CAPÍTULO I.
Unha mañá, cando Gregor Samsa foi espertando de soños ansiosos, el descubriu que en
cama, el fora convertido en un monstruoso insecto verminous.
Estaba deitado de costas armadura duro e viu, como levantou a cabeza un pouco, o seu marrón,
abdome arqueado dividido en ríxidas arco da like seccións.
A partir desta altura a pegada, case listo para desprazar completamente, dificilmente podería
permanecer no lugar.
As súas pernas numerosas, lamentablemente finas en comparación co resto da súa
circunferencia, tremeluzia impotente diante dos seus ollos.
"¿Qué pasou para min", pensou.
Non era soño. O seu cuarto, unha sala axeitada para un ser humano,
só un pouco pequeno de máis, estaba discretamente entre as catro paredes coñecen.
Por riba da táboa, en que unha colección de bens descomprimido folla de mostra foi espallada
out - Samsa era caixeiro-viaxeiro - colgou o cadro que tiña cortado dunha
revista ilustrada hai pouco tempo e situado nunha fermosa marco dourado.
Era unha foto dunha muller cun sombreiro de pel e unha boa pel.
Ela sentou-se erecto alí, levantando na dirección do espectador un regalo de pel sólida
en que o seu antebrazo enteiro desaparecera.
Ollar de Gregor, a continuación, virou-se para a xanela.
O clima sombrío - as pingas de choiva caían de xeito audible para abaixo na fiestra de metal
borde - fixo bastante melancólico.
"Por que non eu sigo durmindo por máis un pouco e esquecer todo isto
loucura ", pensou.
Pero esta foi totalmente impracticable, xa que era acostumado a durmir no seu lado dereito, e
no seu estado actual, non podería meter en tal posición.
Non importa o que se xogou ao lado dereito, sempre rolou de novo para
súas costas.
Debe ter tentado cen veces, pechando os ollos para que non tería
para ver as pernas se gaiola, e deu-se só cando empezou a sentir unha dor, luz fosco na
súa parte, que nunca sentira antes.
"Oh Deus", pensou el, "o que é un traballo esixente que eu escollín!
Día si, día para fóra, na estrada.
As tensións de venda son moito maiores que os traballos en curso na sede, e,
Ademais, eu teño que xestione os problemas de viaxar, os problemas
sobre conexións de tren, mal irregular
alimentos, temporais e en constante cambio relacións humanas, que nunca veñen
o corazón. Para o inferno con todo isto! "
El sentiu unha leve coceira na parte superior do seu abdome.
El empurrou-se lentamente nas súas costas máis preto do pos-cama para que el puidese levantar a
cabeza máis facilmente, atopados a parte itchy, que foi totalmente cuberta con branco pequeno
puntos - non sabía que facer con eles e quería sentir o lugar cunha perna.
Pero el retratou-lo inmediatamente, para o contacto sentín como unha ducha fría en todo
el.
El esvarou de volta na súa posición anterior.
"Este levantarse pronto", pensou el, "fai un home moi idiota.
Un home debe ter o seu soño.
Outros vendedores ambulantes vivir como mulleres de harém.
Por exemplo, cando voltar á pousada durante o transcurso da mañá para escribir
as ordes necesarias, estes señores son só sentir-se para o almorzo.
Se eu fose probar iso co meu xefe, eu sería expulsado á hora.
Aínda así, quen sabe se isto pode non ser moi bo para min?
Se eu non soster por mor dos meus pais, eu tería que deixar de tempos atrás.
Eu iría para o patrón e díxenlle só o que eu creo do fondo do meu
corazón.
El caería despois da súa mesa! Como estraño é a sentir-se naquela mesa e
falar ata o funcionario de arriba.
O patrón ten problemas de audición, de xeito que o empregado ten que intensificar moi próximo a el.
En calquera caso, non desistiu completamente de que a esperanza aínda.
Unha vez eu teño xuntos o diñeiro para saldar a débeda dos meus pais a el - que debe ter
cinco ou seis anos - vou facelo con certeza.
Entón eu vou facer a gran oportunidade.
En todo caso, agora eu teño que erguer-se. O meu tren sae ás cinco horas. "
El mirou para a alarma tiquetaqueando pola cómoda.
"Meu Deus!", Pensou.
Foi seis e media, e as mans estaban indo calma diante.
Foi pasado a media hora, xa case un cuarto para.
A alarma podería fallar a tocar?
Ninguén viu desde o leito que foi debidamente definido para catro horas.
Certamente tocara. Si, pero era posible durmir con
que o ruído que fixo o shake de mobles?
Agora, é certo que non tiña durmido en silencio, pero evidentemente el durmira aínda máis profundamente.
Aínda así, o que debería facer agora? O próximo tren saíu ás sete horas.
Para incorporarse este, tería que ir nunha carreira tola.
A obtención das mostras non foi embalado aínda, e realmente non se senten especialmente
fresco e activo.
E aínda que el tomou o tren, non houbo un golpe evitando-up co xefe,
porque o neno de recados de empresa tería esperado o tren das cinco e
informou a noticia da súa ausencia hai moito tempo.
El era o xefe minion, sen espiña dorsal ou intelixencia.
Pois ben, se informou de que está enfermo?
Pero iso sería moi constrangedor e desconfiado, porque durante os seus cinco
anos de servizo "Gregor non estivera doente xa sequera.
O xefe certamente viría co médico da compañía de seguros de saúde
e que afronta os seus pais para o seu fillo preguiceiro e corte curto con todas as obxeccións
comenta o médico de seguros, para el
todos estaban totalmente sans, pero moi preguiceiro sobre o traballo.
E, ademais, sería o médico, neste caso, ser totalmente mal?
Ademais dunha somnolencia excesiva realmente despois do longo sono, Gregor sentía de feito
moi ben e ata tiña un apetito moi forte.
Como estaba a pensar sobre todo iso na maior présa, sen ser capaz de facer
a decisión de saír da cama - a alarma foi indicando exactamente trimestre para
sete - houbo unha batida na porta cautelosa pola cabeceira da cama.
"Gregor", unha voz chamou - que era a súa nai - "é 06:45.
Non quere estar no seu camiño? "
A voz suave! Gregor o sorprendeu cando escoitou a súa voz
responder.
Foi clara e inequivocamente a súa voz antes, pero había nela mesturados, como se
dende abaixo, range unha imparable dor, o que deixou as palabras de forma positiva
distintas só no primeiro momento e
distorsionada-los na reverberación, de modo que un non sabía se tiña oído
correctamente.
Gregor quería responder en detalles e explicar todo, pero nestes
circunstancias, el limitouse a dicir: "Si, si, grazas nai.
Estou quedando de inmediato. "
Por mor da porta de madeira do cambio na voz de Gregor non era realmente notable
fóra, polo tanto, a súa nai se calmou con esta explicación e arrastrou fóra.
Con todo, como resultado da breve conversación, os outros membros da familia
tomou coñecemento de que Gregor foi inesperadamente aínda na casa, e xa o seu pai era
batendo nunha porta lateral, feblemente, pero co puño.
"Gregor, Gregor", el exclamou: "o que está pasando?"
E, despois dun tempo curto, instou con el de novo nunha voz máis profunda: "Gregor!"
Gregor! "Na porta outra banda, con todo, a irmá da súa
bateu levemente.
"Gregor? Está ben?
Necesita algo? "Gregor dirixiu respostas nas dúas direccións,
"Vou estar preparado de inmediato."
El fixo un esforzo coa articulación máis coidadosa e inserindo longas pausas
entre as palabras individuais para eliminar todo notable da súa voz.
O seu pai volveu para o seu almorzo.
Con todo, a irmá murmurou: "Gregor, abra a porta - Eu lle suplico."
Gregor non tiña intención de abrir a porta, pero congratula-se pola súa
precaución, adquiridos de viaxar, de bloquear todas as portas pola noite, mesmo en
home.
En primeiro lugar, quería levantarse en silencio e sen perturbación, vestir-se, sobre todo teñen
almorzo, e só despois estudar outras medidas, pois - el entendeu isto con claridade - por
as cousas pensando máis na cama, el non ía chegar a unha conclusión razoable.
El lembrou que xa moitas veces sentín unha dor leve ou outro na cama, quizais
o resultado dunha situación constrangedora mentir, que máis tarde acabou por ser puramente
imaxinaria, cando se levantou, e foi
ansioso para ver como as súas fantasías presentes iría gradualmente se disipar.
Que o cambio na súa voz era máis que o inicio dun calafrio real, unha
enfermidade ocupacional de viaxeiros comerciais, non de que tiña o
menor dúbida.
Foi moi fácil para xogar ao carón o pegada.
El só precisaba empurrar a un pouco, e ela caeu por si só.
Pero para seguir era difícil, sobre todo porque era tan extraordinariamente ampla.
El precisaba de brazos e mans para empurrar-se de pé.
No canto destes, porén, el só tiña moitos membros pequenos que foron incesantemente en movemento
con movementos moi diferentes e que, ademais, era incapaz de controlar.
Se quería dobrar unha delas, polo que foi o primeiro en estender-se, e se
finalmente conseguiu facer o que quería con este membro, mentres todos os outros,
como se a liberdade de esquerda, mudou-se en torno a unha axitación excesivamente doloroso.
"Pero non debo ficar na cama inutilmente", dixo Gregor a si mesmo.
No comezo, el quería saír da cama coa parte inferior do seu corpo, pero esta menor
peza - que, de feito, aínda non tiña ollado e que tampouco podería
imaxe claramente - mostrouse moi difícil de mover.
O intento foi tan lentamente.
Cando, téndose tornado case frenética, el finalmente lanzou a cara diante con todos os seus
forza e sen pensar, el escolleu a súa dirección de forma incorrecta, e alcanzou o menor
bedpost duro.
A dor violenta sentiuse lle revelou que a parte inferior do seu corpo estaba no
momento, probablemente, a máis sensible.
Así, el intentou facer que o seu fora parte superior do corpo da cama primeiro e volveu a cabeza con coidado
cara á beira da cama.
Conseguiu facelo fácilmente, ea pesar da súa anchura e peso de masa corporal en
última lentamente seguiu a virada de cabeza.
Pero como el finalmente levantou a cabeza fóra da cama ao aire libre, converteuse en ansioso
preto de avanzar máis lonxe deste xeito, xa que se permitiu a
finalmente, a caer por este proceso,
sería necesario un milagre para evitar que a cabeza de sufriren accidentes.
E a todo o custo que non deben perder a conciencia neste momento.
El preferiu permanecer na cama.
Con todo, despois dun esforzo similar, mentres estaba alí de novo, suspirando como antes, e
unha vez máis, cuxos membros pequenos loitando entre si, se algo peor que antes,
e non ve calquera posibilidade de impoñer silencio
e da orde sobre este movemento arbitrario, dixo a si mesmo unha vez que non podería
posiblemente non na cama e que podería ser a cousa máis razoable sacrificar
todo se había mesmo a menor
esperanza de conseguir se erguer da cama no proceso.
No mesmo momento, porén, non se esqueceu de lembrar de cando en vez
do feito de que a calma - de feito as máis tranqüilas - reflexión podería ser mellor que a maioría da
confusa decisións.
Neses momentos, el dirixiu o seu ollar tan precisamente como el podía cara á fiestra,
pero, desgraciadamente, había pouca alegría confiado para ter a partir dun ollar
a néboa matinal, que ocultaba mesmo o outro lado da rúa estreita.
"É xa sete horas", dixo a si mesmo na última destacada da alarma
reloxo ", xa sete horas e aínda como un neboeiro."
E por algo máis, que se botou en silencio coa respiración baixa, como se pode
á espera de condicións normais e naturais para re-emerxer do silencio completo.
Pero despois dixo para si mesmo: "Antes fere o último cuarto de sete, o que
pasa que eu debería estar completamente fóra da cama.
Ademais, polo entón alguén da oficina vai chegar para preguntar sobre min, porque
a oficina permanecerá aberto antes das sete horas. "
E fixo un esforzo para, a continuación, o seu lonxitude de rock corpo enteiro para fóra da cama cun
movemento uniforme.
Se se deixou caer para fóra da cama, deste xeito, a súa cabeza, que no curso de
a caída tiña a intención de levantar bruscamente, probablemente permanecer ileso.
Costas semella difícil, nada realmente acontecer que, como resultado da
caída.
O seu maior reserva foi unha preocupación sobre o ruído que a caída que crear
e que probablemente despertar, se non o medo, entón, polo menos, a preocupación do outro
xunto a todas as portas.
Con todo, tivo que ser xulgado.
Como Gregor estaba en proceso de levantamento de media para fóra da cama - o novo método foi
máis dun xogo que un esforzo, precisaba só de rock cun ritmo constante - é
golpeou-o no; doado todo isto sería se alguén vir no seu auxilio.
Dúas persoas fortes - pensou do seu pai ea empregada - sería moi
suficientes.
Eles terían só tivo que empuxar os brazos baixo as costas arqueadas para tiralo do
cama, para curvar-se coa súa carga, e despois, só para exercitar a paciencia e coidado que
completou o flip para o chan, onde
súas pernas diminutivo entón, el esperaba, adquiren un propósito.
Agora, independentemente do feito de que as portas estaban trancadas, debe realmente chamar
para fóra para axudar?
A pesar de toda a angustia del, el non puido suprimir un sorriso a esa idea.
El xa chegou a un punto onde, por balance máis forte, mantivo a súa
equilibrio con dificultade, e moi pronto tería finalmente decidir, no
cinco minutos sería un 07:15.
Despois, houbo un anel na porta do apartamento.
"É alguén da oficina", dixo a si mesmo, e case conxelar mentres a súa
membros só pequenos bailaron ao redor de todo o máis rápido.
Por un momento todo quedou parado.
"Eles non están abrindo", dixo Gregor a si mesmo, collidos en algunha esperanza absurda.
Pero está claro que, a continuación, como de costume, a creada con ela pisar firme foi ata a porta
e abriu-a.
Gregor precisaba escoitar só a primeira palabra de saúdo do visitante a recoñecer
inmediatamente quen era, o director de si mesmo.
Por que Gregor o único condenado a traballar nunha empresa na que, en menor
lapso de alguén, inmediatamente atraído a maior sospeita?
Foron todos os funcionarios, a continuación, colectivamente, todos e cada un, canalhas?
Entre eles estaba alí, entón ningunha persoa verdadeiramente dedicada que, se deixase de utilizar só un
dúas horas da mañá para traballo de oficina, sería anormal de dores de
conciencia e realmente estar en calquera estado para saír da cama?
Foi realmente non o suficiente para deixar un aprendiz facer preguntas, se tal
cuestionamento foi mesmo necesario?
Debe o xestor se ve, e no proceso que debe ser demostrado ás
inocente familia enteira que a investigación deste sospeitosos
circunstancia podería ser confiada só a intelixencia do xestor?
E máis como unha consecuencia do estado animado en que esta idea do que como poñer Gregor
resultado dunha decisión real, el balance-se con todas as súas forzas para fóra da cama.
Houbo un baque forte, pero non un accidente real.
A caída foi absorbida tanto pola alfombra e, ademais, a súa volta foi máis
elástica que Gregor pensara.
Por esa razón o ruído aburrido non era tan evidente.
Pero el non tiña prendido a cabeza con coidado suficiente e batera-lo.
El virou a cabeza, irritada e con dor, e esfregar-a sobre a alfombra.
"Algo caeu alí", dixo o director na sala ao lado da esquerda.
Gregor intentou imaxinar a si mesmo se algo coma o que estaba acontecendo con
el hoxe tamén podería acontecer nalgún punto para o director.
Polo menos un tivo que admitir a posibilidade de tal cousa.
Con todo, como para dar unha resposta aproximada a esta pregunta, o director de agora, cun
range das botas polidas, deu algúns pasos determinados na sala ao lado.
Da sala veciña á dereita a irmá estaba sussurro para informar Gregor:
"Gregor, o director está aquí." "Eu sei", dixo Gregor a si mesmo.
Pero non se atreveu a facer a súa voz o suficiente para que a súa irmá podía escoitar.
"Gregor", dixo o seu pai agora da sala veciña á esquerda, "Mr Xerente
chegou e está pregunta por que non deixou no tren antes.
Non sabemos o que temos que dicir a el.
Ademais, tamén quere falar con vostede persoalmente.
Entón, por favor, abra a porta. Que vai ser bo o suficiente para perdoar a desorde
no seu cuarto. "
No medio de todo isto, o director chamou dunha forma agradable, "Good
mañá, o Sr Samsa ".
"Non está ben", dixo a súa nai co xerente, mentres o seu pai aínda estaba falando
na porta: "Non está ben, cren en min, Mr Manager.
Se non, como é que Gregor perder un tren?
O mozo non ten nada na cabeza, agás negocio.
Estou case con rabia por el nunca sae pola noite.
Agora está na cidade oito días, pero está na casa todas as noites.
El se senta aquí coa xente na mesa e le o xornal con calma ou os seus estudos de viaxes
horarios.
É un desvío moito un para el ocuparse con arabescos.
Por exemplo, cortou un pequeno cadro ao longo de dúas ou tres noites.
Vostede quedaría sorprendido no; fermosa é.
É dereito colgado dentro do cuarto. Vai ve-lo inmediatamente, tan pronto
Gregor abrir a porta. En calquera caso, estou feliz que está aquí, o Sr
Manager.
Por nós mesmos, non tería feito Gregor abrir a porta.
É tan teimoso, e certamente non é así, aínda que negase que esta
mañá. "
"Estou vindo de inmediato", dixo Gregor, lenta e deliberadamente, e non se mover, de modo a non
a perder unha palabra da conversa.
"A miña cara señora, eu non podo explicar isto para min mesmo de calquera outro xeito", dixo o director;
"Espero que isto non é nada serio.
Por outra banda, debo dicir tamén que homes de negocios, afortunadamente ou por desgraza,
con todo se mira para ela, moitas veces simplemente ten que superar unha lixeira indisposición para
razóns de negocios ".
"Entón, pode Sr Director de entrar para velo agora?" Preguntou ao seu pai, impaciente e
bateu de novo na porta. "Non", dixo Gregor.
Na sala veciña do lado esquerdo unha quietude Dolores descendeu.
Na sala veciña á dereita a irmá empezou a soluçar.
Por que non a súa irmá ir a outros?
Pode que acaba de erguer da cama agora e non tiña sequera comezara a se vestir
aínda. Entón por que ela estaba chorando?
Porque el non estaba levantando e non deixar que o director, xa que estaba na
perigo de perder a súa posición, e porque entón o seu xefe sería texugo seus pais unha vez
de novo coas esixencias de idade?
Estas foron, probablemente, preocupacións innecesarias agora.
Gregor aínda estaba aquí e non estaba a pensar en abandonar todo sobre a súa familia.
No momento en que estaba deitado alí mesmo na alfombra, e ninguén que sabía sobre a súa
condición tería seriamente esixiu que deixe o xestor de Pol
Pero Gregor non sería despedido casualmente camiño correcto por causa desa pequena
descortesia, á que el ía atopar unha escusa fácil e cómodo máis tarde.
Pareceume Gregor que podería ser moito máis razoable deixar en paz en
o momento, no canto de perturbalo lo co pranto e conversa.
Pero foi a propia incerteza que aflixen aos demais e dispensados os seus
comportamento. "Mr Samsa, "o director estaba agora berrando,
levantou a súa voz, "o que é o problema?
Está lacrado-se no seu cuarto, responder con só un si e un non, están facendo
problemas serios e innecesarios para os seus pais, e de neglixencia (Digo isto
só incidentalmente) os seus deberes comercial nun certo inédito xeito.
Estou falando aquí en nome dos seus pais eo seu emprego, e eu son
solicitando-lle con toda a seriedade dunha explicación clara e inmediata.
Estou asombrado.
Estou asombrado. Eu penso que eu sabía que como un calmo, razoable
persoa, e agora aparece de súpeto querer comezar desfilando en humor estraño.
O Xefe indicado para min anteriormente este mesmo día unha posible explicación para a súa
neglixencia - que se refería a obtención de diñeiro que lle foi confiada hai pouco -
pero a verdade eu case dei-lle a miña palabra de
honra que esa explicación non podería ser correcta.
Con todo, agora vexo o seu porco inimaxinable desmaio, e eu son totalmente perder
desexo de falar con vostede un pouco.
E a súa posición non é de todo a máis segura.
Orixinalmente eu pretendía falar todo isto para ti en particular, pero desde que está deixando
me perder o meu tempo aquí inutilmente, eu non sei por que o asunto non debe vir para o
atención dos seus pais.
A súa produtividade tamén foi moi insatisfatória recentemente.
Por suposto, non é a época do ano para realizar negocio excepcional, recoñecemos
iso, pero nunha época do ano para a realización de calquera empresa, non hai tal cousa en todo,
Mr Samsa, e tal cousa non debe ser ".
"Pero o Sr Xestor," chamado Gregor, fóra de si e, na súa axitación, esquecendo-se
todo o máis, "eu estou abrindo a porta inmediatamente, neste exacto momento.
Unha lixeira indisposición, un feitizo parvo, me impediu de erguer-se.
Eu aínda estou deitada na cama agora. Pero eu estou moi actualizado unha vez.
Estou no medio de saír da cama.
Só ten que ter paciencia por un breve momento! As cousas non están indo tan ben como eu pensaba.
Pero as cousas están ben. Como, de súpeto que pode superar a alguén!
Todo da noite onte foi moi ben comigo.
Os meus pais certamente sabe diso. En realidade, só onte á noite eu tiven un
premonición de pequeno porte.
A xente debe ter xa que en min. Por que non me informou de que para o escritorio?
Pero a xente sempre pensa que vai superar a enfermidade sen ter que estar en
home.
Mr Manager! A calma no meu pais!
Non hai realmente ningunha base para as críticas que está agora facendo contra min, e
realmente ninguén dixo unha palabra para min sobre o tema.
Poida que aínda non leu os últimos pedidos que enviados.
Ademais agora estou definindo a miña viaxe no tren das oito e as poucas horas '
descanso me fixo máis forte.
Mr Manager, non permanecen. Eu estarei na oficina na persoa correcta
de distancia. Por favor, teña a bondade de dicir que e
transmitir os meus saúdos ao xefe. "
Mentres Gregor foi rapidamente blurting todo isto, dificilmente consciente do que estaba dicindo, el
se mudara preto da cómoda, sen esforzo, probablemente como resultado do
práctica, el xa tivera na cama, e agora
estaba tentando subir a encima del. En realidade, el quería abrir a porta.
El realmente quería deixar a ser visto por e falar co director.
El insistiu en testemuñar o que os outros agora a pedir sobre el diría cando viron
el. No caso de que se asustaron, entón Gregor non
máis responsabilidade e pode ser tranquilo.
Pero no caso de que aceptaron todo en silencio, entón non tería ningún motivo para estar animado
e, se recibiu un pase, pode mesmo ser na estación preto de oito horas.
No comezo, el esvarou cara a abaixo varias veces no peito suave das gavetas.
Pero finalmente deu a si mesmo un balance final e quedou en pé alí.
Non estaba máis en todos conscientes das dores no seu corpo máis baixo, non importa como poden
aínda picada.
Agora deixouse caer contra as costas dunha materia próxima, na beira da que el
preparou-se cos membros finos.
Ao facelo, el gañou o control sobre si mesmo e ficou quieto, xa que podería agora
escoitar o director.
"Será que entendeu unha soa palabra?" O xerente pediu aos pais: "É el xogar
o parvo coa xente? "
"Polo amor de Deus", berrou a nai xa en bágoas ", é posible que está moi enfermo e nós estamos
aborrece-lo. Grete!
Grete! ", Ela gritou naquel momento.
"Nai?" Chamou a irmá do outro lado.
Eles estaban facéndose entender a través do cuarto de Gregor.
"Ten que ir ao médico de inmediato.
Gregor está enfermo. Présa para o médico.
Xa escoitou falar Gregor aínda? "
"Esa era a voz dun animal", dixo o director, notablemente en silencio, en comparación
a berros da nai. "Anna!
Anna! "Berrou o pai polo corredor ata a cociña, batendo palmas,
"Buscar un cerraxeiro inmediatamente!"
As dúas mozas xa estaban correndo polo corredor con saias swishing - como
tiña a súa irmá vestiuse tan rápido? - e escancarar as portas da
apartamento.
Non se podía escoitar a pechar as portas a todos. Probablemente deixara aberta, como é
habitual nun apartamento onde unha desgraza enorme ocorreu.
Con todo, Gregor se converteu máis tranquilo.
Todo ben, a xente non entenderon as súas palabras máis, aínda que parecía claro
o suficiente para el, máis clara do que anteriormente, se cadra porque os seus oídos estaban acostumado a
A eles.
Pero polo menos a xente agora que as cousas non estaban ben con el e foron
preparado para axudar.
A confianza ea seguridade que o réxime de primeira fora realizada
fíxoo sentirse ben.
El sentiu-se unha vez incluído no círculo da humanidade e estaba esperando a partir
tanto o médico como o cerraxeiro, sen diferenciar entre eles con calquera real
precisión, os resultados espléndida e sorprendente.
Co fin de obter unha voz tan clara como puido para a conversa crítica
que era inminente, tossiu un pouco, e por suposto se molestou en facer iso
dunha forma moi suave, xa que foi
posible que mesmo este ruído soaba como algo diferente dunha tose humana.
El xa non confiaba-se para decidir todo.
Mentres tanto na sala ao lado tiña se tornado realmente tranquilo.
Quizais os seus pais estaban sentados co xerente da mesa sussurro, quizais
todos eles foron apoiado na porta escoitando.
Gregor empurrou-se lentamente cara á porta, coa axuda da materia fácil, imos
de ir alí, xogouse contra a porta, mantíñase de pé contra el - o
bolas dos seus membros pequena tiña un pouco pegajoso
cousas sobre eles - e descansou alí momentaneamente do seu esforzo.
El fixo un esforzo para virar a chave na fechadura coa boca.
Por desgraza, parece que non tiña dentes real.
Como, entón, estaba de coller a chave?
Pero para compensar que as súas mandíbulas eran naturalmente moi forte; coa súa axuda, el
logrou incorporarse a clave realmente en movemento.
Non entendeu que era, obviamente, imporá algún dano en si mesmo, para un
líquido marrón saíu da súa boca, corría sobre a clave e pingaba para o chan.
"Só ten que escoitar por un momento", dixo o director na sala ao lado, "está transformando o
clave. "Por que Gregor era un gran impulso.
Pero todos eles deben ter o chamou, incluíndo o seu pai ea súa nai, "Imos,
Gregor, "eles deberían ter chamado:" seguir, seguir traballando para o bloqueo ".
Imaxinando que todos os seus esforzos estaban sendo seguidos, con suspense, el pouco para abaixo
freneticamente en clave con toda a forza que conseguiu reunir.
Como a clave tornouse máis, el bailou ao redor da pechadura.
Agora estaba seguro-se só en posición vertical coa boca, e el tivo que colgar-se no
clave ou despois prema o novo con todo o peso do seu corpo polo que sexa.
O clic completamente distinta do bloqueo, xa que finalmente bati realmente espertou Gregor up.
Respirando pesadamente dixo para si mesmo: "Así que non precisaba o cerraxeiro", e puxo o seu
cabeza contra a pomo para abrir a porta por completo.
Porque tiña que abrir a porta, con iso, el xa estaba aberta moi ampla, sen
aínda que realmente visíbel.
El primeiro tivo que converter-se lentamente ao redor do borde da porta, con moito coidado, de
Por suposto, se non quería caer desajeitada na súa parte traseira dereita na entrada ao
cuarto.
Aínda estaba preocupado con este movemento difícil e non tiña tempo para pagar
atención sobre calquera outra cousa, cando escoitou o director de exclamar un sonoro "Oh!" - é
soaba como o vento asubiando - e agora
viu, máis próxima á porta, apertando a man contra a boca aberta e en movemento
lentamente, coma se unha forza invisible constante foi empurrando-o.
A súa nai - a pesar da presenza do director que estaba de pé aquí cos seus cabelos
apuntando cara arriba ao final, aínda unha confusión da noite - estaba mirando para o seu pai con ela
as mans postas.
Ela entón pasou dous pasos cara Gregor e caeu ben no medio da súa
saias, que estaban espallados ao redor dela, co rostro afundido no peito,
completamente oculto.
O seu pai pechou o puño cunha expresión hostil, coma se quixese empurrar Gregor
de volta para o seu cuarto, despois mirou incerteza en torno á sala de estar, cubriu os ollos
coas mans, e berrou para que o seu peito poderoso balance.
Neste punto, Gregor non dar un paso cara á sala, pero se inclinou o seu corpo a partir da
dentro contra a á firmemente aparafusados do porto, de xeito que só a metade do corpo foi
visible, así como a súa cabeza, inclinada
de lado, coa que el se aproximou máis para os outros.
Mentres tanto, tiña se tornado moito máis brillante.
Destacándose claramente do outro lado da rúa era unha parte do interminable de cinza
negro da casa fronte - era un hospital - co seu grave fiestras regulares
quebrando a fachada.
A choiva aínda estaba baixando, pero só en grandes pingas individuais visible e firmemente
derrubadas unha a unha no chan.
A louza do café estaban apilados arredor da mesa, porque polo seu pai
almorzo era a hora da comida máis importante do día, o que prolongou por horas
ler varios xornais.
Directamente a través da parede oposta colgada unha foto de Gregor desde o momento da súa
servizo militar, era unha imaxe del como un tenente, como el, sorrindo e preocuparse
libre, coa man sobre a súa espada, esixiu respecto polo seu porte e uniforme.
A porta da sala estaba entreaberta, e sempre que a porta do apartamento tamén foi aberto,
podíase ver para fóra no desembarco do apartamento e do inicio da escaleira
indo para abaixo.
"Agora", dixo Gregor, ben consciente de que era o único que mantivo a compostura.
"Vou me vestir de inmediato, aparcar a obtención de mostras, e partiu.
Vai permitir-me a poñer-se do meu xeito, non vai?
Ve, Mr Manager, eu non son teimoso, e estou feliz de traballar.
Viaxar é cansativo, pero eu non podía vivir sen el.
Onde vai, Xerente Sr? Para a oficina?
Realmente?
Vai relatar todo verdade?
Unha persoa pode ser incapaz de traballar momentáneamente, pero iso é precisamente o mellor
tempo para lembrar os logros anteriores e considera que, máis tarde, despois da
obstáculos foron postos de lado, o
persoa vai traballar aínda máis ansiosa e intensa.
Eu son realmente tan en débeda co Sr Xefe - vostede sabe que perfectamente ben.
Por outra banda, eu estou preocupado cos meus pais e miña irmá.
Estou en unha corrección, pero eu vou traballar fóra de min de novo.
Non faga as cousas máis difíciles para min do que xa son.
Falar no meu nome na oficina! A xente non quere vendedores ambulantes.
Eu sei diso.
A xente pensa que gañan ríos de diñeiro e, así, levar unha vida ben.
As persoas non teñen sequera unha razón especial para pensar por ese xuízo máis
claramente.
Pero, Mr Manager, terá unha mellor perspectiva sobre o que está implicado que outros
persoas, incluso, vos digo en confianza total, unha perspectiva mellor que o Sr
Propio presidente, que na súa calidade de
o empresario poderá deixar o seu xuízo cometer erros ocasionais a costa dun
empregado.
Tamén sabe moi ben que o caixeiro-viaxeiro que está fóra do
oficina case todo o ano pode chegar a ser tan facilmente vítima fofocas, coincidencias,
e infundadas as queixas contra as cales
é imposible para el se defender, xa que a maioría das veces non escoita
sobre eles en todo e só entón cando está exhausto despois de rematar unha viaxe e en
casa está a sentir-se no seu propio corpo o desagradable
consecuencias, que non pode ser completamente explotado de volta ás súas orixes.
Mr Manager, non vaia sen falar unha palabra que dicir-me que, polo menos,
recoñecer que estou un pouco á dereita! "
Pero en primeiras palabras de Gregor o director xa se converteu, e agora mirou cara atrás
Gregor encima dos ombreiros contraendo cos beizos engurradas.
Durante a fala de Gregor non estaba aínda por un momento, pero mantivo afastando cara ao
porta, sen tirar os ollos de Gregor, pero realmente gradualmente, como se houbese unha
prohibición secreta en saír da sala.
El xa estaba no corredor, e dado o movemento brusco co que el fin
tirou o pé para fóra da sala de estar, pódese ter acreditado que acabara de queimadas
a sola do seu pé.
No corredor, con todo, el estendeu a man dereita para fóra afastado do seu corpo para
a escaleira, como se algún alivio verdadeiramente sobrenatural estaba esperando por el
alí.
Gregor entender que non debe baixo ningunha circunstancia permiten o director a ir
neste estado de ánimo, sobre todo se a súa posición na firma non era para ser colocadas
en maior perigo.
Os seus pais non entenderon todo iso moi ben.
Nos longos anos, eles desenvolveron a convicción de que Gregor foi creado para a vida
na súa empresa e, ademais, tiñan tanta cousa para facer hoxe en día co seu presente
problemas que todos os previsión era estraño para eles.
Pero Gregor tiña esa previsión. O director debe ser retido, se calmou,
convencido, e finalmente conquistado.
O futuro de Gregor ea súa familia realmente dependese diso!
Se só a irmá tiña estado alí! Era intelixente.
Ela xa chorado cando Gregor estaba aínda deitado tranquilamente nas súas costas.
E o director, este amigo das mulleres, certamente deixarse guiar por
dela.
Ela tería pechado a porta do apartamento e falei-lle o seu medo
no corredor. Pero a irmá non estaba alí.
Gregor ten que tratar con el mesmo.
Sen pensar que aínda non sabía nada sobre a súa capacidade actual para mover
e que, posiblemente, o seu discurso - de feito, probablemente - non fora unha vez
entendido, deixou a á do porto,
empurraron a través do oco, e quería pasar o director, que foi
xa seguro firme sobre o pasamáns con ambas as mans no patamar nun
xeito ridícula.
Pero mentres el ollaba para algo para coller, cun pequeno berro Gregor
inmediatamente caeu nas súas numerosas perninhas.
Mal isto aconteceu, cando sentiu por primeira vez naquela mañá un xeneral
benestar físico.
Os membros pequena tiña chan firme debaixo deles, xa que obedeceron perfectamente, como el entendeu a súa
alegría, e esforzouse para levalo para adiante na dirección que el quería.
Inmediatamente el estaba convencido de que a mellora final de todo o sufrimento del era
inmediatamente a man.
Pero no exacto momento en que se botou sobre o chan balance dunha forma restrinxida bastante
preto e en fronte da súa nai, que, ao parecer, totalmente afundido
se, de súpeto ela saltou á dereita enriba con
os brazos estendidos lonxe e os dedos estendidos e gritou: "Socorro, para Deus
axudar a causa! "
Ela colleu a cabeza inclinada cara abaixo, como se quixese ver Gregor mellor, pero foi
senselessly volta, contrariando ese xesto, esquecendo que detrás dela estaban
a táboa con todos os pratos sobre ela.
Cando chegou á mesa, ela sentou-se duramente sobre ela, como se distraídamente, e
non parecen previo aviso a todos os que á beira do seu café estaba derramando sobre o
alfombra nun fluxo total do recipiente grande virada.
"Nai, nai", dixo Gregor calma, e mirou na súa dirección.
O director momentáneamente desaparecera completamente da súa mente.
Á vista do café fluíndo Gregor non podía deixar de se agarrar nas súas mandíbulas
o aire varias veces.
En que a súa nai exclamou unha vez máis, apurado da mesa, e caeu en
os brazos do seu pai, que estaba correndo na súa dirección.
Pero Gregor non tiña tempo agora para os seus pais - o director xa estaba na
escaleira. O seu nivel de queixo co pasamáns, o
xerente mirou cara atrás por última vez.
Gregor tivo un movemento inicial para logralo se é posible.
Pero o director debe ter algo sospeitosa, porque se fixo un salto máis baixo
algúns chanzos e desapareceu, aínda gritando "Huh!"
O son eco por toda a escaleira enteira.
Agora, desgraciadamente, esa fuga do director tamén parecía confundir o seu pai
completamente.
Antes, fora relativamente tranquila, para en vez de correr despois de que o director
si mesmo ou polo menos non prexudicar Gregor da súa persecución, coa man dereita que
agarrou de cana do director, que
el deixara atrás co seu sombreiro e abrigo sobre unha cadeira.
Coa man esquerda, o pai colleu un gran xornal da mesa e,
batendo os pés no chan, el partiu para a unidade de Gregor de volta para o seu cuarto por
axitando o bastón eo xornal.
Ningún solicitude de Gregor foi dalgunha utilidade; ningún pedido sequera ser comprendido.
Non importa o que estaba disposto a facer torcer o brazo respectuosamente, o seu pai só stomped
moito máis difícil cos pés.
Outro lado da sala del a súa nai tiña abriu unha fiestra, a pesar do frío
tempo, e inclinándose cara fóra coas mans na cara, ela empurrou a cara moi fóra
da fiestra.
Entre a rúa ea escaleira un proxecto forte xurdiu, as cortinas sobre a
xanela voou ao redor, os xornais sobre a mesa swished, e as follas individuais
voou baixo sobre o chan.
O pai presionou incesantemente para a fronte, empurrando para fóra sibilantes, como un home salvaxe.
Agora, Gregor non tiña práctica en todo andar cara atrás - foi realmente moi lento.
Se Gregor só fora autorizado para transformarse en volta, el sería na súa
sala de inmediato, pero estaba con medo de facer o seu pai impaciente polo equipo-consuming
proceso de se virar, e cada momento
el enfrontou a ameaza dun golpe mortal de costas ou a cabeza da cana na súa
man do pai.
Finalmente Gregor non tivo outra opción, xa que entender con horror que non
entender aínda como manter a súa dirección indo cara atrás.
E así comezou, en medio de miradas ansiosos para os lados sempre na dirección do seu pai,
para transformarse en torno o máis rápido posible, aínda que en realidade isto só foi
feito moi lentamente.
O seu pai notou que as súas boas intencións, xa que non interferir Gregor
neste movemento, pero coa punta da cana desde unha distancia que el mesmo dirixiu
Movemento de rotación de Gregor aquí e alí.
Se só o pai non tiña sibilas tan insuportavelmente!
Por iso Gregor totalmente perdeu a cabeza.
El xa estaba case totalmente virou, cando, sempre con ese asubío en
seu oído, el só cometeu un erro e volveu para atrás un pouco.
Pero cando finalmente foi exitosa na obtención da súa cabeza fronte do porto
de apertura, quedou claro que o seu corpo foi demasiado grande para pasar diante.
Por suposto o seu pai, no seu presente estado mental, non tiña idea de abrir o outro
á da porta un pouco para crear unha pasaxe adecuada para Gregor para pasar.
O seu único pensamento era de que Gregor fixa debe entrar na súa sala o máis rápido
posible.
El nunca permitiría que os preparativos elaborados que Gregor necesario para orientar
si mesmo e, así, quizais pasar pola porta.
Ao contrario, como se non houbese ningún obstáculo e con un ruído peculiar, el agora
Gregor dirixiu cara diante.
Gregor tras o son neste momento xa non era como a voz de só un único
pai.
Agora era realmente deixou de ser unha broma, e Gregor forzou-se, veña o que podería,
na porta. Un dos lados do seu corpo foi levantado.
Estaba deitado nun ángulo de apertura da porta.
O seu flanco unha foi ferida coa rascado. Na porta branca manchas feas foron deixados.
Logo foi preso rápido e non sería capaz de moverse máis por conta propia.
As pernas dun lado minúsculos espasmos colgado no aire, por riba, e os do outro
secundarios foron empuxados dolorosamente no chan.
Entón o seu pai lle deu un pulo moi forte liberador de atrás, e
foi, hemorraxia grave, moi cara ao interior do seu cuarto.
A porta foi pechada co bastón, e, finalmente, foi tranquila.