Cześć, nazywam się Tony, a to jest Every Frame A Painting.
Niedawno ktoś mnie poprosił, żebym opisał swój proces montażu.
Więc zacząłem opowiadać o porządkowaniu i selekcji materiału,
a ona na to: "Nie, twój właściwy proces. Skąd wiesz, kiedy ciąć?".
A ja zupełnie nie umiałem tego opisać!
Jak większość montażystów tnę w oparciu o instynkt.
Nic nie zakłóca procesu montażu...
To proces twojego myślenia.
Nie tnę na podstawie czegoś, co nazwałbym "wiedzą".
Muszę się w tym zanurzyć i poczuć to.
Tak jest też ze mną. Tnąc, kieruję się swoimi przemyśleniami i odczuciami.
Dlatego dzisiaj chciałbym omówić ten proces:
"W jaki sposób myśli i czuje montażysta?"
Po pierwsze musicie wiedzieć, że w montażu chodzi głównie o oczy.
Oczy ukazują emocję danej sceny bardziej niż jakikolwiek inny czynnik.
A wielcy aktorzy rozumieją,
że oczami przekazują więcej niż dialogiem.
Powiedziałem: "Nie mam nic do powiedzenia".
Więc on na to: "Jak to nie masz?".
"Oczywiście, że masz! Masz do powiedzenia wspaniałe rzeczy!"
"Ale siedzisz tam i słuchasz, myślisz o tych wyjątkowych rzeczach..."
Elliot, skarbie!
Próbowałeś tych? Są cudowne!
"...a potem postanawiasz ich nie mówić!"
"Oto, co robisz!"
I kiedy oglądam materiał filmowy, tego właśnie szukam:
momentów, w których widzę przemianę w oczach aktora.
Jak wtedy, gdy podejmuje decyzję.
Takie ujęcia są bardzo mocne, bo świetnie pasują do pozostałych.
Na przykład przejście od jego oczu do tego, na co patrzy,
mówi nam bez użycia słów, o czym myśli.
Było mi trudno przyswoić sobie następny koncept:
emocje potrzebują czasu.
Gdy oglądamy ludzi na ekranie, czujemy z nimi więź,
bo mamy czas, by obserwować ich twarze, zanim przemówią...
...i wtedy, gdy już to zrobią.
Montażyści muszą zdecydować: "Ile czasu mam poświęcić tej emocji?".
Spróbujmy zrobić ćwiczenie. Spójrzcie na to ujęcie.
Co czujecie, gdy je oglądacie?
Teraz spróbujmy jeszcze raz.
Co czujecie, gdy widzicie to?
Czy to była inna emocja?
Montaż pełen jest takich decyzji,
gdzie 4 sekundy robią wielką różnicę.
To ciężkie wybory. Nie ma tu właściwych odpowiedzi.
Niektóre emocje prezentują się lepiej widziane w jednym ciągłym ujęciu.
Ale inne wypadają lepiej przy użyciu kilku ujęć,
dzięki czemu emocje mogą urosnąć i opaść.
Weźmy scenę, w której Luke Skywalker sprawdza swoje zdolności.
Żeby to uprościć, skupmy się na czasie trwania każdego ujęcia.
Wraz z budowaniem napięcia ujęcia robią się coraz krótsze.
Ale po 5 ujęciach napięcie sięga zenitu i zaczyna opadać.
Ujęcia nie tylko zaczynają się wydłużać,
ale też trwają dłużej niż za pierwszym razem.
Sekwencja buduje napięcie w 15 sekund, ale rozładowuje je 2 razy dłużej,
aby widownia miała czas na odczucie porażki Luka.
Nie mogę, jest za duży.
Ale co się stanie, jeśli skrócimy ten czas?
Spójrzmy na bardzo podobną scenę z nowszego filmu.
Zobaczcie, czy poczujecie różnicę.
Uda ci się, Scott! No dalej!
Nie słuchają mnie!
Uwierzyliście w tę emocję?
Bo w tej scenie porażka Scotta trwała 30 klatek.
Za to porażka Luka Skywalkera
trwała 30 sekund.
Ludzie to nie maszyny.
Potrzebujemy czasu, by odczuć daną emocję,
a jeśli film nam go nie da...
To w nią nie uwierzymy.
W filmach, które widziałam ostatnio,
znajduję wiele rzeczy, w które nie wierzę.
Myślę, że ludzie prezentują coś
i chcą, żebyś w to uwierzył,
ale nie dają ci ku temu powodu.
Trudno jest sprawić, by coś stało się wiarygodne.
Puść Reda.
Bo wyczucie czasu nie jest świadomym procesem.
My po prostu reagujemy na fakt,
że każde ujęcie posiada naturalny rytm.
Istnieje wbudowana zależność między samą historią,
sposobem jej opowiadania i rytmem, w jakim się to robi.
A montaż w...
70% składa się z rytmu.
Czasami rytm jest oczywisty,
jak wtedy, gdy aktor robi coś bardzo fizycznego.
Ale w innych przypadkach jest dość subtelny.
Na przykład rytm ludzi przechodzących tam i z powrotem.
Albo rytm restauracji, z kucharzami, klientami, kelnerkami...
Te rytmy są bliższe temu, co odczuwamy w codziennym życiu.
I myślę, że tak naprawdę są trudniejsze w montażu.
Ale gdy oglądasz coś wiele razy, w końcu czujesz moment,
kiedy ujęcie chce, żebyś uciął.
Klasyczny montaż hollywoodzki polega na cięciu zgodnie z rytmem.
I właśnie to mamy na myśli, mówiąc, że montaż jest niewidoczny.
Cięcie jest tak naturalne...
Chcesz jeszcze coś o mnie wiedzieć?
...że go nie zauważamy.
Może pójdziemy do mnie?
Ale nie zawsze trzeba być niewidocznym.
Niektóre emocje wypadają lepiej, gdy tniesz w rażący sposób.
Jak wtedy, gdy ktoś jest zdenerwowany.
A inne prezentują się lepiej,
jeśli wręcz tniesz tak, by widz poczuł się nieswojo.
Jedną z rzeczy, do których Marty zawsze nas zachęcał,
było trzymanie ujęcia odrobinę zbyt długo...
...i wtedy zrobienie cięcia. Jeśli to było uzasadnione.
Najważniejsze jest to, jaką reakcję chcesz wzbudzić u widzów.
Bo czasami możesz to uzyskać tylko dzięki nietypowemu cięciu.
I to sprowadza mnie do ostatniego punktu:
jeśli montaż jest tak instynktowny, to jak można się go nauczyć?
Znam tylko jeden sposób:
praktykę.
Montaż jest w tym sensie bardzo podobny to tańca.
Możesz wytłumaczyć podstawy tańca,
ale by naprawdę się go nauczyć, musisz tańczyć.
Musisz ciąć.
A tnąc, nabierzesz wyczucia rytmu i emocji,
które będzie dla ciebie wyjątkowe.
Robię to od 10 lat i wciąż do tego nie doszedłem.
Ale zawsze, gdy jestem sfrustrowany montażem,
myślę o słowach Michaela Khana.
W montażu piękne jest to...
Może pisarze tak się czują.
Widzę całą tę taśmę, ale to nieważne. Zajmuję się jedną częścią naraz.
Jedną sceną naraz, jednym cięciem naraz.
Taśmy jest mnóstwo, a ja robię tylko jedną rzecz naraz.
Więc zajmuj się jednym ujęciem naraz.
Bo gdy oglądasz jakikolwiek obraz...
Naprawdę cię to obchodzi?
...zobaczysz, że zawiera emocję i rytm.
I musisz wyczuć...
kiedy...
trzeba...
Scenariusz i montaż: Taylor Ramos i Tony Zhou
Możecie wspierać ten kanał na stronie: www.patreon.com/everyframeapainting
Muzyka:
Wywiady:
Materiał filmowy z: