Cześć, mam na imię Przemo, a to jest już dziewiąty odcinek
z cyklu: „Jak siebie samego”, gdzie mówię o tym,
w jaki sposób można samego siebie kochać,
akceptować i troszczyć się o siebie i cieszyć się życiem, będąc singlem.
Ostatnio mówiłem trochę o intymności, o tym, że każdy człowiek jej potrzebuje
i że chociaż intymne relacje bywają nieraz bardzo skomplikowane,
to mimo wszystko warto się w nie angażować.
Dzisiaj chcę powiedzieć o potrzebie przytulania.
Potrzebę pozytywnego dotyku ma każdy i nawet nie ogranicza się to do ludzi,
bo zwierzęta również okazują sobie nawzajem
życzliwość i przywiązanie właśnie przez dotyk.
„Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma...”
Podczas takiego pozytywnego dotyku wyzwala się w mózgu hormon, oksytocyna,
który odpowiedzialny jest za doświadczenie zaufania
i emocjonalnej więzi z innymi osobnikami.
Osoby z wyższym poziomem oksytocyny w mózgu
czują się bardziej swobodnie w sytuacjach społecznych.
Jest im łatwiej pozwolić sobie na spontaniczność
i łatwiej wyjść poza strefę komfortu po to, żeby zatroszczyć się o innych.
Tak więc przytulanie to bardzo ważna rzecz.
I wiedzą o tym nawet dzieci.
Dziecko trzeba przytulać, porządnie przytulać.
Dlaczego porządnie?
Żeby było dzielne, umiało sobie samo podciągnąć spodnie, zasunąć coś...
- A co zasunąć? - Rozporeczki.
No właśnie, od małych dzieci można się dużo nauczyć.
Tak że jeśli macie jakieś zaprzyjaźnione rodziny, które mają dzieci,
albo jeśli sami jesteście rodzicami, to jesteście dużymi szczęściarzami.
Wielu rodziców, których znam, nie docenia tego,
że mają w domu taką małą przylepę, która przez cały czas chce się przytulać
i to jest w pewien sposób zrozumiałe,
bo trzeba pozmywać, posprzątać i zrobić zakupy,
a ciężko jest to wszystko robić z małym brzdącem na ręku.
Tak więc nie dziwię się wam rodzice,
ale wiedzcie też, że my, single często wam zazdrościmy.
Oprócz takiej zaspokojonej potrzeby dotyku
są jeszcze dwie rzeczy, których single mogą zazdrościć rodzicom.
Pierwsza, to poznanie swojego ciała jako czegoś dobrego.
Doświadczenie, że sama moja obecność może być dla drugiej osoby darem.
Druga rzecz to jest poznanie swoich granic, barier.
Chociaż tutaj, to bardziej w relacji z mężem czy żoną niż z dzieckiem.
Chodzi o takie doświadczenie,
że nie zawsze mam ochotę przytulać się i że to jest okey.
Mam prawo decydować o tym, kiedy daję i przyjmuję dotyk, a kiedy nie.
Wydawałoby się, że te dwie rzeczy
czyli poznanie swoich granic i pozytywny stosunek do własnego ciała,
powinno być czymś, co wynieśliśmy z domu.
Coś, czego pozwolili nam doświadczyć nasi najbliżsi.
Niestety, bywa różnie.
Nawet takie banalne sytuacje jak:
No chodź do cioci, niech cię ciocia wyściska...
Jeśli nie było tam przestrzeni na słowo - NIE,
jeśli nie było wolno nam odmówić bliskości fizycznej,
to nasza psychika może reagować alergicznie na samą myśl o przytulaniu.
Z kolei jeśli nosimy w sobie duży deficyt bliskości fizycznej i przytulania,
który wynieśliśmy z dzieciństwa, to każdy dotyk
będzie w nas budził duże emocje.
Będzie budził przyspieszone bicie serca i podniecenie,
którego możemy się przestraszyć i przez to unikać bliskości fizycznej.
Co więc zrobić, jeśli nosimy w sobie lęk przed dotykiem?
Moją odpowiedzią jest:
Szukać bezpiecznych warunków do tego,
żeby oswajać dotyk i uczyć się swoich granic.
Jedną z opcji, którą mogę polecić, jest tzw. Cuddle Party,
które w Warszawie prowadzi seksuolożka, pani Iza Dziurgieł.
Z panią Izą udało mi się zrobić wywiad.
Powiedz mi Izo, co to w ogóle jest Cuddle Party?
Cuddle Party to jest..., no właśnie impreza przytulankowa,
za dużo nie można powiedzieć o tym, oprócz tego, że się przytulamy,
ale tak naprawdę jest to nazwa, pod którą kryje się bardzo, bardzo dużo,
bo mamy ustawienie granic, nauczenie się swoich granic,
nauczenie się mówienia TAK, nauczenie się mówienia NIE,
ale przede wszystkim dotarcia do siebie, czego „ja” potrzebuję od której osoby.
I czy w ogóle czegokolwiek potrzebuję od kogokolwiek, bo to też jest pytanie.
No właśnie, co jeśli przyjdę na Cuddle Party i poczuję,
że jednak nie mam ochoty z nikim się przytualać?
Nie przytulasz się.
Dlatego mamy na początku Cuddle Party,
zresztą byłeś i doświadczyłeś tego.
Mamy część warsztatową, gdzie bardzo dużo powtarzam zasady,
ćwiczymy sobie i jest śmiesznie.
Czasami jest bardzo trudno i u niektórych pojawiają się łzy,
bo mówienie NIE jest naprawdę sztuką i wielką podstawową umiejętnością.
- Mogę cię dotknąć za ramię? - Nie.
- A za ucho? - Nie.
- A mogę pogłaskać cię po głowie? - Nie.
I tego się uczymy, więc w porządku, przychodzisz i mówisz NIE, NIE, NIE.
Czy możesz nam zdradzić sekret, jak od początku wygląda to spotkanie?
Co tam się dzieje na początku, jak ci ludzie tam wejdą i się spotkają?
Jak ci ludzie wejdą i się spotkają,
a dbam zawsze o to, żeby wszyscy byli na czas,
to na początku pijemy sobie kawkę, herbatkę, jemy coś...
Zawsze staram się przygotować jakieś frykasy, przekąski.
Potem sobie siadamy w kręgu i mamy taką część warsztatową.
Polega ona na tym, o czym wcześniej powiedziałam,
czyli uczeniu się zasad, które będą przestrzegane.
Jeżeli ich nie przestrzegasz, możesz wyjść, nawet kasę zwracam.
Uczymy się tam mówić TAK, NIE i uczymy się stawiania granic.
I proszenia o pewnego rodzaju dotyk,
bo to nie musi byś jakieś tam przytulanie.
Dobra, w nazwie jest Cuddle Party, czyli przytulanie,
ale to wcale nie musi być przytulanie,
to może być po prostu dotyk ręki, smyranie...
Zawsze masaż jest hitem, bo wszyscy tacy pospinani,
więc tutaj jakiś masaż jest mile widziany,
ale to wszystko tak powoli płynie i potem po tej części warsztatowej,
która trwa tak naprawdę do mniej więcej godziny.
Jest już tak zwany free style, czyli możemy robić, co chcemy.
Można sobie siedzieć, można w ogóle nic nie robić.
Niektórzy wybierają opcję: poleżę sobie i pogadam z kimś, to też jest przyjemne,
ale niektórzy też wybierają wchodzenie w kontakt z drugim człowiekiem
i badanie tego, czy mogę np. potrzymać cię za rękę,
czy mogę pomasować ci ramiona.
Tam nic nie trzeba robić, ale można robić to, na co ma się ochotę.
Oczywiście zawsze trzeba zapytać i to jest cały czas podkreślane.
Czy o zabezpieczenie moich granic na Cuddle Party sam muszę zadbać?
Czy to jest jakoś z góry zabezpieczone?
To jest bardzo ważne pytanie.
Stąd są zasady i tak, rzeczywiście osoby mają obowiązek dbania
o zasady, o swoje granice,
ale ja jestem taką uczestniczącą na zewnątrz i cały czas pilnuję.
Czasami osoby nie radzą sobie z granicami.
I to widać, że ktoś robi jakieś dziwne uniki z ciałem
i nie potrafi po prostu tak do końca powiedzieć tego NIE.
Wtedy delikatnie tam ingeruję, powiedzmy.
Nie jest to raczej typowa ingerencja,
a delikatnie i z humorem po prostu próbuję dopytać, co się dzieje.
- Super, Iza, dziękuję ci bardzo. - Jasne.
Myślę, że takie doświadczenie spotkania z własnym ciałem
i z tymi barierami, które ono naturalnie ma,
a także doświadczenie tego, że mogę od innych oczekiwać,
że oni będą respektować moje bariery, może być bardzo dobre.
Może podnieść pewność siebie i pomóc poczuć szacunek do samego siebie.
Myślę również, że może to być szczególnie pomocne dla osób,
które kiedyś w swoim życiu doświadczyły, że ktoś potraktował ich ciało jak rzecz,
że przywłaszczył je sobie bez ich woli.
Oprócz Cuddle Party inną opcją dla osób, które chcą poeksperymentować
z takim pozytywnym i platonicznym dotykiem jest salon przytulanie.pl,
który niedawno został otwarty w Warszawie.
Można się tutaj spotkać jeden na jeden z profesjonalnym „przytulaczem”.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, cześć, jestem Agnieszka.
Jeszcze krótka uwaga, zanim pójdziemy dalej.
Bycie singlem łączy się nieodzownie z takim głębokim uczuciem pustki.
Jeśli czujesz, że nie akceptujesz w sobie tej pustki,
to raczej nie polecam salonu przytulania, dlatego że taka godzina w salonie
może i pomoże ci na jakiś czas zapomnieć o tym uczuciu,
ale na pewno nie pomoże ci spotkać się ze sobą.
Spotkać się z własnymi uczuciami i je zaakceptować.
O tym temacie było już w drugim filmiku pt.: „Zostań sam”,
także wracamy do salonu przytulania.
Cieszę się, że tak spontanicznie możemy pogadać
i potem wytnę to, co może się przydać.
Powiedz, jak wygląda taka sesja przytulania?
Zaczyna się od przywitania klienta, zabiera się go do kuchni,
proponuje się herbatkę, ciasteczko czy cukierka, żeby się rozluźnił.
Tak.
Wszystko jest na zasadzie takiej dobrowolności i pewnych granic,
tak że pytam klienta, czy mogę go dotknąć,
pytam np. czy mogę dotknąć cię za nogę,
jeżeli wyrażasz zgodę, to dotykam, jeśli nie, to mówisz: wolałbym nie.
Są różne sposoby i metody przytulania,
mogą być sposoby bardziej luźne, mogą być bardziej intensywne.
Co kto preferuje.
Czyli na początku ustala się granice?
To znaczy robi się to przez komunikację.
Udało mi się też przeprowadzić krótki wywiad z Sylwią Kalinowską,
która razem ze swoją przyjaciółką Magdą zakładały ten salon.
Powiedz, skąd wziął się pomysł na zrobienie takiego salonu?
Podczas naszej podróży do Stanów zobaczyłyśmy, że coś takiego istnieje
i zaczęłyśmy zastanawiać się, czy otworzyć coś takiego u nas w Polsce.
Magda trochę mnie do tego przekonała,
a najbardziej przekonało mnie już samo doświadczenie.
Wzorujecie się na jakimś konkretnym modelu ze Stanów Zjednoczonych
czy same wymyśliłyście model tego, jak będzie funkcjonował ten salon?
Starałyśmy się brać to, co najlepsze, z tego, co istnieje.
Poważnie rozważałyśmy taki model,
który wydawał się nam najbardziej sensowny.
To znaczy, gdzie ten dotyk rzeczywiście jest platoniczny,
gdzie jest mowa o takiej przyjacielskiej bliskości,
jak z przyjacielem czy z rodziną - i to do nas najbardziej przemawiało.
Budując nasze przedsięwzięcie, jakiś przekaz komunikacyjny
i to jak wygląda strona, na uwadze przede wszystkim miałyśmy to,
żeby ta idea była jasna i zrozumiała.
To fajnie. Dzięki za rozmowę.
Dziękuję i cieszę się, że do nas trafiłeś.
Ta wizyta w salonie przytulania przede wszystkim była dla mnie
wejściem w taką przestrzeń zaufania, która gdzieś we mnie jest,
i w taką zdolność do wyrażania życzliwości przez dotyk.
Na początku nie jest to łatwe,
bo w kontakcie z kimś, kogo za bardzo się nie zna,
odruchowo rodzi się napięcie i niepokój,
które, myślę wiąże się z tym, że skracając ten dystans,
człowiek czuje się bezbronny i wystawiony na tego drugiego człowieka.
Z czasem jak w tym kontakcie doświadczam, że jednak nic złego mi się nie dzieje
i nic mi nie grozi, to pojawia się głęboki pokój
i wdzięczność za tego drugiego człowieka.
To jest takie poczucie, że ten drugi człowiek jest dobry
i we mnie też mieszka dobro, którym mogę podzielić się z tym drugim człowiekiem.
Dobrze. Byłem więc w salonie przytulania, doświadczyłem czegoś nowego,
dowiedziałem się czegoś o sobie samym,
ale pewnie zastanawiacie się, gdzie ja, jako zakonnik
zaspokajam moją potrzebę bliskości fizycznej...
Czy np. poświęcam całe swoje kieszonkowe na to,
żeby chodzić do salonu przytualnia?
A może ma jakąś przyjaciółkę na mieście?
Wiem, jak ta odpowiedź teraz zabrzmi, ale tak po prostu jest.
Swoją potrzebę bliskości fizycznej i czułości zaspokajam na modlitwie,
ale nie na jakiejkolwiek modlitwie,
dlatego że modlić się można na tysiąc różnych sposobów.
A taki sposób modlitwy, który jest mi szczególnie bliski,
to jest modlitwa medytacyjna z użyciem ciała.
Tego sposobu modlitwy nauczyłem się podczas pobytu w Danii
od pewnego luterańskiego diakona, który pochodzi z Norwegii
i nazywa się Oyvind Borgkso.
Jestem Oyvind Borgso, urodziłem się w Norwegii
i pracuję w wielu krajach.
Na szczęście Bóg jest wszędzie przez cały czas.
Bóg jest tu i teraz, we mnie i wokół mnie
i Bóg komunikuje się poprzez wszystko, co stworzył.
Zwracanie uwagi na Boga nie zawsze jest łatwe.
I ważne jest by być świadomym, co mi pomaga i co mi nie pomaga.
Uważam, że ciało jest ogromnym zasobem, który komunikuje się z Bogiem,
a integracja ciała pozwala mi w pełni na komunikację.
To otwiera na głębsze życie z Bogiem.
Staram się modlić w ten sposób każdego ranka.
Zaczynam od tego, że przygotowuję sobie miejsce.
Takie, gdzie będę mógł spotkać się z Bogiem sam na sam
i gdzie nic nam nie będzie przeszkadzać.
Zapalam sobie świeczkę,
wcześniej jeszcze przygotowuję sobie fragment z Pisma Świętego,
którym będę chciał się pomodlić.
Następnie klękam i przez chwilę w myśli powtarzam takie słowa:
Panie, Tobie pragnę się oddawać, Ciebie pragnę uwielbiać
i Tobie pragnę służyć.
Pozwalam, żeby te słowa zapadły gdzieś głęboko w serce,
żeby wzbudziły we mnie intencję takiego pełnego ofiarowania się Bogu.
Tę intencję staram się potem wyrazić postawą ciała.
Na przykład wykonując skłon i rozluźniając mięśnie,
bo chcę się spotkać z Bogiem jako Jego dziecko.
W takim poczuciu bezbronności i w pełnym zaufaniu,
pozwalając, żeby to On tę modlitwę poprowadził.
Na początku nie jest to łatwe i często czuję
jak całe moje ciało jest po prostu napięte,
dlatego że jest jakoś naturalnie przyzwyczajone do tego,
żeby być w gotowości i analizować sytuację reagując na bodźce,
żebym jakoś kontrolował to, co się ze mną dzieje.
I takie puszczenie kontroli i oddanie jej Bogu
nie jest łatwe i wymaga dużo cierpliwości.
Tak że zanim nauczyłem się tak modlić, minęło sporo czasu.
Czasem bywa też tak, że jestem napięty
po prostu dlatego, że mam przed sobą trudny dzień
i wtedy staram się to akceptować i przejść do następnego punktu modlitwy.
Siadam sobie w wygodnej pozycji, z wyprostowanym kręgosłupem,
tak żeby mnie nie rozbolał w czasie modlitwy
i skupiam moją uwagę na oddechu.
Staram się obserwować, jak powietrze wpada
przez nos i tchawicę do oskrzeli,
jak wypełnia moje płuca przy każdym wdechu
i jak wychodzi z płuc przy wydechu.
To ćwiczenie może wydawać się wam nieco dziwne,
możecie się zastanawiać, co to ma wspólnego z modlitwą,
ale dla mnie jest ono bardzo pomocne z dwóch względów.
Po pierwsze dlatego, że jak skupiam swoją uwagę na oddechu,
to przestaję się tak bardzo skupiać na swoich myślach,
w których coś oceniam, albo coś planuję lub czymś się martwię.
Generalnie nie jestem tu i teraz w Bożej obecności
tylko gdzieś w przyszłości albo w przeszłości.
A właśnie na tym mi najbardziej zależy,
żeby z rana, zanim rzucę się w wir pracy i zadań,
stanąć w Bożej obecności i poczuć to, że On jest ze mną.
Drugą rzeczą, którą daje mi to ćwiczenie, jest zwrócenie uwagi na proces,
który wydarza się we mnie, a którego nie kontroluję.
Taki proces, który podtrzymuje mnie przy życiu,
dlatego że czując swój oddech i to życie, które jest we mnie
i które jest mi dane w darze, naturalnie czuję wdzięczność.
Myślę, że od takiego spotkania z własnym oddechem,
który po prostu jest i podtrzymuje moje życie biologiczne,
jest już bardzo blisko do spotkania z Bogiem,
który żyje we mnie i którego miłość podtrzymuje moje istnienie.
Kiedy czuję, że udało mi się już trochę wyciszyć,
sięgam po Pismo Święte i przypominam sobie te słowa,
które sobie przygotowałem.
Tutaj akurat modlę się końcówką Psalmu 78 - takimi słowami:
„On ich pasł w prawości serca i roztropną prowadził ręką.”
Próbuję smakować te słowa i słuchać, jak odpowiada na nie moje serce.
Zwracam uwagę na to, jakie uczucia się we mnie rodzą,
ale nie chcę myśleć o tych uczuciach, tylko staram się wyrazić je gestem.
Tutaj akurat czułem zaproszenie do tego,
żebym dał się poprowadzić Panu przez ten dzień.
Wyciągnąłem więc rękę i w takim geście, kiedy podaje się ją przyjacielowi,
siedziałem przez chwilę, modląc się tym gestem.
Taką modlitwę kończę słowami modlitwy „Chwała Ojcu” i znakiem krzyża.
Ta modlitwa jest dla mnie sposobem na odnalezienie się w Bożej obecności
i takie poczucie, że jestem w Jego ramionach
i czuję, że jeśli w ten sposób zacznę poranek,
to cały mój dzień będzie dużo bardziej wypełniony pokojem.
Dobrze, pora już kończyć, bo wyszedł mi strasznie długi odcinek.
Mam nadzieję, że znaleźliście tutaj jakąś inspirację dla siebie
do tego, żeby troszczyć się o siebie i pozwalać Panu Bogu troszczyć się o was.
Zachęcam do lajkowania, subskrybowania, pisania komentarzy.
Ściskam mocno was wszystkich i do zobaczenia w następnym odcinku,
gdzie będę mówił o potrzebie nagości.
A jeśli kogoś zainteresowała moja modlitwa z użyciem ciała,
to serdecznie zapraszam w najbliższą sobotę o godz. 9:00,
na kanale Pogłębiarka poprowadzę dla was taką modlitwę.
Do zobaczenia.