[Nathalie Djurberg] Tıpkı sizin yaptığınız gibi
bir şeyler üretmek cesurcaydı.
Kendinizle işinizi ayırt etmek oldukça zor.
İş ne zaman bitiyor ve ben ne zaman başlıyorum?
Bu çok berbat bir durum.
[Hans Berg] Aslında şöyle.
[Djurberg] Doğru da olsa durum bu.
(Gülüyor)
[Nathalie Djurberg & Hans Berg Hislerini paylaş]
[Seni yiyip bitirdim.]
[Seni bir çırpıda yalayıp yuttum.]
[Berg] Bu filme müzik yapmak benim için biraz hüzünlüydü.
Kendimi savunmasız hissettim.
[Seni adeta mahvettim]
[Tek bir kırıntını dahi bırakmadım]
[Djurberg] Bu iş üzerinde çalışırken
iş, bana özelmiş gibi hissetmedim.
Ancak galeride görünce
bana ait olduğunu hissettim
ve kendime dokunarak "çok affedersin." dedim.
(Gülüşmeler)
[Utanç]
[Djurberg] "Utanmışlık" en ağır basan duygularımdan biri.
Üretimim esnasında
bende genellikle utanma duygusu oluyor.
Bu durum bir fikirle ortaya çıkıyor
ve o fikir beni çok fazla katı hissettiriyor.
?
Bunu güçlükle kabulleniyorum
ve biraz zamanımı alıyor.
Fakat öte tarafa geçtiğimde
eserim, saçma fikrin hissettirdiği kadar kusursuz olmuyor.
Şu an düşünüyorum da bunun fazlasıyla farkındaydım.
(Gülüyor)
Kontrolü biraz kaybettiğimi biliyordum.
[Arzu]
[Berg] How to Slay a Demon filmi sürecinde
bağımlılık, bir şeyi istemek
ve ona ulaşamamak meselelerini çok düşündüm.
“Müziğin, bağımlılığın sesine benzemesini istiyordum.
Hipnotik, çekici
ve insanı cezbeden bir siren gibi olmalıydı.