Merhaba, benim adım Tony, ve bu da Every Frame a Painting
Geçen gün, birisi kurgu yapma sürecimi açıklamamı istedi
Ben de çekimlerin düzenlenmesinden ve seçimleri yapmaktan söz etmeye başladım.
O da "Hayır, asıl sürecin; yani, nerede keseceğini nereden biliyorsun?" diye sordu
Ve ben bunu hiç açıklayamadım!
Birçok kurgucu gibi, içgüdülerime göre kesiyorum
(Kahn) "Hiçbir şey kurgu sürecinin önüne geçemez
Bu sizin düşünme sürecinizdir
Ben "bilgi" dediğim şeye göre kesme yapmıyorum
Onun içine girmeli ve hissetmeliyim"
Bu benim için de aynı şekilde. Kurguda düşünerek ve hissederek ilerlemeliyim
Bu yüzden bugün bu süreçten söz etmek istiyorum:
Bir kurgucu nasıl düşünür ve hisseder?
Bilmeniz gereken ilk şey şudur, kurgu tamamen gözler ile ilgilidir
Gözler, sahnedeki duyguyla ilgili diğer tüm faktörlerden daha çok şey anlatırlar
Ve başarılı oyuncular gözleri yoluyla
Diyalogdan daha çok şey anlattıklarını bilirler
(Caine) "Şimdi, söyleyecek hiçbir şeyim yok" dedim.
O da, "Nasıl yani, ne demek söyleyeceğin bir şeyin yok?" dedi.
"Tabi ki söyleyecek şeylerin var, söyleyecek harika şeylerin var!
Ama sen orada oturup, dinleyip, söyleyecek sıra dışı şeyler arıyorsun...
"Eliot, canım!" "Mhm"?
"Bunları denedin mi? Harikalar!"
...ve onları söylememeye karar veriyorsun
İşte yaptığın şey bu!"
Ve ham görüntüleri izlerken dikkat ettiğim şey şu:
Oyuncunun gözünde bir değişim görebildiğim anlar
Bir karar veriyorken olduğu gibi
Bunun gibi çekimler çok güçlüdür çünkü diğer sahnelerle çok uyumlu olurlar
Örneğin oyuncunun gözlerinden, onun baktığı yere kestiğimizde
Bize, sözcüklere gerek duymadan onun ne düşündüğünü anlatır
Bir sonraki konsepti öğrenmek benim için çok zordu
Duygular zaman alır
İnsanları ekranda izlediğimizde, onlarla bir bağ kurarız
Çünkü onlar konuşmadan önce yüzlerini izleyecek zamanımız olur
(Çince)
Ve sonrasında da onları izleyecek zamanı buluruz
Kurgucular karar vermelidir: "Bu duyguya ne kadar zaman tanıyayım?"
Öyleyse bir deneme yapalım: Bu çekime bakın
Bunu izlerken ne hissediyorsunuz?
Şimdi yine deneyelim
Bunu izlerken ne hissediyorsunuz?
Farklı bir duygu muydu?
Kurgu yapmak böyle kararlarla doludur
Dört saniye büyük bir fark yaratır
Ve bu seçimler zordur. Doğru yanıtlar yoktur
Bazı duygular, bunları tek ve sürekli bir çekimde verirseniz daha iyi görünürler
(Çince)
Diğer duygularsa birden fazla çekimle daha iyi anlatılır
Bu şekilde artırıp azaltabilirsiniz
Luke Skywalker'ın yeteneklerini denediği bu sahneye bakalım
Bunu basitleştirmek için, sadece her çekimin ne kadar süre kaldığına bakalım
4 saniye 15 kare
Zirveye doğru ilerledikçe çekimlerin nasıl gitgide kısaldığına bakın
3 saniye 6 kare
2 saniye 17 kare
1 saniye 23 kare
Ama beş çekimden sonra doruğa çıktık ve inmeye başladık
4 saniye 7 kare
5 saniye 18 kare
Çekimler sadece yeniden uzamakla kalmıyor,
aslında öncesine göre daha uzun ekranda kalıyorlar.
Ve tüm bu sekans 15 saniyede yükseliyor ama bunun iki katı sürede iniyor
Bu sayede biz izleyiciler, Luke'un başarısızlığını hissedecek zaman buluyoruz
"Yapamam, çok büyük"
Peki bu süreyi kısaltırsanız ne olur?
Daha yakın bir tarihte yapılan, çok benzer bir sahneye göz atalım
Bakalım farkı hissedebilecek misiniz?
(Hank) Yapabilirsin Scott, haydi!
(Scott) Beni dinlemiyorlar!
Bu duyguya inandınız mı?
Çünkü bu sahnede Scott'ın başarısızlığı 30 kare sürdü.
Karşılaştırıldığında, Luke Skywalker'ın başarısızlığı...
30 saniye sürmüştü.
İnsanlar makine değildir,
Duyguyu hissetmek için zamana ihtiyacımız var
Ve eğer film bunu bize vermezse...
İnanmıyoruz.
(Schoonmaker) "Son zamanlarda izlediğim filmlerde,
inanmadığım çok fazla şey olduğunu görüyorum.
Bence insanlar bir şeyleri yapıştırıveriyor
Ve sizden inanmanızı istiyorlar,
Ama sizi inandıramıyorlar."
Ve inandırıcı hale getirmek gerçekten zor.
(Adam) "Red'i bırak."
Zamanlama bilinçli bir süreç olmadığı için,
Her çekimde doğal bir ritm olduğu
gerçeğinden yola çıkıyorsunuz
(Murch) "Öykü ile öykünün nasıl anlatılacağı ve
hangi ritimle anlattığınız arasında içsel bir ilişki var,
Ve kurgu...
70% ritmle ilgilidir."
Bazen ritim bellidir,
Oyuncu gerçekten hareketlerle bir şey yaptığında olduğu gibi
Ama bazen çok daha gizlidır
Örneğin, ileri geri yürüyen insanların ritmi
Veya bir restoranınki, aşçıları, müşterileri, garsonlarıyla...
Bu ritimler günlük hayatımızda hissettiğimiz şeylere daha yakındır
Ve bence bunları kurgulamak daha zor
Ama bir şeyi tekrar tekrar izlerseniz, sonunda o anı hissedersiniz
Çekimin sizden kesmenizi istediği anı
Klasik Hollywood kurgusu, ritimle kesmek demektir
Ve kurgu görünmez derken bunu kastediyoruz
Kesme o kadar doğal oluyor ki
(Man) "Benimle ilgili bilmek istediğiniz başka bir şey var mı?"
Fark etmiyorsunuz bile.
(Adam) "Odama geçmek ister misin?"
Fakat her zaman görünmez olmanız gerekmez
Bazı duygular çarpıcı bir şekilde keserseniz daha iyi görünür,
Örneğin birisi heyecanlıysa
Ve bazı anlar
izleyiciyi rahatsız etmek için kestiğinizde daha iyidir
(Schoonmaker) "Marty'nin bizi her zaman yapmamız için cesaretlendirdiği
şeylerden biri de bazen biraz fazla uzun tutmamız,
ve eğer oluyorsa ondan sonra kesmemizdi."
En önemlisi, insanlardan nasıl bir tepki istiyorsunuz
Çünkü bazen bunu sadece sıra dışı bir kesmeyle elde edebilirsiniz
Ve bu da beni son sözüme getiriyor:
Kurgu bu kadar içgüdüsel bir şeyse nasıl öğrenirsiniz?
Ben sadece bir yöntem biliyorum:
Uygulama yapmak
(Murch) "Kurgu bu yönden dansa çok benzer,
Dans etmenin temellerini açıklayabilirsin,
Ancak gerçekten nasıl dans edileceğini öğrenmek için dans etmelisin."
Kesmelisiniz.
Ve kestikçe ritim ve duygu algısı geliştireceksiniz
Size özgü bir şekilde
Ben on yıldır bu işi yapıyorum ve hala yetişemedim
Ama bir kurguyla ilgili sinirli olduğumda Michael Khan'ın söylediği şeyi düşünüyorum
(Khan) "Kurguyla ilgili güzel olan şey,
Sanırım yazarlar da böyle hissediyordur,
Tüm filmi orada görmek falan, hiç önemli değil, ben parça parça ilerliyorum
Sahne sahne, çekim çekim
Birçok filmde böyle, bir seferde tek bir şey yapıyorum."
O yüzden bir seferde bir çekimi ele alın,
Çünkü bir görüntüyü izlediğinizde,
(Adam) "Umurunda mı?"
onun bir duygusu ve ritmi olduğunu göreceksiniz
Ve hissetmelisiniz...
Tam... O...
Anı...