Η αιθανόλη, ένα μόριο που αποτελείται από λίγα παραπάνω άτομα άνθρακα,
προκαλεί τη μέθη.
Συχνά αναφερόμενη ως αλκοόλ,
η αιθανόλη είναι το ενεργό συστατικό των αλκοολούχων ποτών.
Η απλή σύνθεσή της βοηθά στο να τρυπώνει μέσα σε μεμβράνες
και να φωλιάζει μέσα σε διάφορες εσοχές,
προκαλώντας πληθώρα αντιδράσεων συγκριτικά με άλλα, περισσότερο ογκώδη μόρια.
Άρα πώς λοιπόν προκαλεί τη μέθη,
και γιατί έχει δραματικά διαφορετικές επιδράσεις ανά τους ανθρώπους;
Οι ερωτήσεις αυτές απαντώνται ακολουθώντας το ταξίδι του αλκοόλ στο ανθρώπινο σώμα.
Το αλκοόλ φτάνει στο στομάχι και απορροφάται στο αίμα
μέσω της πεπτικής οδού, κυρίως στο λεπτό έντερο.
Το στομαχικό περιεχόμενο αποτρέπει το αλκοόλ
από το να περάσει στο αίμα επειδή μετά το φαγητό, ο πυλωρικός σφιγκτήρας,
ο οποίος χωρίζει το στομάχι από το λεπτό έντερο, κλείνει.
Δηλαδή, το επίπεδο αλκοόλ που φτάνει στο αίμα μετά από μεγάλο γεύμα
πιθανώς ισούται με το 1/4 αυτού που θα έφτανε με άδειο στομάχι.
Μέσω του αίματος, το αλκοόλ διαπερνά τα όργανα,
κυρίως αυτά με την περισσότερη ροή αίματος:
το ήπαρ και τον εγκέφαλο.
Πρώτα χτυπά το ήπαρ και ένζυμα του ήπατος
χωρίζουν το μόριο του αλκοόλ με δύο βήματα.
Αρχικά, το ένζυμο ADH μετουσιώνει το αλκοόλ σε αιθανόλη, που είναι τοξική.
Μετά, το ένζυμο ALDH μετατρέπει την τοξική αιθανόλη σε μη τοξική οξική ένωση.
Όσο το αίμα κυκλοφορεί, το ήπαρ περιορίζει το αλκοόλ διαρκώς-
αλλά αυτή η μείωση του αλκοόλ με κάθε πέρασμα καθορίζει την ποσότητα
που θα φτάσει στον εγκέφαλο και τα άλλα όργανα.
Η ευαισθησία του εγκεφάλου ευθύνεται για τις συναισθηματικές, γνωστικές
και συμπεριφορικές επιδράσεις του αλκοόλ- αλλιώς γνωστές και ως μέθη.
Το αλκοόλ κινητοποιεί τον κύριο μοχλό του εγκεφάλου, τον νευροδιαβιβαστή GABA,
και απενεργοποιεί τον κύριο επιταχυντή του, τον νευροδιαβιβαστή γλουταμινικό οξύ.
Αυτό κάνει τους νευρώνες λιγότερο επικοινωνιακούς
και οι χρήστες χαλαρώνουν με μέτριες δόσεις,
αποκοιμιούνται με μεγαλύτερες δόσεις,
ενώ εμποδίζονται οι εγκεφαλικές λειτουργίες απαραίτητες για την επιβίωση
με τοξικού επιπέδου δόσεις.
Το αλκοόλ επίσης ερεθίζει μια μικρή ομάδα νευρώνων,
η οποία εκτείνεται από το μεσεγκέφαλο στον επικλινή πυρήνα,
περιοχή σημαντική για την παρότρυνση.
Όπως όλα τα εθιστικά ναρκωτικά,
προτρέπει την παραγωγή μιας δόσης ντοπαμίνης στον επικλινή πυρήνα
το οποίο επιφέρει στους χρήστες ένα κύμα ευχαρίστησης.
Το αλκοόλ επίσης προκαλεί τη σύνθεση και παραγωγή ενδορφινών από τους νευρώνες.
Οι ενδορφίνες μας βοηθούν να ηρεμήσουμε ως αντίδραση στο στρες ή τον κίνδυνο.
Αυξημένα επίπεδα ενδορφινών συμβάλλουν στην ευφορία
και χαλάρωση που είναι συνυφασμένες με την κατανάλωση αλκοόλ.
Και τέλος,
όσο η διάσπαση αλκοόλ από το ήπαρ ξεπερνά την απορρόφηση από τον εγκέφαλο,
η μέθη εξασθενεί.
Μεμονωμένες διαφορές σε αυτό το ταξίδι
κάνουν τους ανθρώπους περισσότερο ή λιγότερο μεθυσμένους.
Για παράδειγμα, ένας άνδρας και μια γυναίκα ίδιου βάρους
που πίνουν την ίδια ποσότητα αλκοόλ σε ένα ολόιδιο γεύμα
ακόμα και έτσι θα έχουν διαφορετικές συγκεντρώσεις αλκοόλ στο αίμα
ή αλλιώς BAC.
Αυτό συμβαίνει γιατί οι γυναίκες έχουν λιγότερο αίμα
και μεγαλύτερο ποσοστό λίπους,
το οποίο χρειάζεται περισσότερο αίμα παρά μυ.
Ο μικρότερος όγκος αίματος που περιέχει την ίδια ποσότητα αλκοόλ
σημαίνει πως η συγκέντρωση θα είναι μεγαλύτερη για τις γυναίκες.
Οι γενετικές διαφορές στα ένζυμα που επεξεργάζονται το αλκοόλ στο ήπαρ
επηρεάζουν την BAC.
Και η συχνή κατανάλωση αυξάνει την παραγωγή αυτών των ενζύμων
συνεισφέροντας στην αντοχή στο αλκοόλ.
Από την άλλη, αυτοί που πίνουν υπερβολικά για πολύ καιρό
μπορεί να εμφανίσουν προβλήματα στο ήπαρ το οποίο έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Στο μεταξύ, γενετικές διαφορές στην ντοπαμίνη, στο GABA,
και στη μεταφορά ενδορφινών, μπορεί να συμβάλλουν
στον κίνδυνο εμφάνισης αλκοολισμού.
Εκείνοι που έχουν χαμηλά επίπεδα ντοπαμίνης μπορούν να αυτοθεραπευτούν
πίνοντας αλκοόλ.
Κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς στο υπερβολικό ποτό
εξαιτίας μιας ευαίσθητης αντίδρασης ενδορφινών που αυξάνει
το αίσθημα ευχαρίστησης που το αλκοόλ προκαλεί.
Άλλοι διαφέρουν στον τρόπο μετάδοσης του GABA
το οποίο τους κάνει εξαιρετικά ευαίσθητους στην ηρεμιστική δράση του αλκοόλ
το οποίο μειώνει τον κίνδυνο να εμφανίσουν αλκοολική διαταραχή.
Στο μεταξύ, ο εγκέφαλος προσαρμόζεται στην χρόνια κατανάλωση αλκοόλ
μειώνοντας τη μετάδοση του GABA, ντοπαμίνης και ενδορφίνης
και ενισχύοντας τη δράση του γλουταμινικού οξέος.
Αυτό σημαίνει πως οι τακτικοί πότες τείνουν να είναι νευρικοί
να έχουν προβλήματα ύπνου και να βιώνουν λιγότερη ευχαρίστηση.
Αυτές οι ανατομικές και λειτουργικές διαφορές πιθανώς οδηγούν σε άτακτη χρήση
όταν το να πίνεις φαίνεται φυσιολογικό αλλά το να μην πίνεις είναι ενοχλητικό
δημιουργώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο.
Άρα τα γονίδια και οι προηγούμενες εμπειρίες επηρεάζουν
την αντίδραση των ανθρώπων στο αλκοόλ,
το οποίο σημαίνει ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς
σε ορισμένες συνήθειες κατανάλωσης αλκοόλ απ' ό,τι άλλοι,
και η χρόνια κατανάλωση οδηγεί σε νευρικές και συμπεριφορικές διαφορές.