Ya bir oteliniz varsa
ve misyon beyanınızdaki temel ilkelerden biri,
cinsiyet ve din söz konusu olduğunda tüm çalışanlara
ve müşterilere eşit davranma taahhüdüyse?
Sonra büyük bir grup, mekanınızda bir etkinlik için rezervasyon yaptırır
ve rezervasyona baktığınızda bunun dini bir grup olduğunu fark edersiniz
ve temel ilkelerinden biri, kadınların evden asla ayrılmaması
ve dışarıda profesyonel gelişim fırsatları olmaması.
Ne yaparsınız?
Etkinliği kabul edip bazıları tarafından eleştirilir
yoksa reddedip diğerleri tarafından mı eleştirilirsiniz?
Çalışmamda, örgütlere ideolojik anlaşmazlıkları ve tartışmalı konuşmaları
yönlendirmek için nasıl kurallar oluşturacakları konusunda
danışmanlık yapıyorum
ve onları, ister mahkemede ister hükûmet için olsun,
eylemlerine itiraz edildiğinde savunuyorum.
Önerdiğim yapılar,
belirli konuşma türlerinden gelebilecek gerçek zararları kabul ediyor,
ancak aynı zamanda, diyaloğu bitirmek yerine geliştirmeye çalışıyor.
Bunun nedeni, anlaşmazlığa ihtiyacımız olması.
Yaratıcılık ve insan gelişimi
buna dayanır.
Söylediğiniz her şeyi kabul eden biriyle konuşmak
çoğu zaman daha kolay olsa da
söylemeyen biriyle konuşmak
daha aydınlatıcı ve çoğu zaman daha tatmin edici olur.
Ancak anlaşmazlık ve düşünce ayrılığının gerçek ve anlamlı bedelleri olabilir.
Özellikle nefret söylemi biçimindeki anlaşmazlık,
derin ve kalıcı yaralara yol açabilir ve bazen şiddete neden olabilir.
Kutuplaşma ve yeniliğin görünüşte üstel oranlarda
arttığı bir dünyada,
güçlü ama şiddetli olmayan anlaşmazlıklar için yapılar yaratma ihtiyacı
hiç bu kadar önemli olmamıştı.
ABD Birinci Anayasa Değişikliği, cevap aramaya başlamak için
iyi bir yer gibi görünebilir.
Siz de benim gibi, sık sık birisinin, ister bir işverenden,
ister bir web sitesinden veya hatta başka birinden olsun,
konuşmasını kısıtlamanın, Birinci Değişikliği
"ihlal ettiğini" söylediğini duymuş olabilirsiniz.
Ama gerçekte, Birinci Değişiklik konuyla neredeyse hiç ilgili değil.
Birinci Değişiklik yalnızca,
hükûmet vatandaşlarının konuşmasını bastırmaya çalıştığında geçerli.
Sonuç olarak, Birinci Değişiklik, tasarım gereği kör bir alet.
İçeriğine göre cüzi bir konuşma kategorisi yasaklanabilir.
Geriye kalan neredeyse hiçbir şey yasaklanamaz.
Ancak konu, özel bir varlığın
düzenleyici konuşması olduğunda Birinci Değişikliğin hiçbir ilgisi olmaz.
Bu iyi bir şey,
çünkü özel kuruluşların emrinde konuşmayı yasaklamayan,
ancak konuşmacıları sözlerinin sonuçlarından haberdar eden
geniş ve esnek bir araç seti olduğu anlamına geliyor.
Birkaç örnek sunayım.
Üniversiteye gittiğinizde
özgür ve sınırsız fikir alışverişi başlar.
Ancak, bir öğrenci grubu tarafından yapılan kasıtlı olarak
kışkırtıcı bir olay veya sınıfta tartışmalı bir konunun konuşulması,
bazı fikirler ve bunları ifade etmek için
kullanılan kelimeler uyumsuzluğa neden olabilir.
Hem entelektüel özgürlüğü hem de savunmasız öğrencilerini
korumak için bazı üniversiteler,
birbirlerinin görüşlerini duymak için
herhangi bir yaptırım olasılığından bağımsız olarak konuşmacı
ve dinleyiciyi bir araya getiren ekipler oluşturur.
Bazen öğrenciler görüşmek istemezler
ve bu sorun değil.
Ancak diğer durumlarda,
karşıt bir görüşe aracılı maruz kalma, kabul edilmeye,
istenmeyen sonuçların olmasına
ve perspektiflerin genişlemesine neden olabilir.
Size bir örnek vereyim.
Bir üniversite kampüsünde, İsraillileri ve Filistinlileri
destekleyen bir grup öğrenci, etkinlikleri bozdukları,
posterleri yırttıkları
ve sözlü çatışmalara katıldıkları için
sürekli olarak birbirlerini rapor ediyorlardı.
Öğrencilerin bildirdikleri şeylerin çoğunun
üniversitenin disiplin kurallarını ihlal etmediğini fark eden üniversite,
her iki grubu da, yaptırım olasılığından
bağımsız olarak birbirlerinin
görüşlerini duyabilecekleri sözde "onarıcı grup toplantısı"nı
yapmaya davet etti.
Toplantıdan sonra,
gruplar arasındaki ideolojik anlaşmazlıklar
her zamanki gibi keskin kaldı,
ancak aralarındaki öfke önemli ölçüde azaldı.
Açıkça, bu her zaman olmaz.
Ancak, yüksek öğretim kurumları, konuşmaya verilen tepkileri
disiplin sisteminden ayırarak, üretken bir anlaşmazlık
ve perspektiflerin genişlemesi için bir alan yarattı.
Hepimiz önyargılıyız.
Kötü anlamda söylemiyorum.
Hepimiz, aile geçmişimizden,
eğitimimizden, yaşadıklarımızdan
ve milyonlarca başka şeyden etkileniyoruz.
Kurumların ve en önemlisi
üyelerinin inançlarının yanı sıra
yönetildikleri yasaların veya rekabet ettikleri
pazarların da etkisi olur.
Bu etkiler kurumsal kimliğin kritik bir parçasını oluşturabilir
ve yetenekleri çekmek ve elde tutmak için hayati öneme sahip olabilir.
Ama benim onlara verdiğim adla bu "ön yargılar" da
bir meydan okuma olabilir,
özellikle de birilerinin konuşmasına izin verip
diğerlerine vermemek için çizgiler çekmek söz konusu olduğunda.
Sırf hemfikir olmadığımız için konuşmayı zararlı
veya yıkıcı bulmanın
cazibesi gerçek.
Ancak belirli ifadelerden gelebilecek zarar da aynı derecede gerçek.
Bu durumda üçüncü şahıslar yardımcı olabilir.
Dini grubun etkinliğine
izin verip vermemeye karar vermeye çalışan oteli hatırlıyor musunuz?
Bu grubun kimliği ve mesajı hakkında karmaşık,
yerinde bir karar vermek zorunda kalmak yerine,
otel üçüncü bir tarafa,
örneğin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki
nefret gruplarının bir listesine sahip olan
Güney Yoksulluk Hukuku Merkezi'ne,
hatta farklı geçmişlerden gelen dış uzmanlar grubuna
bile güvenebilir.
Kuruluşlar, belirli bir olayın
bağlamı dışında sınırlar çizmek için üçüncü taraflara güvenerek,
kişisel çıkar veya önyargı ile suçlanmadan
içerik kararları verebilir.
Gerçekler ve görüşler arasındaki çizgi belirsiz olur.
İnternet, güneş altındaki herhangi bir konuda hemen hemen
her durumu yayınlama fırsatı sağlar.
Bazı açılardan bu iyi bir şey.
Azınlık bakış açılarının ifade edilmesine
ve iktidardakileri sorumlu tutmaya izin verir.
Ancak kişisel özgür yayınlama yeteneği,
doğrulanmamış ve hatta tamamen yanlış ifadelerin
hızla dolaşım ve geçerlilik kazanabileceği anlamına gelir
ve bu çok tehlikeli.
Bir gönderiyi kaldırma veya kullanıcıyı engelleme kararı zor.
Bazen uygun olabilir,
ancak üretken ama sorumlu tartışmayı
teşvik edecek başka araçlar da var.
Twitter kısa süre önce tweetleri yanıltıcı, aldatıcı
veya doğrulanmamış bilgiler içeren olarak etiketlemeye başladı.
Bu tweetlere erişimi yasaklamak yerine
Twitter konu ile ilgili daha fazla bilgi içeren
bir kaynağa bağlanır.
İyi ve zamanında bir örnek, virüsün yayılması
ve kaparsanız ne yapmanız gerektiği hakkında
en güncel bilgileri içeren koronavirüs sayfası.
Bana göre bu yaklaşım çok mantıklı.
Diyaloğu sonlandırmak yerine,
foruma daha fazla fikir, gerçek ve bağlam getiriyor.
İddialarınızın daha yetkili kaynaklara karşı savunulacağını biliyorsanız,
ilk başta daha sorumlu konuşma için
teşvikler yaratabilir.
Sert bir gerçekle bitirmeme izin verin:
Açıkladığım yapılar gerçekten zararlı konuşmayı izole ederken
üretken tartışmayı teşvik edebilir.
Ancak kaçınılmaz olarak, belki de derinden saldırgan
ama aynı zamanda kamusal tartışmaya
katkıda bulunma potansiyeline sahip bazı konuşmalar gri bir alana düşecek.
Bu durumda genel bir mesele olarak
bence beraberlik az konuşmadan
çok daha fazlasına izin vermeye yönelik olmalı.
Sebebini açıklayayım.
Birincisi, yenilikçi veya yaratıcı bir fikrin
alışılmadık veya tehlikeli göründüğü için
bastırılma riski her zaman olur.
Neredeyse tanımı gereği, yenilikçi fikirler,
işlerin nasıl olması gerektiğiyle ilgili tutuculuğa meydan okur.
Bir fikir saldırgan veya tehlikeli görünüyorsa
bunun nedeni öyle olması
veya sadece değişimden korkmamız olabilir.
Ancak, konuşmanın hiç değeri olmasa da bu eksikliğin bastırmadan ziyade
açık tartışma yoluyla gösterilmesi gerektiğini önermeme izin verin.
Daha açık olmak gerekirse:
Yanlış konuşma, gerçek dünyada, 15. yüzyılda
Avrupa'da cadı olmakla suçlanan kadınların yakılmasından
Güney Amerika'daki Afrikalı Amerikalıların linç edilmesine
ve Ruanda Soykırımı'na kadar yıkıcı zararlara yol açabilir.
Yanlış konuşmanın çaresinin daha fazla konuşma olduğu fikri
her zaman doğru değil.
Ama genellikle daha fazla konuşmanın yardımcı olabileceğini düşünüyorum.
Birinci Değişiklik içtihat hukukundan ünlü bir hikaye bunun nedenini gösteriyor.
1977'de, bir grup neo-Nazi, önemli sayıda soykırım kurtulanına
ev sahipliği yapan Illinois, Skokie'nin
yapraklı, huzurlu banliyösünde bir yürüyüş yapmak istedi.
Şehir Meclisi, Nazileri bloke etmeye çalışan kararları derhal kabul etti
ve Naziler dava açtı.
Dava, ABD Yüksek Mahkemesine kadar gitti
ve tekrar geri çekildi.
Mahkemeler, neo-Nazilerin yürüyüş hakkına sahip olduğuna
ve bunu yaparken gamalı haçlarını sergileyebilmelerine
ve selam verebilmelerine karar verdi.
Ancak yürüyüş günü geldiğinde
ve tüm bu davalardan sonra,
sadece 20 neo-Nazi Chicago, Illinois'deki
Federal Binanın önüne geldi
ve Nazilerin nefret mesajlarına karşı mücadele eden
2.000 protestocu tarafından karşılandı.
Chicago Tribune'un da belirttiği gibi,
Nazi yürüyüşü 10 dakika sonra olağanüstü bir şekilde sona erdi.
Charlottesville, Virginia'daki ve aslında tüm dünyadaki şiddet,
bu hikayelerin her zaman böyle bitmediğini gösteriyor.
Ama bana göre, Skokie hikayesi iyi bir hikaye,
nefret dolu konuşmanın yanlışlığına ve ahlaki iflasına
en iyi şekilde bastırma yoluyla değil, iyi ve asil fikirleri telafi etmenin
haklı gücüyle yanıt verilebileceğini gösteren bir hikaye.
Teşekkürler.