In het echte leven zijn slangen..eerlijk gezegd oké. Beetje glibberig, beetje moeilijk te lezen,
maar over het algemeen onschuldig. Maar er is iets aan hen dat gewoon de verbeelding prikkelt,
weet je? Je kunt tegenwoordig geen meter lopen zonder te struikelen over een mythologische
slang met rare afwijkende kenmerken. Misschien zijn zijn ze de gevederde voorvader van de mensheid,
of een kleurrijke voorbode van regen, of een of een gruwel die de zon wil verslinden,
of een aantal andere glibberige bois die door de menselijke mytho-historie kronkelen. Iets aan
hun slanke ontwerp spreekt ons gewoon aan, weet je? Maar terwijl mythische slangen het hele morale spectrum omvatten,
als er één titel is die gewoon kwaadaardig' schreeuwt, dan is het 'Slangenkoning'.
Niemand goed heeft ooit de titel Slangenkoning gehad, en als je bewijs wilt, laten we ongeveer duizend jaar teruggaan
naar het openingshoofdstuk van het beroemde Perzische epos De Shahnameh. Geschreven door
de dichter Ferdowsi tussen 977 en 1010, de Shahnameh, letterlijk "het epos van de koningen,"
is het nationale epos van groot-Iran en een zeer, zeer belangrijk stuk literatuur.
Het is ook lang als ballen, maar handig onderverdeeld in een heleboel kleinere verhalen
voor gemakkelijker consumptie. Hier is er eentje! Dus het verhaal begint met een kort overzicht van
een aantal oude mythische koningen en alle coole dingen die ze deden, vooral belangrijke beschaving-dingen
zoals het uitvinden van kleding en vuur en irrigatie - je weet wel, dat soort simpele dingen. Deze lijn
van koningen doet het vrij goed voor zichzelf totdat het Jamshid (جمشید) voortbrengt, die het heel goed doet
voor zichzelf - zo goed, in feite, dat hij besluit dat hij eigenlijk god is en begint met mensen
hem te laten aanbidden. Dit wordt algemeen beschouwd als onverstandig, en heeft een aantal ongewenste gevolgen.
Kijk, in Zoroastrisme, om het heel simpel te zeggen, is de aarde in principe een constante strijd tussen
de krachten van goed en kwaad. Meer specifiek, het is een proxy oorlog tussen de wezens Ahura Mazda, scheppende god
en ultieme goedzak, en Angra Mainyu, later Ahriman genoemd, de bron van alle kwaad en
schepper van verschillende kwade geesten genaamd Daevas - niet te verwarren met de Devas in het Hindoeïsme,
heel ander concept. In dit model is het de de plicht van de mensheid om goed te doen en geluk te brengen
omdat het de krachten van het goede versterkt en helpt in de kosmische strijd tegen Ahriman. In tegenstelling,
door slechte dingen te doen, slaat de weegschaal de andere kant op, en geeft Ahriman de macht om meer slechte dingen te doen.
Toen de Shahnameh geschreven werd aan het begin van de 11e eeuw, was de dominante religie in Perzië
de Islam, die plaatselijk het Zoroastrisme had ingehaald een paar eeuwen eerder. Dus de dichter Ferdowsi
schreef vanuit een interessante positie: de voorouderlijke Iraanse religie van Zoroastrisme
niet langer op grote schaal werd beoefend en een deel van die cultuur dreigde te worden uitgewist. Dus vergelijkbaar
met hoe de Prose Edda de Noorse goden neerzet als iets ouds en ver weg, wordt de Shahnameh mythologisch gekaderd
terwijl ze nog steeds actief deze oude en cultureel belangrijke verhalen behouden.
Maar goed, lang verhaal kort, Jamshid doet een grote no-no en in het proces tipt de lokale kosmische
balans naar het kwaad. Ahriman krijgt een leuke kleine kracht boost en begint rond te snuffelen om wat onheil te stichten.
Dus hij zipt de woestijn in naar het koninkrijk van Thasis, geregeerd door de wijze
en rechtvaardige koning Mirtas. Mirtas heeft een geliefde zoon, Zahak (ضحّاک), en Ahriman komt aan in het
paleis vermomd als een edelman en zegt tegen Zahak dat hij een verbond met hem moet sluiten, en als hij dat doet,
zal hij zijn hoofd boven de zon verheffen. Nu is Zahak een aardige jongen, misschien een beetje naïef,
dus hij denkt, verdorie, meneer, dat klinkt best handig! En gaat akkoord! Stap een? Vermoord je vader.
Zahak wil dat eigenlijk niet doen, maar, eh, afspraak is afspraak, dus zetten hij en Ahriman een val voor
Mirtas en vermoorden hem. Nu is Zahak de koning van Thasis! Mooi! Ahriman leert hem een aantal handige
magie en moedigt hem aan slecht te zijn, maar Zahak is niet volledig slecht. Hij is geen grote koning, maar, weet je,
hij doet zijn best. Dus Ahriman verandert van tactiek en zipt achterom om zijn Groucho bril af te zetten
en komt het paleis binnen in een andere vermomming - deze keer een jonge man die aanbiedt om te koken.
Zahak ziet er het kwaad niet van in en gaat akkoord, en Ahriman verspilt geen tijd met het opkloppen van
een maaltijd geschikt voor een koning - specifiek, hij verandert het voorheen vegetarische menu naar vlees,
en Zahak is zo onder de indruk van deze dieetverandering dat hij de kok voor hem laat roepen zodat hij
hem een gunst kan verlenen, en Ahriman vraagt alleen dat hij de schouders van de koning mag kussen. Wel,
we doen niet aan kinkshamen in dit paleis! Zahak is het ermee eens, en hij had het waarschijnlijk niet moeten doen,
want nadat de daad is gedaan, wordt Ahriman opgeslokt door de aarde en twee giftige
slangen ontspruiten uit Zahak's schouders. Gezellig! Nou, Zahak wil natuurlijk deze slangen-schouders
uit zijn leven, maar ze kunnen geen manier vinden om om van ze af te komen. Enter Ahriman Versie Drie,
deze keer vermomd als een geleerde, die Zahak vertelt dat de enige manier om
een geval van de oude slangen-schouders is om die kerels menselijke hersenen te geven.
Nu is het duidelijk dat een koning met slangen-schouders die menselijke hersenen eet niet zo goed is voor
het koninkrijk. Het woord begint zich te verspreiden over deze absoluut angstaanjagende slangenkoning,
wat eigenlijk goed nieuws is voor de mensen in Perzië die te maken hebben met hun eigen kwaadaardige
koning voor een flink aantal eeuwen nu. Opstandige troepen komen samen in Thasis en verklaren Zahak tot de nieuwe
Sjah, en een leger verzamelt zich om op te trekken tegen Jamshid, die de tekens ziet en ervandoor gaat.
Hij slaagt erin te ontsnappen aan gevangenschap voor een goede honderd jaar of zo voordat ze hem uiteindelijk
vangen en in tweeën zagen. Pech gehad, vriend. Dus nu is Zahak de slangenkoning, of zoals ik het hem noem,
Johnny Snakeshoulders, Sjah van Perzië, wat geweldig is als het doel is om
de wereld een exponentieel slechtere plaats te maken om in te leven. Uiteindelijk wordt het zo erg dat Ahura
Mazda opstaat en er naar kijkt, en een plan in beweging zet... om de zaak weer op de rails te krijgen. Jamshid heeft
een paar overlevende nakomelingen rondlopen, en dankzij een beetje goddelijke interventie,
heeft een van hen zoon die Feridoun heet. Niet zo toevallig, heeft Zahak die nacht een vreselijke
nachtmerrie waar een jonge man hem doodt met een knots in de vorm van een koeienkop. Hij wordt wakker en
eist een verklaring van zijn adviseurs, die hem met tegenzin vertellen dat het klinkt
alsof er een profetie is dat hij omvergeworpen en vernietigd zal worden door een man genaamd Feridoun.
Nou, je weet hoe deze slechte koning types zijn met voorspellingen. Zahak begint onmiddellijk
het land af te zoeken voor Feridoun. Feridoun's moeder krijgt hier lucht van en verstopt hem in een bos,
waar hij wordt opgevoed door een magische koe genaamd Purmaieh. Helaas is het bos na een paar jaar niet meer veilig,
dus komt ze terug om hem op te halen en gaat naar een afgelegen bergtop
waar een kluizenaar voor hem kan zorgen - en net op tijd ook, want Zahak vindt het bos,
hoort dat Feridoun weg is, en wordt zo kwaad dat hij Purmaieh vermoordt en al de rest in het bos,
waardoor het in een dorre woestijn verandert. Zahak blijft zijn leger versterken en
blijft op zoek naar Feridoun, maar dat doet zijn zelfvertrouwen geen goed, en hij begint zich
zorgen te maken dat hij misschien een slecht koning is. Neeeee. Waaaat? Neeeee. Dus natuurlijk eist hij dat zijn burgers
hem geruststellen dat hij eigenlijk een goede koning is die zijn werk heel goed doet. Natuurlijk doen ze wat hij
van hen vraagt, want slangen-schouders, maar het ongenoegen begint zich te verspreiden.
Dit komt op een dag tot een hoogtepunt wanneer een smid genaamd Kavah recht het paleis binnen marcheert en
een audiëntie eist. Kavah had zeventien zonen, zie je, maar zestien van hen zijn geofferd aan
de koning's slangen-schouder situatie, en nu is zijn laatste zoon is ook gekozen om te sterven. Hij eist
dat Zahak zijn laatste zoon spaart, en Zahak gaat er ook echt mee akkoord! Dan vraagt hij Kavah of hij dit officiële contract dat zegt dat hij een
goede koning is wil ondertekenen, waarop Kavah reageert door het papierwerk tot confetti te scheuren
en uit het paleis te wandelen. terwijl iedereen te verbijsterd is om hem te stoppen.
Hij gaat recht naar het stadsplein, scheurt zijn smidse schort af, gebruikt het als een banier om
het volk tot opstand te brengen en leidt een leger de stad uit om de voorspelde held te vinden
die hen zal verlossen van de slangenkoning. Geef me deze film, Hollywood! Lafaards!
Ondertussen is Feridoun uitgegroeid tot een verantwoordelijke en wijze jonge man, teruggekeerd naar zijn moeder
en leerde over zijn koninklijke afkomst en en zijn lot om de Slangenkoning te vernietigen.
Hij is klaar om zijn lot te vervullen en, eerlijk gezegd, wordt hij een beetje ongeduldig met wachten,
want hij wil de slechte koning nu doden maar zijn moeder zegt dat het niet veilig is om alleen te gaan dus moet hij wachten.
Dit is rond de tijd dat het massale leger van rebellen op hun voortuin verschijnt om te vragen of
Feridoun buiten mag komen spelen. Nu dat ze de mankracht en de profetie aan hun kant hebben,
trekt Feridoun een koninklijk harnas aan en laat de rebellen een strijdknots voor hem smeden - en ter ere
van zijn oude kindermeisje, heeft het zakelijke eind van de knots de vorm van een koeienkop.
Oh ja. "It's all coming together". Dus ze marcheren naar de stad,
en vinden het... eigenlijk grotendeels onverdedigd, omdat Zahak toevallig op pad is met zijn leger
op zoek naar Feridoun. Het volk schaart zich achter hem en ze vallen het paleis binnen, verslaan
de daevas die Zahak achterliet om de boel te bewaken en zetten Feridoun op de troon als de nieuwe Shah.
Zahak is hier niet al te blij mee wanneer hij terugkeert. Hij en zijn leger belegeren de stad
en er is een zeer dramatische strijd - die onze helden winnen! Feridoun mept Zahak met
zijn knots en staat op het punt hem te doden als hij wordt wordt tegengehouden door Sraosha, een dienaar van Ahura Mazda,
die hem opdraagt Zahak op te sluiten op de berg Damavand. Feridoun volgt zijn
advies en bindt Zahak vast onder de berg voor altijd. En zo dankzij een voorspelde ware koning,
een charismatische rebellenleider en een gevechtsscène zo belachelijk dat ik letterlijk niet kan geloven dat ze
deze goudmijn nog niet verfilmd hebben, eindigt zo het tumultueuze verhaal van Johnny Snakeshoulders.
[You're Gonna Go Far, Kid - The Offspring]