"Sorry dat je mijn gezicht moet aanraken."
"Ik zie er walgelijk uit met die huiduitslag."
"Sorry, maar ik ben geen mooie vrouw."
"Nee. Bedankt, maar neen. Ik zie er niet uit."
"De dokter zegt dat ik moet vermageren.
Dus sorry, hiermee moet je het doen."
"In de spiegel zie ik enkel een vermoeide moeder.
Ik zie mijn rimpels en voel me oud en lelijk."
Dit krijg ik elke dag opnieuw te horen.
Ik ben een visagiste en dit zijn echte uitspraken van echte vrouwen.
Ik ben ook een actrice maar in de 7 jaar dat ik make-up doe,
heb ik gemerkt
dat bijna elke vrouw zich verontschuldigt voor haar uiterlijk
binnen de drie seconden nadat ze in mijn stoel is gaan zitten.
Ongeacht haar leeftijd
of socio-economische achtergrond,
of hoe mooi ze is,
bijna elke vrouw verontschuldigt zich en vindt dat ze niet voldoet
aan de nieuwe schoonheidsidealen.
Ik weet zeker dat sommigen onder jullie
die drang herkennen om zich te verontschuldigen.
Ik zie sommigen knikken.
Toevallig was ik vorig jaar
de visagiste voor TEDx
en exact hetzelfde gebeurde toen deze ongelooflijk innovatieve vrouwen
in mijn stoel zaten.
Ze verontschuldigden zich.
Ik heb wel ontdekt dat er een heel kleine groep vrouwen is
die zich niet verontschuldigen.
Dit zijn de bewegers, de shakers, de energiebronnen.
Het kunnen CEO's zijn of huisvrouwen,
maar hun spiegelbeeld is niet hun maatstaf.
Ja, ze dragen make-up, maar verontschuldigen zich er niet voor.
Ze leven in het hier en nu
en gunnen zichzelf ook het plezier
in het hier en nu te leven.
Ik bewonder die vrouwen.
Er zitten waarschijnlijk enkele van die zeldzame, bijzondere, zelfzekere wezens
in dit publiek.
Tegen jullie zeg ik dan ook: "Neem een plaspauze!
Kom binnen 5 minuten terug want jullie hebben dit niet nodig!
Jullie hebben niets aan mijn boodschap."
De andere vrouwen in deze kleine groep
zijn degenen die zich bewust zijn van hun eigen sterfelijkheid.
Daar kom ik later nog op terug.
Er zijn vele redenen waarom een vrouw
een afspraak maakt met mij.
Vaak is ze ongelukkig over haar uiterlijk
en heeft haar vriendin gezegd: "Oh, ga naar Eva, ze is geweldig.
Ze is goed en kan je make-uptips geven.
Het zal je leven veranderen."
Eerlijk gezegd doe ik veel meer dan make-up.
Ik ontken niet
dat make-up ervoor kan zorgen
dat een vrouw zich aantrekkelijker voelt en meer zelfvertrouwen heeft.
We zijn ons immers bewust
van de biologische factoren die zorgen dat je je aangetrokken voelt tot iemand,
zoals symmetrie, kleur en licht.
Als we deze kenmerken in onszelf of iemand anders zien,
prikkelt dat onze oerinstincten.
Ik ben als visagiste heel bedreven in de vaardigheden en hulpmiddelen
om die kenmerken te benadrukken.
Dat is mijn job.
Maar ik zal eerlijk zijn:
elke vrouw die in mijn stoel komt zitten,
is mooi met of zonder make-up.
Ze beseft het gewoon niet!
Daarom beschouw ik mezelf
als iemand die diepgang brengt in een oppervlakkig beroep.
(Gelach)
Want ik gebruik make-up om haar dat te helpen inzien.
Make-up is mijn therapiepop
om een vrouw te laten praten over hoe ze zich voelt
en waar ze zich zorgen over maakt zodat ik daaraan kan werken.
En weet je wat? Het werkt!
Bijna elke keer springt een vrouw uit mijn stoel
met een nieuwe flair.
Ze kijkt naar zichzelf in de spiegel en glimlacht,
zelfs al is het maar even.
In deze stoel vindt een heuse metamorfose plaats.
"Oh nee, wat zeg je nu toch? Ik ben geen mooie vrouw.
Mijn schoonmoeder zegt dat ik een rond gezicht heb
en dat het onmogelijk is een rond, dik gezicht mooi te maken."
Ik geloof mijn oren niet, want ik zie enkel een mooie vrouw voor mij.
Ik zeg: "Matir, kijk eens naar je prachtige gouden huid.
Hier, houd de spiegel vast en kijk wat ik doe.
Kijk naar je perfecte amandelvormige ogen,
die lippen, mijn god, in mijn volgende leven wil ik die lippen.
Je glimlach deed net de kamer oplichten!"
"Je hebt gelijk."
Je denkt misschien
dat omdat dit mijn job is, en ik dit elke dag doe,
en hoor wat deze vrouwen zeggen, dat ik een uniek perspectief heb,
dat ik anders ben.
Maar wanneer ik ga zitten in een make-upstoel, gebeurt dit:
"Oh, God. Het spijt me, ik heb een heel moeilijk gezicht.
Ik haat dat ik afhankelijk ben van een oogpotlood
om maar buiten te komen.
Oh, oh nee, maak je geen zorgen, mijn neus is als de vuist van een Muppet.
Gewoon ee, ee, erh.
Doe geen moeite om dat te verstoppen."
Die exacte woorden heb ik gezegd in andermans stoel!
Ook ik voel dat ik niet voldoe
aan de geschifte nieuwe schoonheidsnormen
die een mix zijn van porno, mode en Photoshop.
(Gelach) (Applaus)
Veel succes daarmee.
(Applaus)
Het zal niet verdwijnen. Dus wat gaan we eraan doen?
Wat kan ik doen om mijn kwaliteiten te zien en te waarderen?
Dat brengt me terug bij die tweede groep vrouwen
die zich niet verontschuldigen.
Oh - goed - ah
"Het is mijn verjaardag!
Ik ben 96 jaar oud en mijn einde is nabij, schatje,
maar ik vind dat ik er goed uitzie."
"Ah, dit voelt zo goed dat ik wel in slaap kan vallen.
Ik heb twee kinderen. Twee en vier jaar oud.
Ik heb net een dubbele borstamputatie en zes chemobeurten ondergaan.
Ik ben zo blij dat ik mezelf eens kan laten verwennen.
En ik moet zeggen, ik vind mijn nieuwe pruik prachtig!"
Moet ik dit meemaken
om te kunnen waarderen wat ik heb?
Moet ik eerst geconfronteerd worden met ziekte en dood?
Hebben we dat nodig om in te zien wat we hebben?
Ik ga dat niet toelaten.
Ik aanvaard dat niet.
In mijn wanhopige zoektocht naar een oplossing dacht ik:
Wat kan ik doen?
Waarom doe ik niet wat andere vrouwen doen?
Voor hen werkt het, ook al is het maar tijdelijk.
Waarom probeer ik dat dan niet?
Waarom ga ik niet eens zitten in Eva's stoel?
Wat zou Eva zeggen als ik me verontschuldigde bij haar?
Ik weet het, het klinkt melig.
Maar het is eigenlijk best wel eng.
Daarom wou ik ook deze TEDtalk eerst niet afwerken.
Omdat ik weet wat ik moet doen.
Eva, stop met die kritiek op je ogen.
Je hebt de ogen van je moeder
en je zou nooit ofte nimmer denken
dat de vrouw die jou het leven en wijsheid schonk, niet goed genoeg was.
Ok, stop. Eva, zeg dat niet over je neus.
Je hebt de neus van je vader en grootmoeder.
Ja, je kan je Italiaanse genen niet loochenen,
maar daar haal je ook je sterke geest!
En daardoor kan je de aroma's van een volle, fruitige Primitivo-wijn
beter herkennen dan wie dan ook.
Dus ik beslis dan maar dat,
als een lijntje rond mijn ogen zorgt voor symmetrie in mijn gezicht en gedachten,
ik dat gewoon doe.
En als extra kleur op mijn lippen
me meer plezier en kleur bezorgt in mijn taal,
waarom niet?
En als reflectie op mijn huid me dat tikkeltje zelfvertrouwen bezorgt
waarmee ik kan reflecteren over een schijnbaar oppervlakkig thema
met een groep intellectuelen,
dan zal ik dat doen!
En dat maakt dat ik mezelf mooi vind.
Ik zal in mijn stoel zitten en ik zal luisteren
en geloven dat we allemaal mooi zijn.
Ik zal die afspraak maken.
Dank je wel.
(Applaus)