Oh, de oceanen van deze wereld.
Ze zijn prachtig, inspirerend, vol leven.
Ze worden echter ook, zoals je wel zal weten,
meer of minder verpest.
Rond de Seychellen bijvoorbeeld,
heeft menselijke activiteit en klimaatverandering het koraal verbleekt.
Overbevissing heeft vispopulaties drastisch verminderd.
De biodiversiteit is in gevaar.
Wat kunnen we dan doen?
Een of andere vorm van bescherming natuurlijk.
De natuur is erg veerkrachtig.
Als zeegebieden strategisch beschermd worden,
kunnen hele ecosystemen zich herstellen.
Zeegebieden beschermen is echter niet makkelijk.
Eerst moet je uitzoeken waar je ze moet beschermen.
Dit koraalrif ligt in een internationale visserijroute,
die een visbroedplaats doorkruist.
Alles is onderling verbonden.
Zeebeschermingsplannen moeten rekening houden
met hoe het ene gebied het andere beïnvloedt.
Ook is er het probleem iedereen mee te laten doen.
Kusteconomieën leven vaak van visserij en toerisme.
Als men denkt te moeten stoppen met werken,
kun je geen lokale steun verwachten
voor een succesvol gebied.
Ook moet in zeereservaten gehandhaafd worden.
Daarom moet de overheid zelf fors investeren in het plan.
Symbolische steun volstaat niet.
En tot slot, bescherming kost geld.
Veel geld.
Regeringen van eiland- en kustnaties willen hun wateren best beschermen,
maar vaak hebben ze hoge schulden
en is natuurbehoud dus niet het belangrijkst.
Als we uitsluitend met schenkingen de zee willen beschermen,
krijg je een beschermd gebiedje hier en nog een kleintje daar,
maar we hebben snel meer grote gebieden nodig
voor een blijvend effect.
Dus hoe ziet slimme oceaanbescherming er eigenlijk uit?
Hoe komen we aan geld, overheidssteun en goede planning
die rekening houdt met de lokale economie
en met complexe ecosystemen?
Wij vertellen je graag over een gedurfd plan
van The Nature Conservancy.
Het probeert dit alles in een klap aan te pakken.
Ze beseften dat de schuld van eiland- en kustnaties
de oplossing is waarmee we kunnen helpen hun beschermingsdoelen te halen.
TNC wil zo'n schuld hervormen
om fondsen en politieke wil te creëren
om riffen, mangrovebossen en visserijen te beschermen.
Als je bijvoorbeeld je hypotheek oversluit
vanwege een betere rente,
zou je met je besparing je zolder kunnen isoleren.
Iets dergelijks doet 'Blue Bonds for Conservation' voor kustlanden.
Schulden herfinancieren
en met de besparing zeegebieden beschermen.
Natuurlijk is het omvormen van staatsschulden veel ingewikkelder,
maar je begrijpt het idee wel.
Als investeerders nu 40 miljoen dollar storten,
kan je daarmee voor 1,6 miljard dollar de oceaan beschermen.
Dat gaat als volgt.
Stap 1: onderhandel.
Een kustland belooft ten minste
dertig procent van zijn zeegebied te beschermen.
In ruil daarvoor brengt The Nature Conservancy
investeerders, publieke fondsen
en internationale ontwikkelingsorganisaties samen
om een deel van de staatsschuld te saneren
wat leidt tot lagere rentes en langere aflossingstermijnen.
Stap 2: een maritiem plan maken.
The Nature Conservancy werkt samen met zeewetenschappers,
regeringsleiders en lokale betrokkenen
om een beschermingsplan uit te werken
dat de behoeftes van de oceaan op die van de mensen afstemt.
Stap 3: langetermijndenken.
De TNC richt een onafhankelijk beschermingstrustfonds op.
Het bespaarde geld gaat in het fonds
om nieuwe zeereservaten te ondersteunen.
Het fonds houdt de regering aan zijn beloftes,
zodat de Blue Bonds echt bescherming financieren.
Of dit plan gaat werken?
Het werkt al.
In 2016 hielp de TNC een nationaal plan te maken voor de Seychellen.
De TNC sloot 22 miljoen dollar van de regeringsschuld opnieuw af.
In ruil beloofde de regering 30 procent van haar zeegebied te beschermen.
Vandaag zijn de Seychellen op weg
om 400.000 vierkante kilometer oceaan te beschermen.
Een gebied ongeveer zo groot als Duitsland.
De Seychellen beschermen hun koraalriffen,
vullen hun vispopulatie weer aan,
en bereiden zich beter voor op klimaatverandering.
En tegelijkertijd versterkt het de economie.
Dit succes trekt de aandacht van andere regeringen.
Vele willen ook meedoen.
Het is een kans om enorm op te schalen.
En snel.
De TNC heeft meer dan twintig landen op het oog waar dit mogelijk is.
Maar ze hebben startkapitaal nodig.
Om lokale teams op te zetten die beschermplannen kunnen ontwikkelen,
samenwerken met belanghebbenden en deals sluiten.
Als ze de komende vijf jaar worden geholpen,
kunnen ze vier miljoen vierkante kilometer zee beschermen.
Dat zijn tien Duitslanden.
Dan zou het beschermde gebied in alle oceanen samen
met maar liefst 15 procent toenemen.
Dan zouden uitgestrekte stukken koraalrif zich kunnen herstellen
en een veilige haven bieden aan talloze soorten.
Dat zou echt ongelooflijk zijn.
En het is nog maar het begin,
want er zijn niet twintig landen
waar schuldherfinanciering kan werken,
maar het zijn er bijna honderd.
Met deze aanpak wint iedereen:
regeringen, inwoners, investeerders
en bovendien onze oceanen.
Dus we winnen allemaal.
Oh, de oceanen van deze wereld.
[Het Gewaagde Project]