Είμαι αστρονόμος που κατασκευάζει τηλεσκόπια.
Κατασκευάζω τηλεσκόπια επειδή, πρώτον, είναι φοβερά.
Αλλά, δεύτερον,
πιστεύω ότι αν θέλετε να ανακαλύψετε κάτι νέο για το σύμπαν,
πρέπει να κοιτάξετε το σύμπαν
με έναν νέο τρόπο.
Νέες τεχνολογίες στην αστρονομία --
πράγματα όπως φακοί, φωτογραφικές πλάκες,
μέχρι τα διαστημικά τηλεσκόπια --
το καθένα μας έδωσε νέους τρόπους να δούμε το σύμπαν
και μας οδήγησαν άμεσα σε μια νέα κατανόηση
της θέσης μας σε αυτό.
Αλλά αυτές οι ανακαλύψεις έχουν ένα κόστος.
Χρειάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι κι 44 χρόνια
για το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble από ιδέα να μπει σε τροχιά.
Χρειάζεται χρόνο,
χρειάζεται ανοχή στην αποτυχία,
χρειάζεται μεμονωμένα άτομα
να επιλέγουν κάθε μέρα να μην παραιτηθούν.
Ξέρω πόσο σκληρή είναι αυτή η επιλογή, γιατί τη ζω.
Στη δουλειά μου αποτυγχάνω σχεδόν συνέχεια και εξακολουθώ να συνεχίζω,
γιατί έτσι γίνονται τα τηλεσκόπια.
Το τηλεσκόπιο που φτιάξαμε ονομάζεται
ασθενές διαγαλαξιακό μέσο ερυθρής μετατόπισης εκπομπής μπαλόνι,
που είναι γλωσσοδέτης,
έτσι το λέμε «FIREBall».
Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να εκραγεί στο τέλος αυτής της ιστορίας.
Δουλεύω πάνω στο FIREBall για περισσότερα από 10 χρόνια
και τώρα ηγούμαι της ομάδας των απίστευτων ανθρώπων που το έχτισαν.
Το FIREBall σχεδιάστηκε για να παρατηρεί μερικές από τις ελάχιστες γνωστές δομές:
τα μεγάλα νέφη αερίου υδρογόνου.
Αυτά τα νέφη είναι τεράστια.
Είναι ακόμη μεγαλύτερα από οτιδήποτε σκέφτεστε.
Είναι τεράστια,
τεράστια νέφη υδρογόνου που νομίζουμε ότι ρέουν μέσα και έξω από τους γαλαξίες.
Δουλεύω στο FIREBall,
γιατί πραγματικά θέλω να αλλάξουμε την άποψή μας για το σύμπαν
από αυτήν του απλού αστρικού φωτός
σε αυτήν όπου βλέπουμε και μετράμε κάθε άτομο που υπάρχει.
Μόνο αυτό θέλω να κάνω.
(Γέλια)
Αλλά η παρατήρηση τουλάχιστον μερικών ατόμων
είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση γιατί οι γαλαξίες είναι έτσι όπως είναι.
Θέλω να ξέρω
πώς το αέριο υδρογόνο μπαίνει σε έναν γαλαξία και δημιουργεί ένα αστέρι.
Η εργασία μου στο FIREBall ξεκίνησε το 2008,
όχι δουλεύοντας στο τηλεσκόπιο, αλλά στον αισθητήρα φωτός,
που είναι η καρδιά κάθε τηλεσκοπίου.
Αυτός ο νέος αισθητήρας αναπτύχθηκε από την ομάδα που μετείχα
στο εργαστήριο Jet Propulsion της NASA.
Στόχος μας ήταν να αποδείξουμε ότι αυτός θα λειτουργούσε πολύ καλά
στην ανίχνευση του αερίου υδρογόνου.
Στο έργο μου πάνω με αυτό,
κατέστρεψα αρκετούς, πολύ, πάρα πολύ ακριβούς αισθητήρες
πριν καταλάβω ότι το μηχάνημα που χρησιμοποιούσα
δημιουργούσε πλάσμα που βραχυκύκλωνε οποιοδήποτε ηλεκτρικό βάζαμε μέσα σε αυτό.
Αλλάξαμε μηχάνημα, υπήρξαν και άλλες προκλήσεις
και χρειάστηκαν χρόνια για να γίνει σωστά.
Αλλά όταν ο πρώτος αισθητήρας λειτούργησε,
ήταν ένδοξη στιγμή.
Οι αισθητήρες μας είναι τώρα 10 φορές καλύτεροι από τους προηγούμενους
και τους τοποθετούν σε όλα τα είδη νέων τηλεσκοπίων.
Οι αισθητήρες θα μας δώσουν έναν νέο τρόπο να δούμε το σύμπαν κι τη θέση μας σε αυτό.
Έτσι, οι αισθητήρες είναι έτοιμοι,
ας φτιάξουμε το τηλεσκόπιο.
Το FIREBall είναι περίεργο σε ότι αφορά τα τηλεσκόπια,
γιατί δεν είναι ούτε στο διάστημα, ούτε στο έδαφος.
Αντ' αυτού, κρέμεται από ένα καλώδιο από ένα γιγάντιο μπαλόνι
και παρατηρεί μόνο για μία νύχτα
από τα 130.000 πόδια στη στρατόσφαιρα,
την άκρη του διαστήματος.
Αυτό γιατί η άκρη του διαστήματος είναι πολύ φθηνότερη από το πραγματικό διάστημα.
(Γέλια)
Δημιουργώντας το είχαμε, φυσικά, περισσότερες αποτυχίες:
κάτοπτρα που απέτυχαν,
γρατζουνισμένα κάτροπτα ήθελαν επαναδημιουργία.
Βλάβες στο σύστημα ψύξης,
ένα ολόκληρο σύστημα έπρεπε να επανασχεδιαστεί.
Βλάβες βαθμονόμησης, κάναμε δοκιμές ξανά και ξανά και ξανά.
Αποτυχίες εκεί που κυριολεκτικά δεν τις περιμένεις:
είχαμε ένα αξιολάτρευτο, αλλά υπερβολικά θυμωμένο μωρό γεράκι που προσγειώθηκε
στη δεξαμενή φασματογραφίας μια μέρα.
(Γέλια)
Να πω την αλήθεια, ήταν η καλύτερη μέρα
στην ιστορία αυτού του έργου.
(Γέλια)
Μου άρεσε πραγματικά αυτό το γεράκι.
Αλλά η ζημιά από το γεράκι φτιάχθηκε, το ετοιμάσαμε
για εκτόξευση τον Αύγουστο του 2017 --
και αυτή απέτυχε,
λόγω έξι εβδομάδων συνεχούς βροχής στην έρημο του Νέου Μεξικού.
(Γέλια)
Με μουσκεμένο πνεύμα, προσπαθήσαμε ξανά.
Αύγουστος του 2018, 10ο έτος.
Το πρωί της 22ας Σεπτεμβρίου,
τελικά το τηλεσκόπιο εκτοξεύθηκε.
(Χειροκρότημα)
Έχω βάλει τόσο πολύ από τον εαυτό μου -- ολόκληρη τη ζωή μου -- σε αυτό το έργο,
και εξακολουθώ να μην μπορώ να το πιστέψω ότι αυτό συνέβη.
Έχω αυτήν την εικόνα που λήφθηκε το ηλιοβασίλεμα εκείνης της ημέρας
με το μπαλόνι μας,
το FIREBall να κρέμεται
και η σχεδόν πανσέληνος.
Μου αρέσει αυτή η εικόνα.
Θεέ μου, τη λατρεύω.
Αλλά το βλέπω
και θέλω να κλάψω,
επειδή όταν είναι πλήρως φουσκωμένα, αυτά τα μπαλόνια είναι σφαιρικά,
και αυτό δεν είναι.
Έχει σχήμα σαν δάκρυ.
Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει μια τρύπα σε αυτό.
Μερικές φορές τα μπαλόνια αποτυγχάνουν.
Το FIREBall κατέπεσε στην έρημο του Νέου Μεξικού
και δεν λάβαμε τα δεδομένα που θέλαμε.
Στο τέλος εκείνης της ημέρας, σκέφτηκα:
«Γιατί το κάνω αυτό;»
Σκέφτηκα πολλά γιατί από εκείνη την ημέρα.
Συνειδητοποίησα ότι όλη μου η δουλειά ήταν γεμάτη από πράγματα
που σπάνε και αποτυγχάνουν,
που δεν καταλαβαίνουμε και αποτυγχάνουν,
που κάνουμε λάθος την πρώτη φορά
και έτσι αποτυγχάνουν.
Σκέφτομαι τους χιλιάδες ανθρώπους που έχτισαν το Hubble
και πόσες αποτυχίες υπέμειναν.
Υπήρχαν αμέτρητες αποτυχίες, σπαρακτικές αποτυχίες,
ακόμα και όταν ήταν στο διάστημα.
Και καμία από αυτές τις αποτυχίες δεν ήταν λόγος να τα παρατήσουν.
Σκέφτομαι γιατί αγαπώ τη δουλειά μου.
Θέλω να μάθω τι συμβαίνει στο σύμπαν.
Όλοι θέλετε να το ξέρετε αυτό.
Θέλω να μάθω τι συμβαίνει με αυτό το υδρογόνο.
'Ετσι συνειδητοποίησα ότι η ανακάλυψη είναι ως επί το πλείστον μία διαδικασία
εύρεσης πραγμάτων που δεν λειτουργούν
και η αποτυχία είναι αναπόφευκτη όταν πιέζεις τα όρια της γνώσης.
Αυτό θέλω να κάνω.
Έτσι, επιλέγω να συνεχίσω.
Η ομάδα μας θα κάνει
ότι έκαναν όλοι όσοι κατασκεύασαν κάτι πριν από εμάς:
θα προσπαθήσουμε ξανά,
το 2020.
Μπορεί να μοιάζει με αποτυχία σήμερα -- και πραγματικά είναι --
αλλά θα παραμείνει αποτυχία
μόνο εάν παραιτηθώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)