Nunquam somniare potui
ut advenire ad lunam verum esset
omnia tu retro ponis
cum meam frontem tu basias atque video cur
Iam non possum
invenire id
Sentio saltare primum vere me
ars quae meam cutem edulcas tu es
mentis meae viatricis quae sequitur te
sentio saltare primum vere me apud te, o, o
Possum reperire in te
vocem hanc quae me fovet si tempestas est
si ades tu bonum est
apud me aedificans urbem novam
sentio me primum vere saltare
ars quae meam cutem edulcas tu es
mentis meae viatricis quae sequitur te
sentio me primum vere saltare
Iam non possum
invenire id
tantum volo
carmen tuum, o, o, o
o, o, o, o
sentio me primum verre saltare
ars quae meam cutem edulcas tu es
mentis meae viatricis quae sequitur te
sentio me primum vere saltare apud te, o, o
uhm, uhm, uhm