ดิฉันต้องขอเริ่มด้วยการบอกกับพวกคุณ
เกี่ยวกับชีวิตทางสังคมของดิฉันสักหน่อย
ซึ่งดิฉันรู้ดีว่ามันอาจดูไม่เกี่ยวข้องกัน
แต่ว่าจริง ๆ แล้วมันเกี่ยวกันค่ะ
เมื่อผู้คนพบดิฉันที่งานเลี้ยง
แล้วรู้ว่าดิฉันเป็นศาสตราจารย์ ด้านภาษาอังกฤษ
ผู้มีความเชี่ยวชาญทางด้านภาษา
พวกเขามักจะเกิดปฏิกิริยา อย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้
คนกลุ่มหนึ่งจะดูตื่นตระหนก (เสียงหัวเราะ)
พวกเขามักพูดทำนองว่า
"โอ้ ผมคงต้องระวังคำพูดหน่อยแล้ว
เพราะผมมั่นใจว่าคุณจะได้ยิน ข้อผิดพลาดทุกอย่างเวลาที่ผมพูด"
จากนั้น พวกเขาก็จะหยุดพูด (เสียงหัวเราะ)
แล้วพวกเขาก็จะรอให้ดิฉันเดินจากไป
เพื่อไปคุยกับคนอื่น
ส่วนคนอีกกลุ่มหนึ่ง
ตาของพวกเขาจะลุกวาว
แล้วพวกเขาก็จะพูดว่า
"คุณนี่แหละคือคนที่ผมอยากคุยด้วย"
จากนั้นพวกเขาก็จะเริ่มพูดถึงอะไรก็ตาม
ที่พวกเขาคิดว่าเป็นสิ่งผิดปกติ ในภาษาอังกฤษ
(เสียงหัวเราะ)
เมื่อสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมา ดิฉันอยู่ที่งานเลี้ยงอาหารค่ำ
แล้วผู้ชายที่นั่งถัดไปทางด้านขวาของดิฉัน
ก็เริ่มพูดให้ดิฉันฟังเกี่ยวกับ เรื่องราวต่าง ๆ นานา
ว่าอินเทอร์เน็ตนั้น กำลังทำให้ภาษาอังกฤษเสื่อมลง
เขาพูดถึงเฟสบุ๊ค แล้วก็พูดว่า
"To defriend (ลบเพื่อน) เนี่ยนะ นั่นมันเป็นคำจริง ๆ ซะที่ไหนกัน"
ดิฉันขอหยุดไว้ที่คำถามนั้น
อะไรกันล่ะที่ทำให้คำคำหนึ่งเป็นคำจริง ๆ
เพื่อนร่วมงานเลี้ยงและตัวดิฉันเองต่างก็รู้
ว่าคำกริยาคำว่า "defriend" นั้น มีความหมายว่าอะไร
แล้วเมื่อไรกันล่ะ ที่คำใหม่อย่างคำว่า "defriend"
จะได้กลายเป็นคำจริง ๆ
ใครกันแน่ล่ะที่มีอำนาจในการตัดสินใจ
ในเรื่องของคำต่าง ๆ อย่างเป็นทางการ
คำถามเหล่านี้ คือคำถามที่ดิฉันอยากจะพูดถึงในวันนี้
ดิฉันคิดว่า เวลาที่คนส่วนใหญ่พูดว่า คำคำนั้นไม่ใช่คำจริง ๆ
พวกเขากำลังหมายความว่า คำนั้น ๆ ไม่ได้ปรากฏ
อยู่ในพจนานุกรมฉบับมาตรฐาน
และสิ่งนี้เองก็ก่อให้เกิดคำถามอื่น ๆ ตามมาอีกมากมาย
ซึ่งรวมถึง ใครกันล่ะ ที่เป็นคนเขียนพจนานุกรม
ก่อนที่ดิฉันจะลงลึกไปกว่านี้
ให้ดิฉันได้ชี้แจ้งบทบาทของตนเอง ในเรื่องทั้งหมดนี้ก่อน
ดิฉันไม่ได้เป็นคนเขียนพจนานุกรม
แต่ดิฉันเป็นคนที่คอยรวบรวมคำใหม่ ๆ
แบบที่บรรณาธิการพจนานุกรมต่างทำกัน
และข้อดีของการเป็นนักประวัติศาสตร์
ด้านภาษาอังกฤษ
ก็คือ ฉันสามารถเรียกมันได้ว่า "งานวิจัย"
เวลาที่ดิฉันสอนวิชาประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษ
ดิฉันจะสั่งให้นักเรียนบอก
คำสแลงใหม่ ๆ สองคำ ก่อนที่ดิฉันจะเริ่มสอน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดิฉันได้เรียนรู้
คำสแลงเจ๋ง ๆ บางคำจากวิธีการนี้
ซึ่งรวมถึง "hangry" (โมโหหิว) ซึ่ง --
(เสียงปรบมือ)
ซึ่งหมายถึงเวลาที่คุณหงุดหงิดหรือโมโห
เพราะว่าคุณหิว
และ "adorkable" (น่ารักนะเด็กโง่)
ซึ่งหมายความว่า คุณน่ารัก
ในแบบทึ่ม ๆ
เห็นได้ชัดเลยว่า พวกมัน ช่างเป็นคำที่ยอดเยี่ยมที่เติมเต็ม
ช่องว่างต่าง ๆ ที่สำคัญในภาษาอังกฤษ
(เสียงหัวเราะ)
ว่าแต่ว่าคำเหล่านี้จริงแค่ไหนกันล่ะ
หากเราใช้พวกมันในฐานะคำสแลงเป็นหลัก
และคำพวกนี้ก็ยังไม่ปรากฏอยู่ในพจนานุกรม
ด้วยเหตุนี้เอง เราหันมาดูพจนานุกรมกัน
ดิฉันจะให้พวกคุณยกมือขึ้น
มีพวกคุณกี่คนที่
ยังเปิดพจนานุกรมอยู่เป็นประจำ ทั้งแบบเล่มและแบบออนไลน์
ขอบคุณค่ะ ดูเหมือนว่า จะเป็นส่วนใหญ่เลยทีเดียว
ทีนี้ คำถามที่สอง คราวนี้ ยกมือเหมือนเดิมนะคะ
มีพวกคุณกี่คนที่เคยเปิดไปดูว่า
ใครเป็นคนปรับแก้พจนานุกรมที่คุณใช้อยู่
ขอบคุณค่ะ ดูเหมือนว่าจะน้อยลงไปเยอะ
ทีนี้ เราคงรู้กันมาบ้างแล้วว่า เบื้องหลังพจนานุกรมนั้น
มีการกระทำมากมาย จากฝีมือของมนุษย์
แต่เราก็ไม่แน่ใจเสียทีเดียว ว่ามือเหล่านั้นเป็นของใคร
ดิฉันรู้สึกสนใจเรื่องนี้มาก
เพราะแม้แต่คนที่มีวิจารณญาณมากที่สุด
ก็ยังมีแนวโน้มที่จะไม่กังขาอะไรมากนัก เกี่ยวเกี่ยวกับพจนานุกรม
ไม่แยกแยะความแตกต่าง ระหว่างพจนานุกรมแต่ละเล่ม
และไม่ได้ถามคำถามอะไรอีกมากมาย
ว่าใครเป็นคนปรับปรุงแก้ไข พจนานุกรมเหล่านั้น
พวกคุณลองนึกถึงวลีที่ว่า
"หาคำนั้นในพจนานุกรมสิ"
ซึ่งเป็นบอกเป็นนัย ๆ ว่าพจนานุกรมทุกเล่มนั้น
เหมือนกันโดยสิ้นเชิง
ลองนึกถึงห้องสมุดในมหาวิทยาลัยที่นี่
ที่ที่คุณเดินเข้าไปที่ห้องอ่านหนังสือ
แล้วก็มีพจนานุกรมฉบับสมบูรณ์เล่มใหญ่
วางอยู่บนแท่นอันทรงเกียรติและน่าเกรงขาม
เปิดรออยู่ เพื่อให้เรายืนอยู่ตรงหน้ามัน
เพื่อค้นหาคำตอบ
ทีนี้ อย่าเพิ่งเข้าใจดิฉันผิดไปนะคะ
พจนานุกรมนั้น เป็นแหล่งข้อมูลที่ยอดเยี่ยม
แต่ในขณะเดียวกัน พวกมันก็เหมือนคน
และพวกมันมีวันที่จะล้าสมัย
ดิฉันรู้สึกประหลาดใจมาก ในฐานะที่เป็นครูคนหนึ่ง
ที่บอกให้นักเรียน ตั้งคำถามอย่างมีวิจารณญาณ
กับทุกข้อความที่พวกเขาอ่าน ทุกเว็บไซต์ที่พวกเขาเข้าชม
ยกเว้นพจนานุกรม
ซึ่งเรามักจะทำกับมันราวกับว่า มันไม่มีผู้เขียน
ราวกับว่ามันผุดมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ เพื่อมาให้คำตอบกับเรา
ว่าคำแต่ละคำมีความหมายว่าอย่างไร
เอาล่ะ ประเด็นก็คือ ถ้าคุณถาม เหล่าบรรณาธิการของพจนานุกรม
สิ่งที่พวกเขาจะบอกคุณ
ก็คือพวกเขากำลังพยายามตามพวกเราให้ทัน
ในขณะที่เราเปลี่ยนแปลงภาษาไปเรื่อย ๆ
พวกเขากำลังจับตาดู ในสิ่งที่เราพูดและสิ่งที่เราเขียน
และพยายามทำความเข้าใจ ว่าคำไหนจะอยู่ต่อไป
และคำไหนจะหายไปในไม่ช้า
พวกเขาต้องเดิมพัน
เพราะว่าพวกเขาอยากให้มันดูทันสมัยที่สุด
และเลือกคำที่คิดว่าจะคงอยู่ต่อไปเอาไว้
เช่น LOL (หัวเราะลั่น)
แต่พวกเขาไม่อยากให้มัน ดูฉาบฉวยตามยุคสมัย
โดยการรวมคำ ที่กำลังจะหายไปในไม่ช้าเข้าไป
และดิฉันคิดว่าคำที่พวกเขา กำลังจับตาดูอยู่ตอนนี้
ก็คือคำว่า YOLO คุณเกิดมาแค่ครั้งเดียว
ทีนี้ ดิฉันมีโอกาสไปสังสรรค์ กับบรรดาบรรณาธิการพจนานุกรม
และคุณอาจรู้สึกประหลาดใจ
กับสถานที่หนึ่งซึ่งเราไปสังสรรค์กัน
ทุก ๆ เดือนมกราคม เราจะไปเข้าร่วม
การประชุมประจำปี ของสมาคมภาษาถิ่นอเมริกัน
ซึ่งหนึ่งในสิ่งที่เราทำก็คือ
เราจะลงคะแนนเสียงเลือกคำแห่งปี
มีผู้เข้าร่วมงานประมาณ 200 ถึง 300 คน
บางคนนั้นเป็นนักภาษาศาสตร์ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในอเมริกา
เพื่อให้คุณสัมผัสได้ ถึงบรรยากาศของการประชุม
การประชุมที่ว่านี้ จัดขึ้นในช่วงเวลาก่อนงานเลี้ยงเครื่องดื่ม
ใครก็ตามที่มาสามารถลงคะแนนได้
กฎที่สำคัญที่สุดก็คือ
คุณสามารถลงคะแนนได้เสียงเดียวเท่านั้น
ที่ผ่านมา ตัวอย่างของคำที่ชนะได้แก่
"ทวีต" (tweet) ในปี ค.ศ. 2009
และ "แฮชแท็ก" (Hashtag) ในปี ค.ศ. 2012
"ไอ้เกรียน" (Chad) คือคำแห่งปีในปี ค.ศ. 2000
เพราะมีใครรู้บ้างล่ะว่าคำว่า chad แปลว่าอะไรก่อนปี ค.ศ. 2000
และ "WMD" (กลุ่มเกมส์ออนไลน์) ในปี ค.ศ. 2002
ทีนี้ เราก็มีคำในหมวดอื่น ๆ ที่เราลงคะแนนกันเช่นกัน
และหมวดที่ดิฉันชอบ
ก็คือหมวดคำสร้างสรรค์ที่สุดแห่งปี
ในอดีตคำในหมวดนี้ที่ชนะ ได้แก่
"recombobulation area" (บริเวณรวบรวมรับข้าวเก็บกลับ)
ซึ่งอยู่หลังจากจุดตรวจค้น ที่สนามบินมอลวิกี
ซึ่งเป็นที่ที่คุณสามารถ เก็บรวบรวมข้าวของกลับไปได้
(เสียงหัวเราะ)
คุณสามารถใส่เข็มขัดกลับไป
ใส่คอมพิวเตอร์ของคุณกลับลงไปในกระเป๋า
และคำที่ดิฉันชอบมากที่สุดตลอดมา ในการลงคะแนนในหมวดนี้
คือคำว่า "multi-slacking" (ทำเหมือนยุ่ง)
(เสียงหัวเราะ)
และ multi-slacking ก็คือ
การที่เปิดหน้าต่างการทำงานมากมายบนจอ
เพื่อทำให้ดูเหมือนว่าคุณกำลังทำงานอยู่
ทั้งที่จริง ๆ แล้ว คุณกำลังเปิดเว็บไร้สาระอยู่
(เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
ว่าแต่ว่าคำพวกนี้จะอยู่ไปอีกนานไหม แน่นอนว่าไม่
และเราก็ได้ทำการตัดสินใจ บางอย่างที่คลางแคลงใจ
อย่างเช่นในปี ค.ศ. 2006
เมื่อคำแห่งปีคือคำว่า "Plutoed" (ถูกทำให้เป็นพลูโต)
ที่มีความหมายว่า ถูกลดขั้น
(เสียงหัวเราะ)
แต่คำบางคำที่ชนะในอดีตนั้น
ตอนนี้กลับดูเหมือนเป็นคำธรรมดาทั่วไป
เช่นคำว่า "แอป" (app)
และ "e" ที่เป็นคำนำหน้า
และคำว่า "google" ที่เป็นคำกริยา
ทีนี้ สองสามอาทิตย์ก่อนการลงคะแนน
มหาวิทยาลัยเลค ซูพีเรีย สเตต (Lake Superior State University)
จะออกรายชื่อของคำที่ถูกเลิกใช้ในปีนั้น ๆ
สิ่งที่น่าตกตะลึงก็คือ
มันมักจะมีการทับซ้อนกันอยู่มาก
ระหว่างรายชื่อคำของพวกเขา และรายชื่อของคำที่เรากำลังพิจารณา
เพื่อให้เป็นคำแห่งปี
และที่มันเกิดขึ้นก็เพราะว่า เรากำลังสังเกตเห็นในสิ่งเดียวกัน
เรากำลังสังเกตเห็น คำที่กำลังจะกลายเป็นคำที่แพร่หลาย
จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องของทัศนคติ
คุณรู้สึกกังวลใจกับคำใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงของภาษา
หรือว่าคุณรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องที่น่าสนุก น่าสนใจ
เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การศึกษา
ในฐานะที่มันเป็นส่วนหนึ่ง ของภาษาที่ยังมีชีวิตอยู่
รายชื่อคำโดย มหาวิทยาลัยเลค ซูพีเรีย สเตต
เป็นการเดินตามขนบธรรมเนียม ที่มีมาค่อนข้างยาวนานในภาษาอังกฤษ
ในการแสดงความไม่พอใจที่มีต่อคำใหม่ ๆ
และนี่คือ ดีน เฮนรี่ อัลฟอร์ด (Dean Henry Alford) ในปี ค.ศ. 1875
ซึ่งเป็นคนที่มองว่าคำว่า "desirability" (ความปรารถนา)
เป็นคำที่แย่มาก ๆ
ในปี ค.ศ. 1760 เบนจามิน แฟรงคลิน
เขียนจดหมายไปหา เดวิด ฮูม
เพื่อบอกว่าคำว่า "colonize" (ตั้งอาณานิคม) นั้นเป็นคำที่ไม่ดี
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราก็ยังคงได้เห็นความวิตกกังวล
เกี่ยวกับการออกเสียงใหม่ ๆ ด้วย
นี่คือ ซามูเอล โรเจอร์ส ในปี ค.ศ. 1855
ผู้ที่รู้สึกกังวล เกี่ยวกับการออกเสียงในแบบใหม่ ๆ
ที่เขารู้สึกว่าไม่เหมาะสม
และเขาพูดว่า "ถ้าคำว่า contemplate (ไตร่ตรอง) ยังแย่ไม่พอแล้วล่ะก็
"balcony (ระเบียง) นี่ทำให้ผม สะอิดสะเอียนเลยล่ะ"
(เสียงหัวเราะ)
คำนั้นถูกยืมมาจากภาษาอิตาลี
และมันเคยถูกออกเสียงว่า "บาล-โค่-นี่"
สำหรับเราความไม่พอใจเหล่านี้ ดูเหมือนเป็นเรื่องของคนหัวโบราณ
หรือไม่ก็ดู "น่ารักนะเด็กโง่" สุด ๆ -- (เสียงหัวเราะ) --
แต่ประเด็นก็คือว่า
พวกเราก็ยังคงรู้สึกไม่พอใจ เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของภาษา
ดิฉันมีไฟล์ทั้งไฟล์ในออฟฟิศ
ที่รวบรวมบทความหนังสือพิมพ์
ที่แสดงถึงความวิตกกังวลเกี่ยวกับคำวิบัติ
ที่ไม่ควรถูกรวมเอาไว้ในพจนานุกรม
ซึ่งรวมไปถึงคำว่า "LOL"
เมื่อมันเข้าไปอยู่ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ออกฟอร์ด (Oxford English Dictionary)
และคำว่า "defriend" (ลบเพื่อน)
เมื่อมันเข้าไปอยู่ในพจนานุกรมอเมริกันออกฟอร์ด (Oxford American Dictionary)
และดิฉันก็ยังมีบทความอีกหลายบทความ ที่แสดงความวิตกกังวล
ของการใช้คำว่า "invite" (เชิญ) เป็นคำนาม
คำว่า "impact" (อัดแน่น) เป็นคำกริยา
เพราะว่ามีแค่ฟันเท่านั้นที่จะคุดได้ (impacted tooth)
และคำว่า "incentivize" (สร้างแรงจูงใจ) ถูกมองว่า
เป็น "การพูดที่โดยกฏแล้วไม่ถูกต้องและกักขฬะ"
ทีนี้ ไม่ใช่ว่าบรรณาธิการพจนานุกรม
ต่างเพิกเฉยต่อทัศนคติเหล่านี้ที่มีต่อภาษา
พวกเขาพยายามให้แนวทางชี้แนะ กับพวกเราเกี่ยวกับคำต่าง ๆ
ที่ถูกมองว่าเป็นคำสแลง หรือคำที่ไม่เป็นทางการ
หรือคำที่รุนแรง ผ่านการใช้แถบกำกับการใช้
แต่ว่าพวกเขาก็จนปัญญาเหมือนกัน
เพราะว่าพวกเขากำลังพยายาม อธิบายสิ่งที่พวกเราทำ
และพวกเขาก็รู้ว่าเรามักจะเปิดพจนานุกรม
เพื่อหาข้อมูลว่าเราควรใช้คำอย่างไร
ให้ถูกต้องและเหมาะสม
เพื่อที่จะตอบสนองต่อความต้องการนั้น อเมริกัน เฮอริเทจ ดิกชันนารี
ได้เพิ่มหมายเหตุวิธีการใช้ (usage note) เข้าไป
หมายเหตุวิธีการใช้นั้น มักจะอยู่กับคำ
ที่มีปัญหาในแง่ใดแง่หนึ่ง
และสิ่งหนึ่งที่อาจเป็นปัญหาได้ก็คือ
ความหมายของพวกมันกำลังเปลี่ยนไป
ทีนี้ หมายเหตุวิธีการใช้นั้น มาจากการตัดสินใจของคนล้วน ๆ
และดิฉันก็คิดว่า ในฐานะที่เป็นผู้ใช้พจนานุกรม
เรามักจะไม่ตระหนักถึง การตัดสินใจเหล่านั้นของคน
อย่างที่เราควรจะทำ
เพื่อให้คุณเข้าใจ
เราจะดูตัวอย่างหนึ่ง แต่ก่อนที่เราจะดูนั้น
ดิฉันอยากอธิบายสิ่งที่บรรณาธิการพจนานุกรม
ต่างกำลังพยายามรับมือกับหมายเหตุวิธีการใช้นี้
ลองนึกถึงคำว่า "peruse" (พิเคราะห์)
แล้วก็วิธีที่คุณใช้คำนี้ดูสิ
ดิฉันเดาว่าพวกคุณหลาย ๆ คนกำลังนึกถึง
การอ่านผ่าน ๆ การอ่านกวาด การอ่านอย่างไว ๆ
พวกคุณบางคนอาจถึงขั้น เอาการเดินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
เพราะว่าคุณกำลังค้นหา (perusing) ของบนชั้นวางตามร้านขายของชำ
หรืออะไรทำนองนั้น
คุณอาจจะรู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้ว่า
ถ้าคุณเปิดพจนานุกรมฉบับมาตรฐานที่สุด
ความหมายแรกที่จะเห็นก็คือ "อ่านอย่างละเอียด"
หรือ "ให้ความสนใจอย่างมาก"
อเมริกัน เฮริเทจ ให้ความหมายนั้น เป็นความหมายแรก
จากนั้น ก็ให้ความหมายที่สอง คือ "อ่านผ่าน ๆ " (skim)
แล้วถัดจากนั้น พวกเขาก็เขียนไว้ว่า "ปัญหาการใช้" (Usage problem)
(เสียงหัวเราะ)
แล้วจากนั้นพวกเขาก็เพิ่ม หมายเหตุวิธีการใช้เข้าไป
ซึ่งควรค่าแก่การดู
และนี่ก็คือหมายเหตุวิธีการใช้
"Peruse มีความหมายมาอย่างยาวนานว่า 'อ่านอย่างละเอียด' ...
แต่คำนี้มักถูกใช้อย่างไม่เคร่งครัดนัก
เพื่อสื่อความหมายทั่ว ๆ ไปว่า "อ่าน" ...
อีกความหมายหนึ่งของคำนี้ที่หมายถึง "มองผ่าน ๆ หรืออ่านผ่าน ๆ "
แต่เดิมแล้วถูกมองว่าผิด
แต่การลงคะแนนเสียงของเรานั้นบอกว่าคำนี้
กำลังจะกลายเป็นที่ยอมรับมากขึ้น
เมื่อถูกถามเกี่ยวกับประโยค
"ฉันมีเวลาแค่นิดเดียว ในการอ่านคู่มือแบบผ่าน ๆ (peruse) "
ร้อยละ 66 ของคณะกรรมการการใช้คำ
มองว่าเป็นการใช้ที่ไม่ถูกต้องเมื่อปี ค.ศ. 1988
ร้อยละ 58 ในปี ค.ศ. 1999
และร้อยละ 48 ในปี ค.ศ. 2011
อ่า คณะกรรมการการใช้คำ
กลุ่มคนที่ได้รับความเชื่อถือ ให้มีอำนาจในการจัดการกับภาษา
ผู้ที่กำลังมีความผ่อนผันกับคำคำนี้มากขึ้น
ทีนี้ สิ่งที่ดิฉันหวังว่า พวกคุณกำลังคิดอยู่ในตอนนี้ก็คือ
"เดี๋ยวนะ แล้วใครคือคณะกรรมการการใช้คำล่ะ
แล้วฉันควรทำอย่างไรกับคำแถลงการณ์นั้น"
ถ้าคุณดูที่ส่วนหน้า
ของอเมริกัน เฮริเทจ ดิกชันนารี
คุณจะเห็นชื่อ
ของคนที่เป็นคณะกรรมการการใช้คำ
แต่จะมีใครกันล่ะที่ดูส่วนหน้าของพจนานุกรม
มีคนประมาณ 200 คนที่เป็นคณะกรรมการการใช้คำ
มีทั้งนักวิชาการ
นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนเชิงสร้างสรรค์
มีผู้พิพากษาศาลฎีกาหนึ่งคนอยู่ในนั้น
และนักภาษาศาสตร์อีกสองสามคน
และในปี ค.ศ. 2005 รายชื่อนั้นก็มีชื่อดิฉันอยู่ด้วย
(เสียงปรบมือ)
และนี่คือสิ่งที่เราทำให้พวกคุณได้
เราสามารถบอกคุณถึงมุมมองต่าง ๆ
ที่มีต่อรูปแบบการใช้คำที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
แค่นั้นและนั่นก็ควรจะเป็นขอบเขตอำนาจของเรา
เราไม่ใช่สถาบันสอนภาษา
ประมาณปีละครั้ง ดิฉันจะได้บัตรลงคะแนน
ที่ถามดิฉันว่าการใช้แบบใหม่
การออกเสียงแบบใหม่ และความหมาย ที่เกิดขึ้นใหม่นั้นเป็นที่ยอมรับได้หรือไม่
และนี่ก็คือสิ่งที่ดิฉันทำ ในการกรอกบัตรลงคะแนนเสียง
ดิฉันฟังสิ่งที่คนอื่นพูดและเขียน
ดิฉันไม่ได้ทำตามความชอบส่วนตัว
และความไม่ชอบส่วนตัวที่มีต่อภาษาอังกฤษ
ดิฉันขอพูดตรง ๆ กับพวกคุณว่า
จริง ๆ แล้วดิฉันไม่ชอบคำว่า "impactful" (ซึ่งมีอิทธิพลมาก)
แต่ว่านั่นไม่เกี่ยวอะไร
กับการที่ว่าคำว่า "impactful" นั้น จะกลายเป็นคำที่ใช้กันโดยทั่วไป
และกลายเป็นที่ยอมรับมากขึ้น ในงานเขียนร้อยแก้ว
ดังนั้น เพื่อแสดงถึงความรับผิดชอบ
สิ่งที่ดิฉันทำก็คือการดูที่การใช้
ซึ่งมักรวมไปถึงการดู
ที่ฐานข้อมูลออนไลน์ เช่น กูเกิล บุ๊คส์ (Google Books)
เอาล่ะ ถ้าคุณหาคำว่า "impactful" ในกูเกิล บุ๊คส์
นี่คือสิ่งที่คุณจะเจอ
ค่ะ ดูเหมือนว่าคำว่า "impactful" นั้น
จะเป็นคำที่มีประโยชน์
ต่อนักเขียนจำนวนหนึ่ง
และได้กลายเป็นคำที่มีประโยชน์มากขึ้นเรื่อย ๆ
ตลอดระยะเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา
ทีนี้ ในอนาคตจะมีการเปลี่ยนแปลง มากมายเกิดขึ้น
ที่เราทุกคนไม่อยากให้เกิดขึ้นในภาษาของเรา
มันจะมีการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้คุณคิดว่า
"เฮ้ย เอางี้จริงหรอ
ภาษาของฉันจะต้องเปลี่ยนแปลง ไปในทิศทางนั้นจริง ๆ หรอ"
สิ่งที่ดิฉันจะบอกก็คือ
เราควรที่จะใจเย็นลง
ก่อนที่จะตัดสินว่าการเปลี่ยนแปลงนั้น ต้องเป็นเรื่องเลวร้าย
เราควรที่จะใจเย็นลงก่อนที่จะบังคับ
ให้คนอื่นชอบหรือไม่ชอบคำต่าง ๆ ในแบบเดียวกับเรา
และเราก็ควรที่จะหักห้ามใจอย่างเต็มที่
ที่จะคิดที่ว่าภาษาอังกฤษนั้นกำลังมีปัญหา
มันไม่ได้มีปัญหาเลย มันอุดมสมบูรณ์ มีชีวิตชีวา และถูกเติมเต็ม
ด้วยความคิดสร้างสรรค์จากผู้ที่พูดมัน
ถ้าเรามองย้อนกลับไป เราอาจรู้สึกว่า มันช่างน่าหลงใหล
ที่คำว่า "nice" เคยมีความหมายว่า งี่เง่าหรือโง่
และคำว่า "decimate"
เคยมีความหมายว่า ฆ่าทุก ๆ หนึ่งในสิบคน
(เสียงหัวเราะ)
เรามองว่า เบนจามิน แฟรงคลิน นั้นงี่เง่า
ที่มานั่งกังวลเรื่องการใช้คำว่า "notice" เป็นคำกริยา
แต่คุณรู้ไหมว่า
พวกเราเองก็จะดูงี่เง่าเช่นกัน ในอีกร้อยปีข้างหน้า
ที่มานั่งกังวลกับคำว่า "impact" ที่เป็นคำกริยา
และคำว่า "invite" ที่เป็นคำนาม
ภาษานั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงรวดเร็วมาก
จนกระทั่งพวกเราตามไม่ทัน
ภาษาไม่ได้เป็นแบบนั้น
ดิฉันหวังว่าสิ่งที่คุณจะทำได้นั้น
คือการมองว่าการเปลี่ยนแปลงของภาษานั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่าวิตกกังวล
แต่เป็นเรื่องที่สนุก และน่าหลงใหล
ในแบบที่บรรณาธิการพจนานุกรมต่างทำกัน
ดิฉันหวังว่าพวกคุณ จะเพลินเพลินไปกับการเป็นส่วนหนึ่ง
ของความสร้างสรรค์ที่จะสร้าง
ภาษาของเราใหม่ต่อไปเรื่อย ๆ และคอยทำให้มันคงทนถาวร
ว่าแต่ว่าคำคำหนึ่ง จะเข้าไปอยู่ในพจนานุกรมได้อย่างไรล่ะ
มันจะเข้าไปอยู่ได้ ก็เพราะเราใช้มัน
และเราใช้มันไปเรื่อย ๆ
และบรรณาธิการพจนานุกรมนั้น ต่างกำลังให้ความสนใจกับเราอยู่
ถ้าคุณกำลังคิดว่า "แต่นั่นแสดงว่าเราทุกคนก็เป็นคนตัดสินน่ะสิ
ว่าคำแต่ละคำมีความหมายว่าอะไร"
ดิฉันก็จะบอกว่า "คุณคิดถูกแล้ว
และมันก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา"
พจนานุกรมเป็นคู่มือชี้แนะ และเป็นแหล่งข้อมูลที่ยอดเยี่ยม
แต่ว่าในโลกนี้ไม่มี องค์กรพจนานุกรมที่ไหน
ที่จะทำหน้าที่เป็นกรรมการผู้ชี้ขาด ว่าคำไหนมีความหมายว่าอย่างไร
ถ้าหากมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังใช้คำสักคำหนึ่ง
แล้วรู้ว่าคำคำนั้นมีความหมายว่าอะไร คำคำนั้นคือคำจริง ๆ
คำนั้นอาจเป็นคำสแลง
คำนั้นอาจเป็นคำที่ไม่เป็นทางการ
คำนั้นอาจเป็นคำที่คุณมองว่า
ไม่สมเหตุสมผลและไม่จำเป็น
แต่คำที่คุณกำลังใช้อยู่นั้น
เป็นคำจริง ๆ ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)