Oskarżono was o przestępstwo, którego nie popełniliście.
Nie da się udowodnić waszej niewinności.
Jeśli powiecie, że jesteście niewinni,
i tak uznają was za winnych i stracą.
Ale jeśli się przyznacie, przeprosicie i wrobicie innych,
będziecie wolni.
Złożycie fałszywe zeznanie czy zaryzykujecie publiczną egzekucję?
Przed takim wyborem stanęło kilku oskarżonych o czarnoksięstwo mieszkańców
wioski Salem w stanie Massachusetts między lutym 1692 roku a majem 1693 roku.
Byli ofiarami paranoi
wynikającej z wypaczonych poglądów religijnych
i systemu sprawiedliwości, który wolał skruchę od prawdy.
Salem zasiedlili w 1626 roku Purytanie, grupa angielskich protestantów.
Odizolowani mieszkańcy Salem wiedli trudne życie.
Sprzeczki z rdzennymi Amerykanami
i francuskimi osadnikami były codziennością.
Ludzie bali się głodu i chorób,
a stosunki między mieszkańcami wsi były napięte.
Co gorsza, rok 1692 przyniósł jedną z najmroźniejszych zim w historii.
Tamtej zimy dwie kuzynki,
9-letnia Betty Parris i 11-letnia Abigail Williams,
zaczęły zachowywać się bardzo dziwnie.
Lekarz nie stwierdził żadnych fizycznych dolegliwości,
ale zdiagnozował u dziewczynek wpływy "sił zła".
Purytanie wierzyli, że diabeł sieje spustoszenie przez ludzi
albo czarownice, które niszczą przyrodę, wyczarowują diabelskie wizje
i dręczą dzieci.
Po rozejściu się wieści w wiosce ludzi z objawami zaczęło przybywać.
Raport opisuje 12 "strapionych" dziewcząt z powykręcanymi ciałami,
napadami drgawek i uczuciem kłucia pod skórą.
Cztery z nich wkrótce oskarżyły trzy miejscowe kobiety o dręczenie.
Wszystkie oskarżone uważano za osoby z zewnątrz.
29 lutego władze aresztowały Sarę Good,
biedną ciężarną matkę małej córki,
Sarę Osbourne, której od dawna nie widziano w kościele
i która pozwała rodzinę jednej z oskarżonych,
oraz znaną tylko z imiena Titubę, niewolnicę z domu Betty Parris.
Tituba na początku zaprzeczyła, że skrzywdziła dziewczynki.
Ale potem przyznała się do praktykowania czarów z rozkazu diabła,
a o zmuszanie jej do tego oskarżyła Good i Osbourne.
Osbourne i Good twierdziły, że są niewinne.
Osbourne umarła w więzieniu, a mąż Good zeznawał przeciwko niej.
Twierdził, że "była czarownicą albo niedługo nią zostanie".
4-letnia córka Good została uwięziona
i ostatecznie zeznawała przeciwko matce.
W międzyczasie Good urodziła w więzieniu.
Jej dziecko zmarło, a wkrótce potem została skazana i powieszona.
Titubę trzymano w areszcie do maja, a następnie uwolniono.
Te trzy ofiary to tylko początek.
Oskarżeń było coraz więcej, a inni, jak Tituba,
składali fałszywe zeznania, żeby się ratować.
Władze podobno nawet powiedziały jednej z oskarżonych,
że powieszą ją, jeśli się nie przyzna, i uwolnią, jeśli się przyzna.
Władze nie były szczególnie zainteresowane dokładnym zbadaniem zarzutów.
Zgodnie z nauką Kościoła wolały, żeby oskarżeni się przyznali,
poprosili o przebaczenie i obiecali, że nie będzie więcej czarów.
Sąd akceptował wszelkie wątpliwe dowody,
w tym "dowody widmo",
w których dziewczęta zaczynały szaleć po rzekomym opętaniu przez duchy.
Sprawę komplikował fakt, że wielu ławników w procesach
było krewnymi oskarżonych, co kwestionowało ich obiektywność.
Ci, którzy odważyli się zabrać głos, jak sędzia Nathanial Saltonstall,
sami stali się podejrzani.
Do wiosny 1693 roku uwięziono ponad sto osób,
a stracono 14 kobiet i 6 mężczyzn.
Oskarżenia rozprzestrzeniły się poza Salem na sąsiednie społeczności,
gdzie nawet najbardziej wpływowe osoby były podejrzane.
Kiedy oskarżono żonę gubernatora Massachusetts,
ten zawiesił procesy.
Wyroki zmieniono, więźniów zwolniono, a aresztowania wstrzymano.
Niektórzy spekulują, że dziewczęta miały halucynacje
spowodowane grzybem albo chorobą,
która spowodowała obrzęk mózgu.
Prawdziwy powód ich zachowania pozostaje nieznany.
Wiadomo, że dorośli uznali szalone oskarżenia dzieci
za twarde dowody.
Dziś proces czarownic z Salem pozostaje przestrogą
przed syndromem grupowego myślenia, szukaniem kozłów ofiarnych
i strachem mogącym manipulować ludzką percepcją.