ผมทำหน้าที่ผู้รับผิดชอบเคสผู้ป่วยฉุกเฉิน มาเป็นเวลา 7 ปี ในนิวยอร์ก
ผมเป็นผู้รับผู้ป่วยรายแรก ในเหตุการณ์หลายต่อหลายครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ต่างๆ หรือ ผู้บาดเจ็บจากพายุเฮอร์ริเคนแซนดี้
ถ้าคุณเป็นเหมือนคนอีกหลายๆคน
ความตาย อาจเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
บางคนรู้ว่ามันกำลังจะมาถึง
บางคนก็ไม่รู้
มีเอกสารทางการแพทย์ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก ชิ้นหนึ่ง เกี่ยวกับเรื่อง
ความตายที่กำลังจะมาถึง
เราจะเรียกว่า มันเป็นโรคชนิดหนึ่งก็ได้
ในฐานะผู้ให้การรักษา ผมถูกฝึกให้
ทำการรักษาโรค หรืออาการเหล่านี้ เช่นเดียวกับโรคและอาการอื่นๆ
ดังนั้น เมื่อคนไข้ที่มีอาการหัวใจวาย มองมาที่ผม
แล้วถามว่า "ตอนนี้ ฉัน/ผม กำลังจะตายใช่ไหม"
เราถูกฝึกให้ประเมินสถานการณ์ของคนไข้
และตลอดเวลาที่ผมทำอาชีพนี้ ผมต้องให้คำตอบ
กับคนไข้มากมาย ในสถานการณ์
ที่ผู้ป่วยเหลือเวลาในชีวิตอีกไม่กี่นาที
และผมไม่สามารถที่จะช่วยอะไรพวกเขาได้อีก
เมื่อมาถึงจุดนี้ ผมมีอยู่สองทางเลือก
ผมจะบอกกับคนไข้ว่าเขากำลังจะตาย
หรือผมจะโกหกพวกเขาเพื่อให้พวกเขาสบายใจ
ในช่วงแรกที่ผมทำอาชีพนี้ เมื่อผมเจอกับทางเลือกสองทาง
ผมเลือกที่จะโกหก
ผมกลัว
ผมกลัวว่า ถ้าผมบอกความจริง
พวกเขาจะเสียชีวิตไปพร้อมกับความกลัว
และพยายามตะเกียกตะกาย ในวาระสุดท้ายของชีวิต
ความคิดของผมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเหตุการณ์หนึ่ง
เมื่อห้าปีที่แล้ว ผมได้รับคนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุ จากรถจักรยานยนต์
ผู้ขับขี่บาดเจ็บสาหัสมาก สาหัสมากจริงๆ
แล้วในขณะที่ผมทำการตรวจ ผมก็พบว่า ผมทำอะไรไม่ได้แล้ว
ไม่มีอะไรจะช่วยเขาได้
และเช่นเดียวกับในกรณีอื่นๆอีกมากมาย เขามองตาผม
และถามคำถามนั้น "ผมกำลังจะตายใช่มั้ย"
ในขณะนั้นเอง ผมตัดสินใจต่างออกไป
ผมตัดสินใจบอกความจริงกับเขา
ผมตัดสินใจบอกกับเขาว่า ใช่ เขากำลังจะตาย
และผมไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้
ปฏิกริยาของเขา ทำให้ผมประหลาดใจ มาจนถึงทุกวันนี้
เขาเอนตัวลง และมีสีหน้า
ที่แสดงถึงการยอมรับชะตากรรม
เขาไม่ได้หวาดกลัว หรือหวาดหวั่นต่อความตาย
อย่างที่ผมกลัวว่าเขาจะเป็น
เขานอนอยู่อย่างนั้น และเมื่อผมมองตาเขา
ผมมองเห็นการยอมรับอย่างสงบ
ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ผมก็ตัดสินใจ
ว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของผม ที่จะทำให้ ผู้ที่กำลังจะเสียชีวิตสบายใจ ด้วยคำโกหก
หลังจากนั้นผมได้รับผิดชอบคนไข้อีกหลายราย
ซึ่งอยู่ในวาระสุดท้าย
และผมไม่สามารถช่วยอะไรพวกเขาได้อีกแล้ว
คนไข้ส่วนใหญ่ เกือบทุกราย
มีปฏิกริยาต่อความเป็นจริงคล้ายๆกัน
คือพวกเขายอมรับความจริงอย่างสงบ
แต่ที่จริงแล้ว มีลักษณะที่เหมือนกัน อยู่สามแบบ
ที่ผมสังเกตได้จากเกือบทุกคน
ลักษณะแรกที่มักจะทำให้ผมประหลาดใจ
ไม่ว่าคนไข้จะมีความเชื่อทางศาสนา หรือมาจากวัฒนธรรมใด
พวกเขาล้วนต้องการการให้อภัย
ไม่ว่าเราจะเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า บาป
หรืออาจเรียกว่าเป็นความรู้สึกเสียใจ เสียดาย
ความรู้สึกผิด เป็นอะไรที่สากล
ผมเคยได้ดูแลสุภาพบุรุษสูงวัยท่านหนึ่ง
ซึ่งมีอาการหัวใจวายอย่างเฉียบพลัน
ในขณะที่ผมกำลังเตรียมตัว และเตรียมอุปกรณ์
สำหรับการบีบตัวของหัวใจของเขา
ผมเริ่มเกริ่นให้เขาทราบถึง อนาคตที่อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้ของเขา
เขาทราบได้จากน้ำเสียง และลักษณะท่าทางของผม
และในขณะที่ผมกำลังติดแผ่นวัดคลื่นหัวใจ ลงบนหน้าอกของเขา
เพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขามองตาผม แล้วพูดว่า
"ผมน่าจะใช้เวลา กับลูกหลานให้มากกว่านี้"
"ผมไม่น่าจะเห็นแก่ตัว เอาเวลาไว้ทำอะไรเป็นส่วนตัวเลย"
เมื่อพวกเขาเผชิญกับความตาย
สิ่งที่พวกเขาต้องการคือการให้อภัย
ลักษณะประการที่สอง ที่ผมสังเกตพบ
คือความต้องการเป็นที่จดจำ
ไม่ว่าจะโดยผม
หรือผู้คนที่พวกเขารัก พวกเขาต้องการทราบว่า
พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปในความทรงจำ
พวกเราทุกคน มีความต้องการที่จะเป็นอมตะ
พวกเขาต้องการอยู่ในหัวใจ และในความคิดของคนที่พวกเขารัก
หรือในความทรงจำของผม ลูกทีมของผม หรือใครก็ตามที่อยู่รายล้อม
นับครั้งไม่ถ้วนครับ ที่คนไข้มองตาผม
แล้วถามว่า "คุณจะจำผมได้ไหม"
และลักษณะประการสุดท้าย ที่ผมสังเกตพบ
ซึ่งสะเทือนใจ และสั่นคลอนผมได้มากที่สุด
คือการที่ผู้ที่กำลังจะเสียชีวิต ต้องการคำยืนยันว่า พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
พวกเขาต้องการทราบว่า พวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิตไป อย่างเปล่าประโยชน์
เพื่อทำเรื่องไร้สาระต่างๆ
นี่เป็นเหตุการณ์ที่ผมพบเจอ ในช่วงต้นๆ ของการทำอาชีพนี้
ผมถูกเรียกให้ออกไปปฏิบัติหน้าที่
คนไข้เป็นผู้หญิงในวัย 50 ปลายๆ
เธอถูกอัดอยู่ในรถ ซึ่งถูกชนอย่างแรง
จากทั้งสองข้างหลังจากหมุน เนื่องจากลื่นไถล ที่ความเร็วสูง
เธออาการสาหัส สาหัสมากๆ
ในขณะที่พนักงานดับเพลิงกำลังพยายาม เคลื่อนย้ายเธอออกจากรถ
ผมก็ปีนลงไปเพื่อเริ่มให้การดูแลเธอ
ในขณะที่ผมกำลังพูดคุยกับเธออยู่ เธอพูดกับผมว่า
"ยังมีอะไรอีกมากมาย ที่ฉันอยากทำในชีวิต"
เธอรู้สึกว่า เธอยังไม่ได้ทำอะไรบางอย่าง ให้โลกจดจำ
หลังจากที่เราคุยกันต่อไป ผมได้ทราบว่า
เธอเป็นคุณแม่ ที่อุปการะเด็กกำพร้าสองคน
ซึ่งกำลังจะเข้าเรียนเพื่อเป็นแพทย์
เธอทำให้ เด็กสองคน
ได้รับโอกาสในชีวิต ที่พวกเขาอาจจะไม่ได้รับ
และพวกเขาก็จะมีอนาคต ที่จะได้ช่วยเหลือ ชีวิตของคนอื่นๆต่อไป
ในฐานะแพทย์
สุดท้ายแล้วเราใช้เวลาถึง 45 นาที
ในการเคลื่อนย้ายเธอออกจากซากรถ
และเธอสิ้นใจ ก่อนที่เราจะสามารถพาเธอออกมาได้
ผมเชื่อว่า สิ่งที่เรามักจะเห็นในภาพยนตร์
เมื่อเราต้องเผชิญกับวาระสุดท้ายของชีวิต
ความหวาดกลัว ความน่าหวั่นวิตกเหล่านั้น
ผมได้พบความเป็นจริงที่ว่า ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร
ในท้ายที่สุุด ทุกคนจะยอมรับได้อย่างสงบ
และผมพบว่า สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเล็กน้อย
แม้แต่สิ่งเล็กน้อยที่สุด ที่คุณได้ทำให้แก่โลก
ก็อาจเป็นสิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกเป็นสุขสงบได้ ในวาระสุดท้ายของชีวิต
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)