Mijn ouders gaven me een bijzondere naam:
Baratunde Rafiq Thurston.
Baratunde is gebaseerd op een Yoruba-naam uit Nigeria,
maar wij zijn niet Nigeriaans.
(Gelach)
Zo zwart was mijn moeder nu eenmaal.
(Gelach)
"Geef dit kind de zwartst mogelijke naam. Wat staat er in het boek?"
(Gelach)
Rafiq is een Arabische naam, maar we zijn geen Arabieren.
Mijn moeder wilde gewoon dat ik problemen zou hebben bij het inchecken.
(Gelach)
Zij zag Amerika's draai richting nativisme al aankomen.
Ze was een zwarte futurist.
(Gelach)
Thurston is een Britse naam, maar wij zijn niet Brits.
Hulde aan de hardnekkige ontmenselijkende economische situatie
van de Amerikaanse slavernij, echter.
En Thurston is een hele goede naam voor Starbucks.
Hij versnelt het proces echt.
(Gelach)
Mijn moeder was een renaissance-vrouw.
Arnita Lorraine Thurston
was een computerprogrammeur, voormalig werkster,
overlevende van seksueel geweld,
een kunstenaar en een activist.
Ze stoomde me klaar voor deze wereld met lessen in zwarte geschiedenis,
in vechtsporten en in stadslandbouw,
en toen ik twaalf was, stuurde ze me naar de particuliere Sidwell Friends School,
waar de presidenten hun dochters naartoe stuurden
en waar zij me zo naartoe stuurde.
(Gelach)
Ik had op die school twee opdrachten:
verlies je zwartheid niet en verlies je bril niet.
Dit zorgde voor beide.
(Gelach)
Sidwell was geweldig om de kunsten en de wetenschappen te studeren,
maar ook om te leren leven te midden van blankheid.
Dat stoomde me klaar voor het leven op Harvard later,
of voor mijn werk als consultant, of bij 'The Daily Show' en 'The Onion'.
Veel van die lessen heb ik later beschreven in mijn boek 'How to Be Black'.
Als je het nog niet hebt gelezen ben je racist, want --
(Gelach)
daar heb je genoeg tijd voor gehad.
Maar Amerika blijft me maar eraan herinneren
en duidelijk maken
wat het betekent om zwart te zijn in Amerika.
Het is december 2018.
Ik ben met mijn verloofde in een buitenwijk van Wisconsin.
We zijn op bezoek bij haar ouders, die allebei blank zijn,
dus is ook zij blank --
zo werkt dat nu eenmaal; ik maak die regels niet.
(Gelach)
Ze heeft wat gedronken, dus ik rij in de auto van haar ouders,
wanneer politie ons gebaart dat we moeten stoppen.
Ik ben bang.
Ik zet de alarmlichten aan om te laten zien dat ik meewerk.
Ik minder langzaam vaart
en stop op de best verlichte plaats die ik kan vinden,
voor het geval ik getuigen nodig heb of de video van de dashcam.
Ik pak mijn rijbewijs en het kentekenbewijs
en leg ze op het dashboard.
Ik draai de raampjes omlaag en leg mijn handen op het stuur.
Allemaal voordat de agent uit zijn auto stapt.
Zo blijf je in leven.
Terwijl we wachten, denk ik aan deze krantenkop:
'Politie schiet opnieuw ongewapende zwarte man neer.'
En daar heb ik weinig trek in.
Gelukkig is onze agent vriendelijk.
Ze zegt dat ons kenteken is verlopen.
Dus, blanke ouders,
als je kind een relatie heeft
met iemand wiens huid niet volstrekt blank is,
(Gelach)
zorg dan dat je auto is gekeurd en dat de papieren kloppen als we komen --
kwestie van gastvrijheid ...
(Gelach)
(Applaus)
Ik had geluk.
Ik had een professionele agent.
Ik overleefde iets waarbij overleven geen rol zou mogen spelen.
Ik denk aan die reeks berichten --
'Politie schiet opnieuw ongewapende zwarte man neer' --
en aan de tijd waarin die berichten overal steeds weer opdoken.
Ik scrolde dan door mijn newsfeed
en zag een foto van een pasgeborene,
een advertentie voor een product
waar ik het onlangs nog met een vriend over had gehad
en een video van een agent die iemand onder schot hield
die er precies zo uitzag als mij.
En ik las in een artikel
dat millennials seks hebben ingeruild voor avocadotoast.
(Gelach)
Het was een verwarrende tijd.
Die berichten bleven maar komen,
maar in 2018 maakten die berichten plaats voor een ander type berichten.
Berichten als: 'Blanke vrouw belt politie omdat zwarte vrouw op een Uber wacht'.
Dat was 'Brooklyn Becky'.
En toen: 'Blanke vrouw belt politie
over achtjarig zwart meisje dat water verkoopt'.
Dat was 'Permit Patty'.
Toen kreeg je: 'Vrouw belt politie
over barbecue zwarte familie aan een meer in Oakland'.
Dat was de nu beruchte 'Barbecue Becky'.
Ik zou willen beweren dat berichten over levende zwarte mensen
toch vooruitgang betekenen.
Vroeger hoorden we er pas van
wanneer de politie ze buitengerechtelijk had omgebracht.
Nu zien we video's van mensen die de politie bellen.
We gaan vooruit,
dichter naar het probleem toe en dichter naar een oplossing.
Dus begon ik een verzameling aan te leggen
van zoveel mogelijk van dat soort berichten.
Er ontwikkelde zich een nog steeds groeiende database
op 'baratunde.com/livingwhileblack'.
Ik wilde weten hoe het werkte en kwam erachter
dat je de zinnen moest ontleden om deze koppen te begrijpen.
Ik wil mijn Engels leraar van Sidwell, Erica Berry, bedanken --
en alle leraren Engels.
Met jullie gereedschap kunnen wij voor onze vrijheid vechten.
Ik vond een manier om die koppen zo te ontleden
dat duidelijk werd hoe ze steeds weer zijn opgebouwd:
een onderwerp doet iets
tegen een lijdend voorwerp wat ergens mee bezig is.
Zo is 'Blanke vrouw belt politie over achtjarig zwart meisje wat water verkoopt'
hetzelfde als 'Blanke man belt politie over zwarte vrouw in wijkzwembad',
of 'Vrouw belt politie over zwarte wetgever in Oregon
die campagne voert in haar district'.
Ze zijn hetzelfde.
Deze zinnen ontleden hielpen me om ook de blanke suprematie te ontleden
die deze zinnen toestonden waar te zijn
en ik zal je uitleggen wat ik bedoel.
Als ik zeg 'blanke suprematie',
dan heb ik het niet over nazi's
of 'white power'-activisten,
en ik zeg al helemaal niet dat alle blanken racisten zijn.
Waar ik het over heb
is een systeem dat blanken een structureel voordeel geeft ten opzichte van anderen
op sociale, economische en politieke vlakken.
Het is wat Bryan Stevenson bij het Equal Justice Initiative
het "lulverhaal van raciale ongelijkheid" noemt,
het verhaal dat we onszelf vertelden als excuus voor slavernij en Jim Crow
en massale opsluiting en wat al niet meer.
Dus toen ik dit patroon herhaald zag,
werd ik boos,
maar het inspireerde me ook
om een spel te ontwerpen,
een woordspel waarmee ik deze traumatische ervaring kon transformeren
naar een meer helende ervaring.
Ik zal jullie door het spel heen leiden.
Het eerste niveau is een trainingsniveau en daar heb ik jullie bij nodig.
Ons doel: uitvinden of dit echt waar is of niet.
Is dit echt gebeurd?
Hier is het voorbeeld:
'Rechtenbibliothecaris op Katholieke universiteit
belt politie over "argumentatieve" student'.
Klap in je handen als je denkt dat dit echt is.
(Applaus)
Klap in je handen als je denkt dat dit verzonnen is.
(Applaus)
Dit was echt waar, helaas,
en mag ik daar aan toevoegen
dat een rechtenbibliotheek
precies de goede plek is voor argumenten.
(Gelach)
Deze student zouden ze professor moeten maken.
Trainingsniveau afgerond, dus we gaan door naar het echte werk.
Niveau één, ons doel is simpel:
draai de rollen om.
Dat betekent dat 'Vrouw belt politie over zwarte wetgever in Oregon'
'Zwarte wetgever in Oregon belt politie over vrouw' wordt,
en 'Blanke man belt politie over zwarte vrouw in wijkzwembad'
wordt 'Zwarte vrouw belt politie over blanke man in wijkzwembad'.
Boer, wat zeg je van mijn racistische kippen?
Goed, niveau één is afgerond,
dus gaan we naar niveau twee,
waar we proberen de geloofwaardigheid van die omkering te verhogen.
Een zwarte vrouw die de politie belt over een blanke man in een zwembad,
is tenslotte niet absurd genoeg,
maar als de blanke man nu eens zonder te vragen aan haar haar zat,
of hij was havermout aan het maken terwijl hij op een eenwieler fietste,
of misschien liet hij in een vergadering niemand anders aan het woord.
(Gelach)
Dat herkennen we allemaal.
Die dingen gebeuren.
Klaar. Dat was niveau twee.
Maar daar hoort een waarschuwing bij:
met het onrecht omkeren, doe je geen recht.
Dat is wraak, daar gaat het ons niet om, dat is een ander spel,
dus we gaan een niveau hoger, naar niveau drie,
waar het doel is de genomen actie te veranderen,
ook wel genoemd: 'De politie bellen is niet het enige wat je kunt doen.
Wat is er in godsnaam mis met jullie?'
(Applaus)
Ik moet het spel nu even stilleggen om ons te herinneren aan de structuur.
Een onderwerp doet iets
jegens een lijdend voorwerp dat ergens mee bezig is.
'Blanke vrouw belt politie over zwarte vastgoedbelegger
die zijn eigendom inspecteert'.
'Safeway in Californië belt politie
over zwarte vrouw die voedsel doneert voor daklozen'.
'Golfclub belt twee keer naar de politie over zwarte vrouw die te traag speelt'.
In al deze gevallen is het onderwerp meestal blank,
het lijdend voorwerp meestal zwart
en de activiteiten kunnen uiteenlopen
van in een koffietent zitten
tot de verkeerde soort barbecue gebruiken,
tot slapen,
tot geagiteerd naar het werk lopen --
wat ikzelf gewoon 'naar het werk lopen' noem.
(Gelach)
En -- mijn favoriet --
niet voorkomen dat zijn hond haar hond bestijgt,
wat duidelijk iets is voor de hondenpolitie,
niet voor de mensenpolitie.
Al deze activiteiten bij elkaar noem je 'leven'.
Ons bestaan wordt geïnterpreteerd als een misdrijf.
Dit is het moment in de presentatie waar ik wil benadrukken
dat niet alles over ras gaat.
Misdrijven moeten aangegeven worden,
maar hebben we echt gewapende mensen nodig
om deze situaties te beslechten,
want als ze voor mij komen,
is het anders.
We weten dat politieagenten
meer geweld gebruiken bij zwarte mensen dan bij blanke
en we leren de rol begrijpen die telefoontjes naar 911 daarin spelen.
Uit verkennend onderzoek van het 'Center for Policing Equity'
wordt duidelijk dat in sommige steden
de meeste interacties tussen politie en burgers
het resultaat zijn van zulke telefoontjes,
niet van een agent die besluit te stoppen,
en het meeste geweld wat politie bij burgers gebruikt,
is in reactie op die telefoontjes.
En wanneer die agenten dan geweld gebruiken,
dan wordt dat meer in gebieden
waar het blanke percentage van de bevolking
ook groter is geworden,
oftewel gentrificatie,
oftewel eenwielers en havermout,
oftewel wanneer BBQ Becky zich bedreigd voelt,
wordt ze een bedreiging voor mij in mijn eigen wijk,
wat mij en mensen als ik ertoe dwingt
zelf de orde te gaan bewaken.
We worden stil, lopen op eieren,
we stoppen misschien aan die kant van de weg
waar de lantaarn het helderst schijnt,
zodat onze moord
tenminste goed in beeld komt.
En we doen dit omdat we in een systeem leven
waarin blanken te makkelijk een dodelijke macht in kunnen roepen
om hun comfort veilig te stellen.
(Applaus)
De Safeway in Californië
belde niet zomaar agenten voor een zwarte vrouw die daklozen te eten gaf.
Ze bestelden gewapende, onberekenbare mannen voor haar.
In feite bestelden ze een drone-aanval.
Dit is gewapend ongemak
en het is niets nieuws.
Van 1877 tot 1950
waren er ten minste 4.400 geregistreerde raciale lynchpartijen van zwarte mensen
in de VS.
Die hadden ook krantenkoppen.
"Dominee T.A. Allen werd gelyncht in Hernando, Mississippi,
voor het organiseren van lokale pachters".
"Oliver Moore werd gelyncht in Edgecomb County
voor het bang maken van een blank meisje".
"Nathan Bird werd gelyncht bij Luling,
omdat hij zijn zoon niet aan een menigte wilde geven".
We moeten de actie veranderen,
of die nu 'lynchen' is
of 'de politie bellen'.
En nu ik het verschil tussen die twee heb verkleind,
is het tijd terug te keren bij ons spel, onze opdracht.
Ons doel op niveau drie is om de actie te veranderen.
Stel bijvoorbeeld dat in plaats van
'belt politie over zwarte vrouw die daklozen te eten geeft',
die Safeway in Californië haar gewoon bedankt.
Bedanken is veel goedkoper dan de politie op locatie uitnodigen.
(Applaus)
Of, nog beter,
ze zouden het overtallige voedsel aan haar kunnen geven --
goed voor hun imago.
De blanke vrouw die de politie belde over het achtjarige zwarte meisje,
had alle voorraad kunnen kopen van dat kleine zwarte meisje
en had daarmee een bedrijfje gesteund.
En de blanke vrouw die de politie belde over de zwarte vastgoedbelegger?
Het zou beter zijn, vindt ook de politie,
als ze zich gewoon met haar eigen zaken had bemoeid.
(Gelach)
Jezelf met je eigen zaken bemoeien is een prima keuze, prima keuze.
Kies daar vaker voor.
Niveau drie is afgerond, maar er is een laatste bonusniveau
waar het gaat om inclusie.
We hebben ook dit soort koppen gezien:
'Man met macht masturbeert voor jonge vrouwen
die zijn kantoor bezoeken'.
Wat een opmerkelijke keuze voor een machtig man om te maken.
Hij kan zoveel andere acties kiezen.
(Gelach)
Zoals 'luistert naar',
'begeleidt',
'geïnspireerd door',
'begint joint venture. Nu iedereen rijk!'
(Gelach)
Ik wil leven in die wereld van iedereen rijk,
maar door zijn slechte keuze leven we allemaal in een armere wereld.
Hoeft niet zo te zijn.
Dit woordspel herinnerde mij eraan dat blanke suprematie een structuur heeft,
net zoals vrouwenhaat
en net zoals iedere vorm van systematisch machtsmisbruik.
Structuur is wat ze systematisch maakt.
Ik vraag de mensen hier
om die structuur te zien,
hoe daar de macht in zetelt
en nog belangrijker om de menselijkheid te zien
van diegenen die slachtoffer zijn van die structuren.
Ik ben hier omdat ik liefde kreeg en een opleiding en bescherming,
omdat ik naar een goede school ging, bekend ben en redelijk gelukkig,
twee keer per dag mediteer,
en toch ...
loop ik rond met angst,
omdat ik weet dat als iemand mij als een bedreiging ziet,
ze een bedreiging voor mijn leven kunnen worden
en daar heb ik genoeg van.
Ik ben het zat om deze onzichtbare last van andermans angst te torsen,
en dat geldt voor velen van ons
en dat zou niet moeten hoeven,
want we kunnen hier iets aan doen,
want we kunnen de actie veranderen, wat het verhaal verandert,
wat het systeem verandert
dat die verhalen de ruimte geeft.
Systemen zijn alleen maar verhalen waar we allemaal in geloven.
Als we ze veranderen,
schrijven we een betere realiteit voor ons om aan deel te nemen.
Ik vraag ons
om verstandig te kiezen.
We moeten naar het volgende niveau.
Dankjewel.
Mijn naam is Baratunde Rafiq Thurston.
(Applaus)