من یک ستارهشناسم که تلسکوپ میسازد.
من تلسکوپ میسازم چون اولا، آنها فوقالعاده هستند.
اما دوم اینکه،
من معتقدم اگر شما میخواهید چیز جدیدی در مورد کائنات کشف کنید،
باید به کائنات
به شیوهی جدیدی نگاه کنید.
تکنولوژیهای جدید در ستارهشناسی--
چیزهایی مثل لنزها، بشقابهای عکاسی،
تا تلسکوپهای فضایی--
هر کدام راههای جدیدی برای دیدن کائنات به ما دادند
و مستقیما به فهم جدیدی منتهی شدند
از جایگاه ما در آن.
اما آن اکتشافات با هزینههایی پیش میآیند.
هزاران نفر و ۴۴ سال لازم داشت
تا تلسکوپ فضایی هابل از یک ایده تا وارد مدارشدن برسد.
نیازمند زمان است،
نیازمند تحمل شکست است،
نیازمند افرادی است
که هر روز انتخاب کنند تسلیم نشوند.
من میدانم آن تصمیم چقدر سخت است چون آن را زندگی میکنم.
واقعیت شغل من این است که من تقریبا همیشه شکست میخورم اما همچنان ادامه میدهم،
چون اینگونه است که تلسکوپها ساخته میشوند.
تلسکوپی که من در ساخت آن کمک کردم
بالن تشعشع کمنور قرمزگرای بین کهکشانی
که تلفظش طولانی و سخت است،
پس آن را «FIREBall» مینامیم
و نگران نباشید، قرار نیست در پایان کار منفجر شود.(لغت فایربال یعنی گلوله انفجاری)
من بیش از ۱۰ سال است که روی فایربال کار کردهام
و اکنون تیمی از افراد فوقالعاده را رهبری میکنم که آن را ساخت.
فایربال گونهای طراحی شده است که کمنورترین ساختارهای شناخته شده را ببیند:
ابرهای عظیمی از گاز هیدروژن.
این ابرها غول پیکرند هستند.
آنها حتی از هر چیزی که شما فکر میکنید بزرگترند.
آنها عظیم هستند.
ابرهای عظیم هیدروژنی که فکر میکنیم داخل و خارج از کهکشان جاری هستند.
من روی فایربال کار میکنم
زیرا چیزی که میخواهم این است که دیدمان را از کائنات
از تنها داشتن نور ستارگان
به جایی ببرم که بتوانیم هر اتم و ماهیتی را ببینیم و اندازه بگیریم.
فقط همین را میخواهم انجام دهم.
(خنده)
اما دیدن حداقل بعضی از آن اتمها
برای درک ما از اینکه چرا کهکشانها اینگونه به نظر میرسند ضروری است.
من میخواهم بدانم
چگونه آن گاز هیدروژن وارد کهکشان میشود و یک ستاره میسازد.
کار من روی فایربال در سال ۲۰۰۸ شروع شد،
نه کار روی تلسکوپ بلکه روی سنسور نور،
که قلب هر تلسکوپی است.
سنسور جدید توسط تیمی که من به آن ملحق شدم در آزمایشگاه
نیروی محرکه جت در ناسا در حال توسعه بود.
و هدف ما این بود که ثابت کنیم این سنسور واقعا خوب کار میکند
تا آن گاز هیدروژن را نمایان کنیم.
در کار من روی این موضوع،
من چندین سنسور بسیار، بسیار، بسیار گران زیادی را از بین بردم
تا تشخیص دهم دستگاهی که استفاده میکردم
پلاسمایی ایجاد کرده بود که هر چیز الکتریکی که داخل آن میگذاشتیم خراب میکرد.
دستگاه متفاوتی استفاده کردیم، چالشهای دیگری به وجود آمد.
و سالها طول کشید تا آن را درست کنیم.
اما وقتی اولین سنسور کار کرد،
شکوهمند بود.
و سنسورهای کنونی ما ۱۰ برابر بهتر از نمونههای قبلی هستند
و دارند داخل تمام تلسکوپهای جدید قرار میگیرند.
سنسورهای ما راه جدیدی به ما میدهند تا کائنات و جایگاه خودمان در آن را ببینیم.
پس سنسورها انجام شد،
زمان ساخت تلسکوپ است.
و فایربال به عنوان تلسکوپ عجیب است،
چون نه در فضا است و نه در زمین.
در عوض با کابل از یک بالن غولپیکر آویزان است
و فقط یک شب را رصد میکند
از فاصله ۴۰٫۰۰۰ متری استراتوسفر،
دقیقا در لبهی فضا.
بخشی از آن به این دلیل است که لبهی فضا خیلی ارزانتر از خود فضاست.
(خنده)
خب در ساخت آن البته، شکستهای بیشتری بود:
آینههایی که کار نکردند
آینههای خراشیده که باید بازساری میشدند
نقصهای سیستم خنککننده،
کل سیستمی که باید بازسازی میشد؛
خرابی کالیبراسیون، ما آزمایشهایی را دوباره دوباره، دوباره و دوباره انجام دادیم؛
شکستهایی که کمترین انتظار را برای وقوع آنها دارید:
ما یک بچه شاهین دوستداشتنی اما به شدت خشمگین را داشتیم
که یک روز روی مخزن طیفسنج ما فرود آمد.
(خنده)
البته اگر بخواهم منصف باشم این بهترین روز ما
در کل تاریخ این پروژه بود.
(خنده)
من واقعا آن شاهین را دوست داشتم.
اما خسارت شاهین تعمیر شد، ما دوباره آن را
برای راهاندازی در اوت ۲۰۱۷ ساختیم--
و سپس به دلیل
شش هفته بارندگی مداوم در بیابان نیومکزیکو موفق به راهاندازی نشدیم.
(خنده)
روحیهی ما ضعیف شد، اما دوباره حاضر شدیم،
در اوت ۲۰۱۸، سال دهم.
و در صبح ۲۲ سپتامبر،
ما سرانجام تلسکوپ را راهاندازی کردیم.
(تشویق)
من بخش زیادی از خودم را، از تمام زندگیم را-- در این پروژه گذاشتم،
و هنوز انگار باور نکردهام که اتفاق افتاده است.
و من این تصویر را دارم که آن روز تقریبا نزدیک غروب
از بالن ما گرفته شده است.
فایربال از آن آویزان است
و ماه تقریبا کامل است.
و من عاشق این تصویر هستم.
خدایا، عاشقش هستم.
اما من به آن نگاه میکنم
و باعث میشود بخواهم گریه کنم،
چون وقتی کاملا باد میشوند، این بالنها کروی شکل میشوند،
و این یکی اینطور نیست.
این شکل یک قطرهی اشک است.
و به این دلیل است که حفرهای در آن وجود دارد.
بعضی اوقات بالنها هم شکست میخورند.
فایربال موقع فرود در بیابان نیومکزیکو سقوط کرد،
و ما دادههایی که میخواستیم به دست نیاوردیم.
و در پایان آن روز با خودم فکر کردم،
«چرا دارم این کار را میکنم؟»
و از آن روز بسیار به این سوال فکر کردهام.
و فهمیدم تمام کار من پر از چیزهایی بوده است
که میشکنند و شکست میخورند،
که ما نمیفهمیم و آنها شکست میخورند،
که ما در ابتدای کار اشتباه میکنیم،
و آنها شکست میخورند.
من در مورد هزاران نفری فکر میکنم که هابل را ساختند
و چه تعداد شکستی را که تحمل کردند،
شکستهای بیشماری بوده، شکستهای اندوهباری
حتی زمانی که در فضا بوده.
و هیچکدام از آن شکستها باعث نشده آنها تسلیم شوند.
فکر میکنم که چرا عاشق کارم هستم
میخواهم بدانم چه اتفاقی در کائنات میافتد.
همه شما نیز میخواهید بدانید چه اتفاقی در کائنات میافتد.
من میخواهمبدانم چه اتفاقی برای آن هیدروژن میافتد
و بنابراین فهمیدهام که اکتشاف بیشتر فرایند
پیدا کردن چیزهایی است که کار نمیکنند،
و وقتی به مرزهای دانش فشار وارد میکنید شکست اجتناب ناپذیر است.
و این کاریست که میخواهم انجام دهم
پس من ادامه دادن را انتخاب میکنم.
و تیم ما میخواهد
کاری را انجام دهد که هر کسی که قبل از ما چیزی ساخته ست، انجام داده بود:
میخواهیم دوباره تلاش کنیم
در سال ۲۰۲۰.
و ممکن است امروزه مثل شکست احساس شود-- و واقعا میشود--
اما فقط وقتی شکست باقی خواهد ماند
که من تسلیم شوم.
خیلی متشکرم.
(تشویق)