'n Wrok en bitterheid probeer dikwels wegkruip
onder 'n dekmantel van eiegeregtigheid.
Genade en vrede vir almal, in die magtige Naam van Jesus Christus.
Welkom aan julle almal, vandag by hierdie aanlyn diens met God's Heart TV.
As jy jou Bybel het, neem asseblief jou Bybel.
Ons gaan kyk na 'n paar boodskappe uit die Woord van God.
Hierdie is 'n baie unieke Boek.
Dit is die enigste Boek waar terwyl jy dit lees, dit jou ook lees.
Dit is 'n spieël.
Wanneer ons die Bybel lees met gebed, met oorgawe,
dan is jy daarin, ek is daarin, maar die belangrikste is dat God self daarin is.
En nie net openbaar God die hart van die mens deur die Bybel, deur Sy Woord nie,
Hy openbaar die hart van God, Sy liefde vir ons en Sy oplossing vir die probleme van die mensdom.
Dankie, Jesus! Prys dus die Here vir God se Woord!
Laat ons bid terwyl ons gereed maak om na die boodskap te luister.
Here Jesus Christus, ons dank U dat ons weer hier in U teenwoordigheid is
om na U Woord te luister.
Here, ons bid dat U vir ons 'n hart en verstand sal gee wat vrugbare grond is
vir U Woord om in ons te groei en om ons ten goede te verander.
In Jesus se magtige Naam bid ons, amen.
As jy jou Bybel neem, gaan ons na 'n paar verse in 1 Samuel kyk.
Dit is die tyd toe Saul koning was, en ons gaan dit in hoofstuk 16 optel.
Vir konteks wil ek vers 1 lees
en 'n paar ander verse verder af in 1 Samuel 16.
“Toe sê die Here vir Samuel: Hoe lank sal jy oor Saul treur,
aangesien Ek hom verwerp het om oor Israel te heers?
Vul jou horing met olie, en gaan dan; Ek stuur jou na Isai, die Betlehemiet.
Want Ek het vir Myself 'n koning onder sy seuns voorsien.'”
Dus, die konteks hier: Saul was koning, maar hy het pas 'n baie belangrike toets gedruip.
Hy het gekies om, in 'n tyd van groot druk, nie God te behaag nie
maar om te lewe om die mense wat om hom was, te behaag.
En daarom het God gesê: 'Nee, hy gaan nie aanhou om koning te wees nie.'
Saul was die 'menslike krag' koning – hy was die mens se keuse.
Maar hy het hierdie belangrike toets van gehoorsaamheid aan God misluk,
veral in hierdie area van onder druk wees en vir ander mense leef -
om besluite vir ander te neem eerder as dié wat God sal behaag.
Nou dink ek baie van ons sal van hier af vertroud wees met die storie.
God het Samuel gestuur om 'n ander koning te gaan soek, en ek gaan verder in vers 6,
want in hierdie boodskap vandag gaan ons nie so baie op koning Dawid fokus nie.
Ons gaan eintlik na sy ouer broer, genaamd Eliab, kyk.
Kom ons lees vers 6: “En toe hulle kom, het hy na Eliab gekyk en gesê:
"Waarlik, die gesalfde van die Here is voor Hom!"
Maar die Here het vir Samuel gesê: Kyk nie na sy voorkoms of na sy liggaamlike gestalte nie.
want ek het hom geweier. Want die Here sien nie soos die mens sien nie;
want die mens kyk na die uiterlike, maar die Here kyk na die hart.'”
Daar is 'n interessante agtergrond hier. Samuel was 'n profeet; hy was 'n wyse man.
Tog het selfs hy, toe hy die oudste seun na vore sien kom, gedink: dit is die man!
En uit wat ons hier lees, het hy dalk selfs so hardop gesê:
“Waarlik, die gesalfde van die Here is voor Hom!” Hy lyk soos die een.
Nie net dit nie, hy was die oudste seun, die een wat jy sou verwag om die meeste eer te ontvang.
Maar God het 'n baie belangrike ding vir Samuel gesê: Dit gaan nie oor sy fisiese gestalte nie.
Nou, Samuel moes dit natuurlik geweet het uit die geval van Saul,
waar baie Saul gekies is weens sy fisiese gestalte.
Dit het inderdaad gesê dat hy kop en skouers langer as enigiemand anders was.
Maar selfs Samuel, die profeet, moes hierdie belangrike les hier leer:
“Die Here sien nie soos die mens sien nie.”
Man kyk na buite. God kyk na die binnekant, na die hart.
Mense sien wat ons doen maar Jesus kyk na hoekom ons dit doen.
Jesus kyk na hoekom; man kyk wat.
Ek wil hier uitwys dat Eliab jaloers was op Dawid.
Samuel het deur die ander ses seuns wat ook by die fees daar was, deurgegaan
en God het vir geeneen van hulle ja gesê nie.
Samuel moes dus sê: "Wel, het jy nog 'n seun?"
Hy het gesê: “Wel, ja, die seuntjie, die kleintjie, en hy is besig om die skape te voer.”
Dawid is teruggebring en hy is gekies.
Eliab was jaloers en hy het toegelaat dat bitterheid en 'n wrok in sy hart kom.
Enigiemand in daardie situasie sal in die versoeking kom om jaloers te wees,
om afgunstig te wees en 'n bietjie bitterheid te hê.
Maar ons sien dat daardie bitterheid begin wortel skiet het in die hart van Eliab.
En ons moet net na die volgende hoofstuk blaai om te sien dat in 1 Samuel 17:17,
“Isai het vir sy seun Dawid gesê: Neem nou vir jou broers 'n efa
van hierdie gedroogde graan en hierdie tien brode, en hardloop na julle broers in die laer.
En dra hierdie tien stukke kaas na die owerste van hulle duisend, en kyk hoe jou
broers vaar, en bring nuus van hulle terug.'”
Die ouer broers het na 'n geveg uitgegaan,
en Dawid, die jonger een, was te jonk daarvoor.
Hy is by die huis gelos om na die skape te kyk,
en hy is deur sy vader op 'n barmhartigheids sending gestuur.
As ons hierdie storie lees, fokus ons gewoonlik op die feit
dat Dawid vir Goliat teëgekom het toe hy hierdie seën na sy broers gaan neem het.
Maar vandag gaan ons na 'n effens ander hoek kyk:
ons gaan weer na Eliab kyk.
En ek gaan dit in vers 28 verder lees.
“Eliab, sy ouer broer (met verwysing na Dawid) het gehoor toe hy met die mans gepraat het...”
Dawid het Goliat gesien, en hy het met die ander oor die situasie gepraat.
Eliab het dit gesien en dit gehoor, en dit sê: Eliab se toorn het teen Dawid ontvlam,
en hy sê: Waarom het jy hierheen gekom? En by wie het jy die
min skape in die woestyn gelos? Ek ken jou trots en die brutaliteit van jou hart,
want jy het afgekom om die geveg te aanskou.”
Dit is die openbaring wat Eliab gekoester het; hy het aanstoot geneem.
Hy het bitterheid en gegriefdheid in sy hart oor Dawid vasgehou.
Wat hy in daardie klein uitbarsting gesê het, het niks te doen met wat Dawid kom doen het nie.
Dawid was onskuldig daar om hulle op bevel van sy vader te seën.
Wat Eliab gesê het, het niks met Dawid se optrede te doen nie;
dit het alles te doen gehad met die toestand van sy eie hart.
Dit is vir ons belangrik om daaroor te besin, want soos ons verder na hierdie boodskap kyk,
dit kan een van die veel betekenende tekens wees om ons te laat sien dat ons dalk 'n wrok het
of dat bitterheid in ons eie harte woon -
wanneer ons dinge begin sê wat nie regtig meer met die situasie verband hou nie.
Hulle is net 'n oorloop, want soos Jesus gesê het,
“Uit die oorvloed van die hart spreek die mond.” (Lukas 6:45)
Jy kan maande lank aangaan en bitterheid in jou hart hê,
en dit nie regtig sien nie, want dit skuil. Dit skuil onder ander dinge.
En in hierdie geval het Eliab waarskynlik gedink dat hy die regte ding hier doen.
Hy was 'n volwasse persoon, hy het sy verantwoordelikheid geneem.
Hy was daar om teen die vyand te veg en hier was hierdie lastige boetie van hom
wat kom om by dinge in te meng...
Hy het nie besef dat 'n wrok en bitterheid dikwels probeer wegkruip nie
onder 'n dekmantel van eie geregtigheid.
Na jou eie hart - as jy toegelaat het dat hierdie bitterheid daar wortel skiet -
vir jou eie hart voel dit of jy net die regte ding probeer doen
en al hierdie mense rondom jou doen dit nie, en hulle doen die verkeerde ding.
Maar eintlik is dit nie 'n stryd om geregtigheid nie,
dis bitterheid wat skuil onder die dekmantel van eie geregtigheid.
Dit is baie, baie belangrik dat enige bitterheid of wrok van hierdie soort
by die vroegste geleentheid uitgeroei word,
want as dit eers sy bose en lelike vrugte begin dra, is dit slegte nuus.
So, die titel van vandag se boodskap is eenvoudig dit:
WORTEL VERWERPING BY DIE VROEGSTE GELEENTHEID UIT.
En net om ons te waarsku wat kan gebeur as jy dit nie doen nie, ons gaan kyk
by koning Saul self en wat in die volgende paar hoofstukke van 1 Samuel gebeur het.
Ons gaan na die volgende hoofstuk, 1 Samuel 18, as ons ons Bybels daar het.
Dit was nog lank voordat Dawid werklik koning geword het, maar teen hierdie tyd het hy gegroei;
hy was 'n bevelvoerder vir Saul van een van sy troepe;
hy het vir Saul gewerk as 'n lojale soldaat onder hom en God het vir Dawid sukses gegee.
Ons lees in 1 Samuel 18:7: ​​“Die vroue het gesing terwyl hulle dans en gesê:
"Saul het sy duisende gedood, en Dawid sy tienduisende."
Saul kon gekies het om dankbaar te wees en God te dank:
'Sjoe! Die mense is verheug oor die oorwinning wat behaal is
en ek en Dawid word saam oorweeg; hierdie man is 'n sterk steun vir my!'
Hy het nie so gedink nie. Ons lees in vers 8: “Saul was baie kwaad, en die gesegde
het hom mishaag; en hy het gesê: Hulle het aan Dawid tienduisende toegeskryf,
en aan my het hulle net duisende toegeskryf.'”
Ek dink die meeste van ons sal bly wees as almal in die stad sing
dat ons duisende verslaan het. Maar nee, dit was nie goed genoeg vir Saul nie.
As jy 'n jaloerse hart het, is daar altyd iemand op wie jy jaloers kan wees.
Jy kan nommer twee uit 20 000 wees, maar jy is jaloers op nommer een.
Dis hoe bitterheid en jaloesie werk.
Kom ons lees wat dit dan in vers nege sê, "So het Saul Dawid van daardie dag af gekyk."
Dit is die Nuwe King James-weergawe. 'n Ander weergawe wat ek gelees het, het uitdruklik gesê,
“Saul het Dawid van daardie dag af met agterdog aangekyk”.
Dit is die betekenis van daardie frase: hy het hom van daardie dag af met agterdog aangekyk.
Want daar is iets oor aanstoot; daar is iets aan bitterheid.
As jy aanstoot in jou hart het, as jy 'n wortel van bitterheid in jou hart het,
wat jy nie uitroei nie, maar jy voed, dan filter jy alles daardeur.
So van daardie tyd af het dit nie saak gemaak wat Dawid gaan doen nie, dit gaan verkeerd wees.
Dawid kon enigiets doen, en dit sou verkeerd wees omdat daardie saad van bose agterdog
geplant is omdat hy nie daardie wrok op 'n vroeër stadium uitgeroei het nie.
Dit is 'n kenmerk van hierdie soort wrok – jy filter alles daardeur
dus is jou hele wêreldbeskouing, van die persoon wat jy aanstoot gee en van ander mense, verwronge.
En die hartseer is – maar vir die genade van God herken jy dit nie eers nie.
Om aan te gaan, dit was wat ek die eerste fase noem van die bose vrug van 'n wrok.
Saul het die hele tyd agterdogtig na Dawid gekyk, en in sy hart was hy kwaad.
Ons moet net 'n paar hoofstukke aan beweeg en ons kan 'n voorbeeld sien
van wat ek as fase twee sou beskryf, wat wrede en sarkastiese woorde is.
Ons het die gedagtes – die dinge in die hart – maar dan kom dit uit.
Enigiets in die hart kom uiteindelik in woorde uit.
Ek gaan die storie hier in 1 Samuel 20:27 optel,
“Dit het gebeur die volgende dag, die tweede dag van die maand, dat Dawid se plek leeg was...”
Dit is 'n groot etenstafel vir koning Saul, met sy verskeie ondersteuners, helpers en span,
en 'n spesifieke plek - dié vir Dawid - was leeg.
“...Toe sê Saul vir sy seun Jónatan: Waarom het die seun van Isai nie gekom om te eet nie?
óf gister óf vandag?' Toe antwoord Jonatan vir Saul: 'Dawid het ernstig
toestemming van my gevra om na Bethlehem te gaan. En hy sê: Laat my asseblief gaan,
want ons familie het 'n offer in die stad, en my broer het my beveel om daar te wees.
En nou, as ek guns in u oë gevind het, laat my asseblief weggaan en my broers sien.”'”
Eintlik het Jonathan en Dawid hierdie storie as 'n toets uitgewerk.
Jonatan kon nie glo dat sy pa Dawid haat nie
omdat Dawid so lojaal en behulpsaam was.
Maar Dawid het 'n idee gehad, 'n besef dat sy pa (Saul) 'n werklike probleem met hom gehad het.
Toe het hy hierdie woorde gesê, en dan vanaf die einde van vers 29,
“...Daarom het hy nie na die koning se tafel gekom nie.'
Toe word Saul se toorn teen Jónatan ontvlam, en hy sê vir hom:
'Jou seun van 'n perverse, opstandige vrou! Weet ek nie dat jy gekies het nie
die seun van Isai tot jou eie skande en tot die skande van jou moeder se naaktheid?'”
Ai, dis baie hartseer net om dit te lees.
Dit is amper 'n verleentheid om daardie woorde uit die mond van Saul te lees.
Dit is 'n verdere ontwikkeling van die bose vrug van 'n wrok en bitterheid.
Sarkastiese en wrede woorde sê baie meer oor die persoon wat dit praat
as wat hulle doen oor die voorwerp van daardie sarkasme en wreedheid.
Daar is geen logiese rede waarom Saul op hierdie stadium
Jonathan se ma daarby begin inbring nie.
Die probleem was dat hy jaloers was op Dawid, maar hy het alles daardeur gefiltreer
soveel dat hy net wrede, sarkastiese woorde uitgeblaker het.
Dit is 'n goeie waarskuwing, maar dit is ook op 'n snaakse manier 'n aanmoediging
vir jou en my, want God sal ons waarskuwings gee voor dit te laat word.
As jy vind dat jy soms praat met diegene wat jy liefhet en daarna dink jy,
'Waar het dit vandaan gekom? Dit was nie regtig uitgelok nie.'
Dan is dit miskien 'n rede om na te dink en om God die lig van Sy Woord te laat skyn
in jou hart, sodat jy ook enige bitter saad kan uitroei,
enige wortel van 'n wrok, voordat dit te laat is.
Fase drie - ons gaan baie vinnig kyk, want dit is skrikwekkend in die uiterste -
is nog twee hoofstukke verder aan.
Ons gaan dit aangaan by 1 Samuel 22:13. Daar is nou 'n ander persoon op die toneel.
Dit is 'n priester. Dawid was daar om die priester te sien, en die priester het vir hom gebid,
vir hom kos gegee en hom ook die swaard van Goliat laat neem,
wat Dawid in die eerste plek gevang het.
Daar was niks in daardie ontmoeting waar Dawid van plan was om teen Saul te werk nie.
Dawid het teen Saul se vyande gewerk.
Maar Saul het verneem dat hierdie priester Dawid gehelp het en hy haal hom in, in vers 13,
“Saul sê vir hom: Waarom het jy teen my saamgesweer, jy en die seun van Isai...”
Hy kan nou nie eers sy naam Dawid gebruik nie. Hy noem hom net 'n seun van Isai.
“... deurdat jy hom brood en 'n swaard gegee het en God vir hom geraadpleeg het,
dat hy teen my sou opstaan ​​om te loer...”
Dit is glad nie waarmee Dawid besig was nie; hy het nie teen Saul opgestaan ​​nie.
Trouens, daar was twee duidelike geleenthede waar hy maklik Saul kon doodmaak
en hy het nie omdat hy Saul as God se gesalfde gesien het nie; hy het respek vir sy posisie gehad.
Vers 14: “Ahimelek het die koning geantwoord en gesê: En wie van al u dienaars
is so getrou soos Dawid, wat die koning se skoonseun is,
wie gaan op jou bevel, en is eerbaar in jou huis?
Het ek toe begin om God vir hom te vra? Ver wees dit van my af!
Laat die koning sy dienaar of iemand in die huis van my vader niks toereken nie.
Want u dienaar het niks van dit alles geweet nie, van min of baie'
Toe sê die koning: Jy moet sekerlik sterwe, Ahimelek, jy en jou hele familie!
Die koning sê vir die wagte wat rondom hom staan: Draai om en maak die priesters van die Here dood,
omdat hulle hand ook met Dawid is, en omdat hulle geweet het wanneer hy gevlug het
en het dit nie vir my vertel nie.' Maar die dienaars van die koning wou nie hul hande optel
om die priesters van die Here te slaan nie.”
Ek sal dit nie uitlees nie, maar hy sê vir 'n vreemdeling wat by hom is,
wat nie dieselfde respek het nie, 'Gaan maak jy hulle dood.'
Hy maak nie net die priesters en hul gesinne dood nie; hy vernietig die hele dorp -
vroue en kinders ook.
85 priesters plus 'n dorp - net omdat hy 'n wrok teen Dawid gehad het.
En dit was nie eintlik geregverdig nie.
Hierdie aksie wat hy uitgevoer het, was waarskynlik die laagste punt van sy hele bewind,
en daar was baie laagtepunte. Dit was verskriklik!
Ek wil hê ons moet 'n baie heilsame waarheid besef.
Saul was eintlik 'n godsdienstige man. Selfs in hierdie tyd toe hy so kwaad was
teen Dawid het hy dinge gedoen in die Naam van die Here. Hy het God se naam gebruik.
Hy het gedink hy doen God se werk. Hy was godsdienstig.
En as jy hom 'n paar jaar vroeër sou geneem het en gesê het,
"Saul, jy gaan 85 van die Here se priesters doodmaak en 'n hele stad vernietig."
Hy sou gesê het: 'Wat? Geen manier nie! Ek het die Here lief. Ek dien die Here.
Ek gaan nie 85 van Sy priesters doodmaak nie!'
Maar dit is wat die finale bose vrug wat daardie wrok en bitterheid kan doen.
Dit is 'n uiterste geval.
Maar dit is hoe ver dit kan gaan as dit nie hanteer word nie, as dit nie uitgeroei word nie.
Saul het uit karakter opgetree en dieselfde ding kan met enigeen van ons gebeur.
As daardie wrok, bitterheid, jaloesie, wat dit ook al mag wees, nie hanteer word nie
en op die vroegste stadium uitgeroei, dan kan ons net
woorde praat wat afbreek in plaas van opbou - nie net dit nie -
ons neem eintlik vernietigende aksies, wat ons nooit sou kon dink nie
want dit is die bitter vrugte wat uitkom.
Dit is nie waarheen ons wil gaan nie!
Ons wil wrewel by die vroegste geleentheid uitroei!
Hier is 'n groot bemoediging vir ons
want ons hoef net na ons Here Jesus Christus te kyk.
Kom ons dink aan Hom net vir 'n oomblik.
Hy het die gevolge gely van hierdie soort bitterheid, 'n wrok van
die Fariseërs en Sadduseërs, die politici, die gewone mense, wie dit ook al was -
Hy het die vrug daarvan in die uiterste gely.
En in Jesus se geval het Hy eintlik niks ooit verkeerd gedoen nie.
Vir enige ander persoon, selfs David, kan jy iewers 'n verskoning vind.
"Wel, hy het dit verkeerd gedoen, jy weet." Nie in die geval van Jesus nie.
Hy was rein. Hy het niks verkeerd gedoen nie.
En tog het Hy die gevolge van daardie bose vrug tot 'n wrede dood deur kruisiging gely.
En toe Hy gekruisig word, het Hy gesê: "Vader, vergeef hulle."
Dit is baie kragtig.
Toe Jesus gesê het: “Vader, vergeef hulle,”
'hulle' sluit jou en my in.
Dit is nie net 'n geskiedkundige verhaal op daardie aaklige dag in die eerste eeu nie.
Dit is die Woord van God.
“Vergewe hulle” - vergewe jou, vergewe my.
Die krag van vergifnis.
Jesus het nie net gesê: “Vergewe hulle”, wat jou en my insluit nie,
Hy het eintlik sy lewe opgeoffer sodat ons met God versoen kan word.
Hy het die straf geneem deur Sy dood en toe deur Sy opstanding,
die straf wat ons verdien, om ons met God te versoen.
En dit is belangrik om dit te sien omdat
as ons nie versigtig is nie, selfs die vergifnis van Jesus, kan ons dit gebruik asof dit is
dis 'n soort gratis kaartjie om bietjie te kan sondig want
'dis oukei, ons gaan later vergewe word.
Kom ons laat die wrok na fase twee gaan en ons kan altyd later vergewe word...'
Ek is jammer. Ek praat soder om te dink. Ek bedoel dit nie.
Maar daar is 'n risiko dat ons vergifnis so kan sien - 'n vrypas.
Maar nee, deur Sy opoffering het Hy 'n verhouding herstel -
die verhouding met die Een wat ons geskep het,
met die Een wat die mag het om sonde in ons lewens te oorwin.
Dit is dus nie 'n vrypas vir sonde nie.
Die versoening en vergifnis van Jesus Christus
is 'n versoening met die God wat ons die krag gee om sonde te oorwin.
Maar daardie krag is nie in onsself nie.
Dit is baie belangrik en ek wil dit vandag vir elkeen van ons prakties maak.
Ons, hoop ek, het nog nie 'n uiterste geval gesien soos dié waarvan ons sopas gelees het nie
maar ek dink elkeen van ons
het iets geweet van die effek van bitterheid en wrok in ons harte.
Omdat Jesus selfs gesê het: 'Oortredings sal altyd kom.'
Daar sal altyd 'n geleentheid wees. Die versoeking hiervoor sal daar wees.
Ironies genoeg is dit gewoonlik met diegene wat die naaste aan jou is
jy het hierdie versoeking om bitterheid en wrok te hê.
Dit sal kom.
Maar die roete om dit uit te roei,
die manier om dit uit te kry, is om dit nie in ons eie krag te doen nie.
Dit is om na Jesus te kom, want die antwoord is in verhouding.
Ek wil dit regtig beklemtoon, want ek is nie anders as enigiemand anders nie.
Ek sukkel hiermee. En ek het gedink: 'Waar kom dit vandaan? Hoe kan ek daarvan ontslae raak?'
En ek kan nie in myself daarvan ontslae raak nie, want Jesus wil hê ek moet 'n verhouding met Hom bou.
En dit is nie 'n magiese gebed nie - 'Ok, as ek hierdie formule van woorde sê,
dit sal my hart suiwer en ek sal oukei wees.
Ek het die gebedspunt. Nou ken ek die woorde, ek gaan dit sê.'
Nee! Dit is deur 'n verhouding.
En die hindernisse vir daardie verhouding is afgebreek
omdat Jesus hulle verwyder het – daardie versperring van sonde.
Ons is vergewe. Ons kan 'n verhouding met die Lewende God hê.
En dit is net in daardie verhouding, dat die Heilige Gees sal dit uitroei
want die belofte in Esegiël 36:26 is 'Ek sal hulle 'n nuwe hart gee.'
En dit kom nie deur 'n soort 'magiese ding' nie.
Dit kom deur verhouding met Jesus Christus.
So, God het groot dinge in die vooruitsig vir elkeen van ons wat aan hierdie diens gekoppel is.
Maar weet jy iets?
Ons kan nie na God kom vir seën en terselfdertyd vir Hom wegkruip nie.
Ek wil dit weer sê.
Ons kan nie na God kom vir 'n seën en terselfdertyd vir Hom wegkruip nie.
Ons moet kom met deursigtigheid, met eerlikheid.
En ek gebruik daardie voorbeeld, want snaaks genoeg het Saul 'n paar hoofstukke later presies dit gedoen.
Saul het al die towenaresse en towenaars uit Israel verban; hy was 'n godsdienstige persoon.
Hy het geweet dis verkeerd, hy het van hulle ontslae geraak – maar hy het in ’n moeilike posisie beland.
Hy wou regtig van God hoor en hy was baie mislei.
En hy het gedink as hy na een van hierdie hekse gaan, wat hy 'uitgeslaan' het,
dat hy van God kon hoor, en so het hy homself vermom.
Nou, dit is nie die hele storie wat ek hier wil noem nie; dit is bloot hierdie punt -
dat Saul hom in dieselfde oomblik vermom het sodat hy nie herken sou word nie,
hy gaan 'n boodskap van God hoor om vir hom te sê watter kant toe hy moet gaan.
Nou kan ons dink - hoe belaglik is dit?
Daar is iemand, God, wat die seën vir ons het en ons probeer onsself vermom.
Maar jy weet, as ons nie versigtig is nie, kan ons dieselfde ding doen.
En laat ons net ons harte dophou. Laat ons niks vir Hom wegsteek nie.
Ons kan nie na God toe kom om 'n seën te ontvang en terselfdertyd te sê:
"Ek het dit agter die rug en God gaan dit nie sien nie." Nee.
Die God wat sal seën, is die God wat alles sien.
Ons moet na Jesus toe kom en ek nooi ons almal eenvoudig nou uit – kom ons bid saam.
Here Jesus Christus, ek het U nodig.
Here, ek het gesondig in gedagte, woord en daad.
Kom in my hart.
Was my, vergewe my met U kosbare Bloed.
O Heilige Gees, werk in my dat ek 'n hart kan hê vry van aanstoot.
Werk in my om enige wrok uit te roei.
En Here, gee my die genade om ander te vergewe
en altyd om hulle nog 'n kans te gee.
In Jesus se naam. Amen.