde gebruiken.
Hier is een korte terugblik op die tijd.
Dat is op de eerste dag van het 'gat in de muur'.
Rechts zie je een jongen van 8.
Links van hem zijn studente, ze is 6.
Hij leert haar hoe ze moet browsen.
Daarna volgden andere delen van het land.
Ik herhaalde dit steeds weer,
met telkens exact hetzelfde resultaat.
('Gat-in-de-muur'-film - 1999)
Een 8-jarige jongen die zijn oudere zusje vertelt wat ze moet doen.
Tot slot een meisje dat in het Marathi uitlegt wat het is.
Ze zei: "Er zit een processor binnenin."
Vervolgens begon ik overal te publiceren.
Ik noteerde alles en deed overal metingen.
Ik zei: "In 9 maanden tijd zal een groep kinderen
die alleen gelaten wordt met een computer in wat voor taal ook
hetzelfde niveau bereiken als een kantoorbediende in het Westen."
Ik had het talloze keren zien gebeuren.
Maar als ze hier al toe in staat waren, was ik nieuwsgierig
naar wat er nog meer mogelijk was.
Ik ging experimenteren met andere onderwerpen,
waaronder bijvoorbeeld uitspraak.
Er is een groep kinderen in Zuid-India
die een zeer slechte Engelse uitspraak heeft.
Hun uitspraak zou moeten verbeteren met het oog op beter werk.
Ik gaf ze een computer met spraakherkenning.
Ik zei: "Blijf er net zo lang tegen praten, tot hij typt wat je zegt."
(Gelach)
Dat deden ze. Kijk hier maar eens naar.
Computer: Aangenaam kennis te maken. Kind: Aangenaam kennis te maken.
Sugata Mitra: Ik eindig met opzet met het gezicht van deze jongedame,
omdat ik vermoed dat velen van u haar kennen.
Ze werkt nu bij een call-center in Hyderabad.
Misschien heeft ze je met een duidelijk Engels accent
lastiggevallen over je creditcardrekeningen.
Daarna zeiden mensen: "Waar leidt dit toe?
Waar houdt het op?"
Ik besloot mijn eigen redenering onderuit te halen
door een absurd voorstel te doen.
Ik maakte een belachelijke hypothese.
Tamil is een taal uit Zuid-India en ik vroeg:
"Kunnen Tamilkinderen in een dorpje in het Zuiden van India
de biotechnologie van DNA-vermenigvuldiging in het Engels leren
van een computer op straat?"
Ik zei dat ik ze zou testen. Ze zouden een 0 halen.
Ik zou ze een paar maanden de tijd geven.
Daarna zou ik ze weer testen en ze zouden weer een 0 halen.
Ik zou teruggaan naar het laboratorium en om docenten vragen.
Ik vond een dorpje, genaamd Kallikuppam in Zuid-India.
Ik zette er 'Gat-in-de-muur'-computers neer
en downloadde allerlei informatie van Internet over DNA-replicatie,
waarvan ik het meeste zelf niet begreep.
De kinderen stormden erop af en zeiden: "Wat is dit allemaal?"
Ik zei: "Het is heel actueel en belangrijk, maar allemaal in het Engels."
Ze zeiden: "Hoe kunnen wij zulke moeilijke Engelse woorden
als diagrammen en scheikunde begrijpen?"
Ik had inmiddels een nieuwe pedagogische methode ontwikkeld,
die ik nu toepaste. Ik zei: "Ik heb geen flauw idee."
(Gelach)
"Trouwens, ik ga er nu vandoor."
(Gelach)
Ik bleef een paar maanden weg.
Ze hadden een 0 gekregen op mijn test.
Na 2 maanden kwam ik terug.
De kinderen marcheerden naar binnen en zeiden: "We snapten er niets van."
Dat had ik kunnen verwachten.
Ik zei: "Oké, maar hoe lang duurde het
voor je besloot dat je er niets van snapt?"
Ze zeiden: "We hebben het niet opgegeven.
We kijken er elke dag naar."
Ik zei: "Wat? Je begrijpt niets van die schermen
en toch blijf je er 2 maanden naar staren? Waarom?"
Toen stak het meisje dat je hier ziet,
haar hand op en vertelde me, in Tamil en Engels door elkaar:
"Behalve het feit dat
onjuiste replicatie van het DNA-molecuul ziekte veroorzaakt,
hebben we er verder niets van gesnapt."
(Gelach) (Applaus)
Waarop ik ze een test gaf.
Er kwam een educatieve onmogelijkheid uit. Van 0 tot 30%
in 2 maanden in de tropische hitte,
met een computer onder de boom in een onbekende taal,
bezig met iets waar ze 10 jaar te jong voor waren.
Absurd. Maar ik moest uitgaan van de Victoriaanse norm.
30% betekent niet geslaagd.
Hoe kon ik ze laten slagen? Ze hadden nog 20 punten nodig.
Een docent was niet te vinden. Wel een vriendin van de kinderen,
een meisje van 22 dat accountant was
en dat altijd met ze speelde.
Ik vroeg het meisje: "Kun jij ze helpen?"
Ze zei: "Geen sprake van.
Ik had geen exacte vakken op school. Ik heb geen enkel idee
wat ze de hele dag uitvoeren onder die boom. Ik kan u niet helpen."
Ik zei: "Weet je wat? Gebruik de grootmoedermethode."
Ze antwoordde: "Wat is dat?"
Ik zei: "Ga achter ze staan.
Wat ze ook doen, je zegt gewoon:
Wow zeg, hoe deed je dat?
Wat is de volgende pagina? Jeetje, dat had ìk niet gekund op jouw leeftijd.
Je weet wel, zoals oma's altijd doen."
Dat deed ze gedurende de volgende 2 maanden.
De scores sprongen omhoog naar 50%.
Kallikuppam had mijn controleschool in New Delhi ingehaald.
Kallikuppam had mijn controleschool in New Delhi ingehaald,
een dure privéschool met een speciale docent voor biotechnologie.
Die grafiek liet me zien dat er een manier was om iedereen gelijke kansen te geven.
Dit is Kallikuppam.
(Pratende kinderen) Neuronen... communicatie.
Ik film hier vanuit de verkeerde hoek... amateurwerk.
Maar je kon horen dat ze het had over neuronen.
Ze hield haar handen zó
en ze zei: "Neuronen communiceren."
12 jaar...
Hoe zal het werk eruit gaan zien?
We weten hoe het nu is.
Hoe zal het leren eruit gaan zien? We weten hoe het nu is.
Kinderen die de ene hand gekluisterd hebben aan hun mobieltje
en met de andere hand met tegenzin hun schoolboeken pakken.
Hoe zal het morgen zijn?
Is het misschien niet eens meer nodig om naar school te gaan?
Gaan we toe naar een tijd waarin je binnen 2 minuten
kunt vinden wat je wilt weten?
Het is misschien een onthutsende vraag,
een vraag die voor mij geformuleerd werd door Nicholas Negroponte,
maar zou het kunnen zijn dat we afstevenen op - of ons al bevinden in -
een toekomst waarin kennis achterhaald is?
Dat is verschrikkelijk. Wij zijn homo sapiens.
Kennis is wat ons onderscheidt van de apen.
Maar bekijk het eens zó.
De natuur had er 100 miljoen jaar voor nodig
om de aap rechtop te laten staan
en homo sapiens te worden.
In slechts 10.000 jaar kregen wij het voor elkaar om kennis achterhaald te maken.
Als dat geen prestatie is...
Maar we moeten dat integreren in onze toekomst.
Aanmoediging lijkt het sleutelwoord te zijn.
In Kuppam
en bij al mijn andere experimenten,
was het simpele woordje 'wow' genoeg, als eerbewijs aan het leren.
Er is bewijs vanuit de neurowetenschappen.
Het centrum van ons brein bevat een reptielachtig deel.
Als het wordt bedreigd, sluit het alle andere delen af.
De prefrontale cortex, de delen die kennis opnemen,
alles wordt afgesloten.
Straf en examens worden gezien als bedreigingen.
We zorgen ervoor dat de hersens van onze kinderen worden afgesloten
en dan zeggen we: "Presteren."
Waarom bedachten ze zo'n systeem?
Omdat het nodig was.
In de tijd van de grote wereldrijken
had je mensen nodig die konden overleven in bedreigende situaties.
Als je alleen in een loopgraaf stond
en je overleefde dat, dan was je geslaagd.
Als je het niet overleefde, was je gezakt.
Maar die tijd is voorbij.
Hoe moet dat met creativiteit in onze tijd?
We moeten het zwaartepunt verschuiven
van bedreiging naar plezier.
Ik keerde terug naar Engeland om Britse grootmoeders te zoeken.
Ik verspreidde oproepen waarin stond:
Ben je een Britse grootmoeder en heb je breedband en een webcamera,
wil je me dan 1 uur per week van je vrije tijd geven?
Ik kreeg er 200 in de eerste 2 weken.
Ik ken meer Britse grootmoeders dan wie ook ter wereld. (Gelach)
Ze worden de 'Omawolk' genoemd.
De 'Omawolk' zit op Internet.
Als een kind problemen heeft, roepen we een oma op.
Via Skype-contact zorgt ze voor een oplossing.
Ik heb ze het zien doen vanuit Diggles,
een dorp in het noordwesten van Engeland,
naar een dorp dat 10.000 km verder ligt,
in Tamil Nadu in India.
Ze krijgt het voor elkaar met een eeuwenoud gebaar.
"Ssst."
Oké?
Kijk maar.
Grootmoeder: "Je kunt me niet pakken. Zeg me maar na.
Je kunt me niet pakken."
Kinderen: "Je kunt me niet pakken."
Grootmoeder; "Ik ben het koekenmannetje." Kinderen: "Ik ben het koekenmannetje."
Grootmoeder: "Goed gedaan! Heel goed."
SM: Wat is hier nu aan de hand?
Volgens mij moeten we
het leerproces zien
als een product van onderwijskundige zelforganisatie.
Als het onderwijsproces zelf georganiseerd mag worden,
komt daar leren uit voort.
Je hoeft het leren niet op te leggen.
Laat het maar gebeuren.
De leerkracht zet het proces in gang
en ziet vanaf afstand toe
hoe het leren tot stand komt.
Dat is waar het om gaat volgens mij.
Maar hoe komen we aan de kennis?
Ik ben van plan om
zelfgeorganiseerde leerruimtes te bouwen.
Het is een combinatie van breedband,.
samenwerking en aanmoediging.
Ik heb dit al op vele scholen,
overal ter wereld uitgeprobeerd.
Docenten zeiden sceptisch: "Gaat het helemaal vanzelf?"
Ik zei: "Ja, het gaat vanzelf." "Hoe kom je daarbij?"
Ik zei: "Voor jullie zijn de kinderen die me dit vertelden,
gezien hun achtergrond vast niet geloofwaardig."
Hier zie je een SOLE in de praktijk.
(Kinderen praten met elkaar)
Dit is in Engeland.
Hij houdt de orde en rust in de gaten,
want zoals je weet is er geen docent aanwezig.
Meisje: Het totale aantal elektronen is niet gelijk aan het totale aantal protonen - SM: Australië
Meisje: - als je er een netto positieve negatief-elektrische lading aan geeft.
De nettolading van een ion is gelijk aan het aantal protonen in de ion,
minus het aantal electronen.
SM: Ze is haar leeftijd 10 jaar vooruit.
Voor SOLEs hebben we een leerplan nodig met belangrijke vragen.
Jullie hebben al gehoord wat dat betekent.
In de Steentijd keken de mensen
omhoog naar de lucht en zeiden:
"Wat zijn dat voor twinkelende lichtjes?"
Zo ontstond het eerste leerplan, maar dit soort wonderlijke vragen zijn er niet meer.
Wij houden ons bezig met de tangens van een hoek.
Maar dat is niet sexy genoeg.
Je zou aan kind van 9 jaar moeten vragen:
"Als er een meteoriet op de aarde af zou komen,
hoe zou je dan uitrekenen of hij zou inslaan of niet?"
Als hij dan zegt: "Hoe doe ik dat?",
dan zeg je: "Het toverwoord is: de tangens van een hoek."
Laat hem dan alleen en hij zal er zelf achterkomen.
Hier zie je wat beelden van SOLEs.
Ik heb onvoorstelbare vragen uitgeprobeerd:
Wanneer is de wereld begonnen? Hoe zal ze eindigen?
Bij kinderen van 9 jaar.
Deze gaat over wat er gebeurt met de lucht die we inademen.
Kinderen lossen dit op zonder de hulp van een leerkracht.
De docent stelt alleen maar de vraag,
neemt afstand en prijst het antwoord.
Wat is dus mijn wens?
Mijn wens is,
dat we de toekomst van het leren ontwerpen.
We willen toch geen onderdelen
van een grote menselijke computer zijn?
Dus moeten we een toekomst voor het leren ontwerpen.
En ik moet - wacht even,
ik moet dit even goed formuleren,
want dit is heel belangrijk.
Ik zou willen helpen bij het ontwerpen van een leertoekomst,
door kinderen overal ter wereld te ondersteunen,
hun nieuwsgierigheid en samenwerkingsvermogen aan te spreken.
Help me bij het bouwen van deze school.
Ze zal de 'School in de wolken' heten.
Het zal een school worden waar kinderen op intellectueel avontuur gaan,
gedreven door de grote vragen die hun begeleiders ze hebben gesteld.
Ik wil dit bereiken
door het bouwen van een faciliteit waar ik dit kan bestuderen.
Een praktisch onbemande faciliteit.
Er is maar één oma,
die gaat over gezondheid en veiligheid.
De rest gaat via de wolk.
Het licht wordt door de wolk aan- en uitgedaan
etcetera, etcetera. Alles komt vanuit de wolk.
Maar ik heb jullie ergens anders voor nodig.
Jullie kunnen zelfgeorganiseerde leerplekken creëren.
Thuis, binnen en buiten school, in clubs.
Het is heel makkelijk.
TED heeft een geweldig document waarin ze uitleggen hoe je dat doet.
Zouden jullie dat op alle 5 de continenten
willen doen
en de data naar mij sturen?
Dan zal ik allles samenvoegen, het overbrengen naar de Wolkenschool
en de toekomst van het leren vorm geven.
Dat is mijn wens.
En dan tot slot nog dit.
Ik neem jullie mee naar de top van de Himalaya.
Op 3.600 meter, waar de lucht ijl is,
plaatste ik ooit 2 'Gat-in-de-muur'-computers
en de kinderen vlogen erop af.
Er was een klein meisje dat overal achter me aan liep.
Ik zei tegen haar: "Weet je, ik wil ieder kind een computer geven.
Hoe zal ik dat aanpakken?"
Ik probeerde stilletjes een foto van haar te maken.
Plotseling stak ze zó haar hand op en zei:
"Schiet maar eens op dan."
(Gelach) (Applaus)
Volgens mij was dat een goed advies.
Ik zal het opvolgen en stoppen met praten.
Dankjewel. Hartelijk dank.
(Applaus)
Dankjewel. Dankjewel. (Applaus)
Hartelijk dank. Wow. (Applaus)