ကြၽန္ေတာ္ ပုိင္စ္ေလး ခရုေကာင္ရဲ႕ ပံုျပင္ျဖင့္
ဒီေဟာေျပာခ်က္ကုိ စတင္ပါရေစ။
၁၉၂၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔ရဲ႕ ညေနမွာ
ေမ ဒြန္ႏုိဟူးဟာ ဂလါဇ္ဂုိးၿမိဳ႕မွ ေနၿပီး
အဲဒီၿမိဳ႕ အေရွ႕ဖက္ရွိ ပုိင္စ္ေလ ၿမိဳ႕ဆီကုိ ရထားစီး ထြက္လာခဲ့ရာ၊
အဲဒီက ဝဲလ္မီးဒုိး ကေဖးဆုိင္မွာ၊
သူမကုိ စေကာ့ ေရခဲမုန႔္၊
ေရခဲမုန႔္ နဲ႔ ဂ်င္ဂ်ားဘီယာ ေရာထာားတဲ့ ေသာက္စရာျဖင့္
သူ႔မိတ္ေဆြ တေယာက္က ဧည့္ခံပါတယ္။
ဂ်င္ဂ်ားဘီယာကုိ ထုိးေဖာက္ ျမင္မရႏုိင္တဲ့ အညိဳေရာင္ပုလင္းနဲ႔ ခ်ေပးထားရာ
"D. Stevenson, Glen Lane, Paisley." ဆုိၿပီး တံဆိပ္တပ္ထားပါတယ္။
သူမဟာ အရည္ထဲ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေရခဲမုန္႔ အနည္းငယ္ကုိ ေသာက္လုိက္တယ္၊
။ါေပမယ္႔ က်န္ေနေသးတဲ့ ဂ်င္ဂ်ားဘီယာကုိ
သူ႔ဖန္ခြက္ထဲကုိ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ႔
သူ႔ခြက္ထဲမွာ ပုပ္သုိးေနတဲ့ ခရုေကာင္
ေပါေလာ ေပၚလာပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ သံုးရက္အၾကာမွာ သူမကုိ
ဂလာဇ္ဂုိး ေတာ္၀င္ ေဆးရံုကုိ တင္လုိက္ရပါတယ္၊
ျပင္းထန္လွတဲ့ အူေရာင္ရမ္းနာ နဲ႔ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားမႈ
ေရာဂါျဖင့္ တင္ခံလုိက္ရပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ ျမင္ခဲ့ၾကရတဲ့ ဒြန္ႏုိဟူး နဲ႔ စတီဗင္ဆန္တုိ႔ရဲ႕ အမႈဟာ
ဥပေဒေရးရာဆုိင္ရာ အေရးႀကီးတဲ့ အစဥ္အလာ တစ္ရပ္ကုိ ခ်မွတ္ေပးခဲ့တယ္။
ဂ်င္ဂ်ားဘီယာကုိ ထုတ္လုပ္ေပးခဲ့သူ၊ စတီဗင္ဆန္ဟာ၊
ေမ ဒြန္ဒြန္ႏုိဟူးကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္
တာဝန္ရွိခဲ့ေၾကာင္း ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္၊
သူတုိ႔ႏွစ္ဦး အၾကားမွာ ဘယ္လုိ ကန္ထရုိက္စာခ်ဳပ္ မရွိခဲ့တာေတာင္၊
သူမကုိယ္တုိင္ အဲဒီ ေသာက္စရာကုိ မဝယ္ခဲ့သည့္တုိင္ေအာင္ တာဝန္ရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီတူန္းက တရားသူႀကီးေတြထဲက တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ေလာ့ အာတ္ကင္က
အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေထာက္ျပသြားပံုက
သင္တို႔သည္ သင့္တို႔အိမ္နီးခ်င္း တစ္ဦးကုိ ထိခုိက္လာဖြယ္ရာ ရွိတဲ့
လုပ္ရပ္မ်ားကုိ သုိ႔မဟုတ္ လစ္ဟင္းခ်က္မ်ားကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔ လုိအပ္တယ္တဲ့။
တကယ္ပါပဲ၊ စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆုိရင္
စတီဗင္ဆန္က သူ႔လုပ္ငန္းကုိ မပိတ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္
ေနာက္ထပ္ ျပည္သူ ဘယ္ေလာက္အထိ အူေရာင္ရမ္းနာ ေရာဂါ ျဖစ္လာခဲ့ၾကလိမ္႔မလဲ။
ဒီေနရာမွာ၊ အေရးႀကီးတဲ့ အေျခံခံမူ တစ္ရပ္ျဖစ္တာမုိ႔လုိ႔၊
အဲဒီ ပုိင္စ္ေလး ခရုေကာင္ ျဖစ္ရပ္ကုိ ဆက္ေလ့လာရန္ လုိပါတယ္။
မႏွစ္တံုးက၊ ဟန္စားရ္ဒ္ အဖြဲ႕ဆုိတဲ့
ပါလီမန္ ဒီမုိကေရစီ ခုိင္ခန႔္လာေရးကုိ၊
ၿပီးေတာ့ ႏူိင္ငံေရးထဲမွာ ျပည္သူေတြ တုိးၿပီး ၀င္ပါလာေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ပါတီစံု ပရဟိတအဖြဲ႕က
အဖြဲ႕ရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ အစီရင္ခံစာနဲ႔အတူ
ႏုိင္ငံေရးထဲ ပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈဆုိင္ရာ စစ္တမ္းကုိ၊
ႏုိင္ငံေရး နဲ႔ မီဒီယာမ်ားကုိသာ ရည္စူးထားတဲ့ ျဖည့္စြက္ အခန္းကုိ ထည့္သြင္းတင္ျပခဲ့တယ္။
အဲဒီ စစ္တမ္းထဲက အေတာ့္ကုိ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့
ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကုိ တင္ျပပါရေစ။
လူၿပိန္းႀကိဳက္ သတင္းစာမ်ားဟာ
သူတုိ႔ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး အသိစိတ္ကုိ ျမႇင့္တင္ႏုိင္ခဲ့ျခင္း မရွိပါ၊
ဘယ္သတင္းစာကုိမွ မဖတ္ၾကတဲ့ သူေတြနဲ႔ေတာင္
ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရင္ အဲဒီလုိ ေတြ႕ႏုိင္တယ္။
လူၿပိန္းႀကိဳက္ သတင္းစာမ်ား ဖတ္ၾကသူတုိ႔ဟာ၊
သတင္းစာကုိ မဖတ္ၾကတဲ့ သူေတြနဲ႔ႏႈိင္းစာၾကည္႔ပါက၊
ႏုိင္ငံေရးဆုိင္ရာ အဆုိးျမင္ ႐ႈေဒါင့္မ်ားကုိ ႏွစ္ဆထိေတာင္ပုိၿပီး သေဘာတူႏုိင္ပါတယ္။
သူတုိ႔ဟာ ႏုိင္ငံေရးကုိ စိတ္၀င္စားမႈ နည္းပါးၾကရံုသာမက၊
သူတုိ႔ဟာ ႏုိင္ငံေရးဆုိင္ရာ သူတုိ႔ရဲ႕ အဆုိးျမင္မႈမ်ားကုိ
အားေပးေနၾကတဲ့ မီဒီယာေတြကုိ သံုးစြဲေနျခင္းျဖင့္
ဒီမုုိကေရစီဆုိင္ရာ ကံသာပဓာန စိတ္ကုိ၊
ၿပီးေတာ့ သံသယ၀င္စိတ္ေတြကုိ ျဖန႔္ျဖဴးသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲဒီ အစီရင္ခံစာရဲ႕ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ဟာ အံ့အားသင့္စရာပါပဲ။
စာနယ္ဇင္းေတြ၊ အထူးသျဖင့္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ သတင္းစာေတြဟာ၊
ဒီမုိကေရစီ အေရးေတာ္ပံုထဲက အေရးပါတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ
ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္ၾကပံု မရပါဘူး။
ဒီခန္းမႀကီးထဲက တေယာက္ေယာက္က
အဲဒီလုိ ႐ႈေဒါင့္ကုိ ေလးေလးနက္နက္ ေခ်ပႏုိင္မယ္လုုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ မထင္ပါဘူး။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟန္စားရ္ဒ္ အဖြဲ႕ကသာ မွန္တယ္ဆုိရင္၊ အမ်ားအားျဖင့္ သူတုိ႔ မွန္တတ္ၾကပါတယ္၊
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ တကယ့္ကုိ ရင္ေလးဖြယ္ရာ ျပႆနာႀကီး ရွိေနပါၿပီ၊
အဲဒီအေၾကာင္းကုိမွ လာမယ့္ ၁၀ မိနစ္အတြင္းမယ္
ကြၽန္ေတာ္ အေလးထားၿပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အထက္ပါ ပုိက္စေလး ခရုေကာင္ရဲ႕ ေနာက္မွာ
အထူးသျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္အတြင္းမွာ
စဥ္းစား ေတြးေခၚပံုဟာ အေတာ့္ကုိ တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါတယ္
ေစာင့္ေရွာက္မႈ တာ၀န္နဲ႔ပတ္သက္တာကုိ ဆုိလုိပါတာယ္
အဲဒါဟာ အရပ္ဖက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ မ်က္ႏွာစာ တသီႀကီးနဲ႔ သက္ဆုိင္ေနလုိ႔ပါ။
ေယဘူယ်အားျဖင့္၊ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ သုိ႔မဟုတ္ လူတစ္စုက
လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာဟာ အျခားသူတုိ႔အား ထိခုိက္နစ္နာေစႏုိင္တဲ့
အလားအလာ၊ ရုပ္ပုိင္းအရ၊ စိတ္ပုိင္းအရ သုိ႔မဟုတ္ စီးပြားေရးအရ ရွိေနပါက၊
ေစာင့္ေရွာက္ေပးမႈဆုိင္ရာ တာ၀န္ဆုိတာ ေပၚေပါက္လာတတ္ပါတယ္။
အဲဒါကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အေျခခံသေဘာအရကုိက
ကေလးငယ္မ်ား နဲ႔ လူငယ္မ်ားအားဆုိင္ရာ၊ ၀န္ေဆာင္ေပးၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ားဆုိင္ရာ။
အသက္ႀကီးရင့္ၾကသူမ်ား နဲ႔ ခ်ိနဲ႔ၾကသူမ်ားဆုိင္ရာ မ်က္ႏွာစာမ်ား ျဖစ္ၾကတာ ထင္ရွားပါတယ္။
ဒါေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ တုိးခ်ဲ႕က်င့္သံုးျပီး
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အစုိးရစနစ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ၄င္း၊
ဒီမုိကေရစီ အေရးေတာ္ထဲမွာ သိရွိနားလည္ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္
ျပည္သူတုိ႔ ပါ၀င္လာေရးကုိ ထူေထာင္ တည္ေဆာက္ရာမွာ
ရုိးသားမႈ၊ တိက်မႈ ႏွင့္ ဘက္မလုိက္မႈတုိ႔ကုိ ရည္စူးလ်က္၄င္း၊
လုပ္ေဆာင္ရန္ တန္္းတူ အေရးႀကီးလွပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကုုိ ပုိပုိစဥ္းစားေလေလ၊
ပုိပုိျပီး နားလည္မရ ျဖစ္လာေလေလ ပါပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္တံုးက ကြၽန္ေတာ္ဟာ
အဂၤလန္ အေနာက္ေျမာက္ပုိင္းမွာ အသစ္စက္စက္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း
ဖြင့္ပြဲထဲမွာ ၀မ္းသာစြာ ပါ၀င္ခြင့္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားေတြဟာ အဲဒီေက်ာင္းကုိ အကယ္ဒမီ ၃၆၀ ဆုိၿပီး နာမည္ေျပာင္းၿပီး ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
တကယ့္ကုိ အားရစရာ ေကာင္းတဲ့
မွန္ေတြနဲ႔ ၀ုိင္းအုပ္ထားတဲ့ ခန္းမႀကီးက ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ
နံရံေပၚမွာက်ေတာ့
မီးေတာက္ေနတဲ့ စာလံုးေတြနဲ႔ေပါ႔။
မားကာစ္ ၾသေရးလီအူစ္ရဲ႕ နာမည္ႀကီး စာတမ္းကုိ ကမၼည္းထုိးပါတယ္၊
"မဟုတ္တာကုိ မေျပာနဲ႔၊"
"မမွန္တာကုိ မေျပာနဲ႔။"
ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီလုိ ေငးၾကည့္ေနတာကုိ
သတိထားမိလုိ႔၊ "အုိ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ပဲ။"
လန္ဒန္ကုိ အျပန္ မီးရထားေပၚမွာ
ကြၽန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အဲဒါကုိ ေမ့မရႏုိင္ခဲ့ပါ။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္လြန္လာခဲ့တဲ့ ေနာက္မွာေတာင္
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ဆီက ေနၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္တာ အတြက္
မွတ္ယူရမယ့္ အခ်က္ဟာ အဲဒီေလာက္ကုိ နည္းလွပါကလား။
ဒီေတာ့ ေစာင့္ေရွာက္မႈ တာ၀န္ဆုိင္ရာ အဲဒီလုိ ယူဆခ်က္ကုိ
တုိးတက္ျပဳစုေပးျပီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး မွ်ေ၀ သံုးေနၾကရကာ
တခ်ိန္တည္းမွာ ပုိပုိ အႏၲရာယ္မ်ား ရင္ဆုိင္လာေနရတဲ့
ဒီမုိကေရစီ အႏွစ္သာရမ်ားဆီကုိပါ တုိးခ်ဲ႕ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ အခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္လာၾကပါၿပီ။
တကယ္ေတာ့၊ အသက္ေမြးမႈ လုပ္ငန္းအမ်ဳိးမ်ဳိဳးထဲမွာ
ေစာင့္ေရွာက္မႈဆုိင္ရာ တာ၀န္ကုိ နားမလည္ၾကျခင္းဟာ
ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လုပ္ေနၾကတယ္ဆုိၿပီး အလြယ္တကူ စြပ္စြဲစရာ ျဖစ္လာႏု္ိင္ျပီး
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမင္ခဲ့ၾကရတဲ့ အမႈမွာလုိပဲ
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အေရးႀကီး လုိအပ္လွၾကတဲ့
အႏွစ္သာရေတြကုိေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ
ဂရုမစုိက္ၾကသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္က၊ အေထာက္အထားေတြနဲ႔အတူ၊
ဟန္စားရ္ဒ္ အဖြဲ႕က ရစရာမရွိေအာင္ ႐ႈတ္ခ်ထားတဲ့ မီဒီယာေတြဟာ
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အေမြရ ခံစားေနၾကရတဲ့ ထိခုုိက္ပ်က္စီးလြယ္တဲ့
ဒီမုိကေရစီ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကုိ ထုိးႏွက္ႏုိင္တဲ့
သုိ႔မဟုတ္ ပ်က္ျပားထိပါးႏုိင္ေစတဲ့ အရာမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔အတြက္
အေရးယူ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာကုိ ေထာက္ျပႏုိင္ပါသလား။
ဒီလုိေျပာလုိက္လုိ႔ ဒီလုိ ေျပာဆုိမႈေတြဟာ
လြယ္လြယ္နဲ႔ ဆင္ဆာလုပ္ေရးဆီကုိ၊
တနည္း မိမိကုိမိမိ ဆင္ဆာလုပ္ေရးဆီကုိ ဆုိက္ေရာက္လာမယ္လုိ႔ ဆင္ေျခေပးႏုိင္ၾကပါတယ္၊
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးကုိ လက္မခံပါ။
တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖၚ ေျပာဆုိခြင့္ကုိ
ပုိၿပီးက်ယ္ျပန္႔တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေရး နဲ႔ လူမႈေရး တာ၀န္ေတြနဲ႔
ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ မွ်တေအာင္ လုပ္ႏုိင္ၾကရပါမယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတာကုိ ကြၽန္ေတာ္ဟာ
ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရး ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ သာဓကျဖင့္ ရွင္းျပပါရေစ။
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒီလုိ အသက္ေမြး လုပ္ကုိင္ရာမွာ
ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္လုိသူဟာ သူရဲ႕ အလုပ္ကုိ၊
သူကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ဘဝအတြက္၊ သူ႔မိသားစုအတြက္၊
ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔႔ အားလံုး ေနထုိင္ေနၾကရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးရဲ႕ အနာဂါတ္အတြက္၊
သင့္တင့္တယ္လုိ႔ ခံယူထားၾကတဲ့ တန္ဖုိးမ်ားရဲ႕ ေဘာင္အျပင္မွာ၊
ဒါမွမဟုတ္ အထက္မွာ ထားရွိရမယ္ဆုိတာကုိ ကြၽန္ေတာ္ လက္မခံခဲ့ပါ။
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒါထက္ကုိေတာင္ ေရွ႕ကုိ သြားလုိက္တယ္။
တာ၀န္သိတတ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ ထုတ္လုပ္သူ တစ္ဦးဟာ သူရဲ႕ အလုပ္ကုိ
သူကုိယ္တုိင္ ေနထုိင္ခ်င္တဲ့ ကမၻာႀကီးအတြက္ ဟုတ္မွန္တယ္လုိ႔ ေျပာမရႏုိင္ေတာ့တဲ့
အဆင့္မ်ဳိးဆီကုိ တန္ဖုိးေလွ်ာက်သြားတာမ်ဳိးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မျပဳသင့္ပါဘူး။
ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အျမင္ကုိ ေျပာရရင္၊ရုပ္ရွင္ ထုတ္လုပ္သူေတြ၊ သတင္းစာဆရာေတြ၊
ဘေလာ့ေရးၾကသူေတြေတာင္၊ အားလံုးတုိ႔ဟာ သူတုိ႔႔ မီဒီယာေတြရဲ႕ ပင္ကုိယ္ စြမ္းပကားေတြကုိ
သူတုိ႔ရဲ႕ ထက္ျမက္တဲ့ ကြၽမ္းက်င္မႈမ်ားနဲ႔ေပါင္းစပ္ လုပ္ကုိင္ေပးၾကမယ္ ဆုိတဲ့
လူမႈေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကုိ ရင္ဆုိင္တံု႔ျပန္ေပးရန္ လုိအပ္ပါတယ္။
ဒါဟာ မလုပ္မေနရ တာ၀န္ပါလုိ႔ ေျပာမရတာ မွန္ေပမဲ့၊
ပါရမီရွိၾကတဲ့ ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူ၊ တာ၀န္သိတတ္တဲ့ သတင္းစာဆရာ
ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂါး တေယာက္ေတာင္၊ လံုး၀ကုိ ေရွာင္ေျပးလုိ႔ မရႏုိင္တာ ရွင္းေနပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အၿမဲတမ္း သတိရေနၾကရန္ လုိတာက၊
ပုဂၢိဳလ္ေရး လြတ္လပ္ခြင့္ နဲ႔ အဲဒါရဲ႕ မိတ္ဖက္ျဖစ္တဲ့ ဖန္တီးေရး လြတ္လပ္ခြင့္ ဆုိတာေတြဟာ
အေနာက္တုိင္း အယူအဆေတြထဲမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတာ
သိပ္မၾကာလွေသးပါဘူး၊
အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ မၾကာခဏဆုိသလုိ အဲဒါကုိ သိပ္အေရး မထားၾကပါဘူး၊
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ လ်င္ျမန္စြာ တန္ဖုိးက်ဆင္းသြားႏုိင္ပါတယ္။
အဲဒါဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးသြားႏုိင္တဲ့ ဆုလာဘ္ပါ၊
ေပ်ာက္သြားၿပီဆုိရင္ေတာ့၊
ျပန္ၿပီး ရယူေရးဟာ သိပ္သိပ္ကုိ ခဲယဥ္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒီေတာ့ အဲဒါကုိ ခုခံကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ ပထမဦးဆံုး အခ်က္က
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ စံႏႈန္းေတြပဲ ျဖစ္ရပါမယ္၊
ဆင္ဆာအဖြဲ႕ ဒါမွမဟုတ္ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္မွ ျပဌာန္းထားတာ မဟုတ္ဘဲ
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ရဲ႕စံႏႈန္းမ်ား ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ျဖစ္ရပါမယ္။
အတူတူ အလုပ္လုပ္ၾကရသူတုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံေနစဥ္မွာ၊
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲမွာ လုပ္ကုိင္ၾကရာမွာ လုိက္နာၾကတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ စံႏႈန္းေတြပါပဲ။
ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အဲဒီလုိ စံႏႈန္းမ်ားဟာ
ေရရွည္ လူမႈေရး ရည္မွန္းခ်က္မ်ားနဲ႔ ဆက္စပ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
အဲဒါေတြဟာ စုေပါင္း တာ၀န္ယူၾကရမႈရဲ႕ အပုိင္းတစ္ပုိင္းပါ။၊
အႏုပညာရွင္ ဒါမွမဟုတ္ သတင္းစာဆရာက
ကမၻာႀကီးကုိ အရွိကုိအရွိအတုိင္း ဆက္ဆံရန္ တာ၀န္ရွိပါတယ္၊
ၿပီးေတာ့ အဲဒါက်ျပန္ေတာ့၊
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကုိ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကသူတုိ႔ရဲ႕တာ၀န္မ်ားနဲ႔
အခ်ိတ္အဆက္ ကုိက္ညီမွသာ၊ အဲဒီလုိ ကမၻာႀကီးကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မွာျဖစ္ၿပီး
ကမၻာႀကီးရဲ႕ ျပႆာနေတြကုိ လြဲမွားစြာ စီရင္ဆံုးျဖတ္ေပးတာမ်ဳိး
လံုး၀ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့၊ ေနာက္ဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အတြင္းမွာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း
ျမင္လာၾကရသလုိ၊
အဲဒီလုိ တာ၀န္သိစိတ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ မီဒီယာ ေတာ္ေတာ္မ်ားတုိ႔ရဲ႕
လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေလ်ာ့ရဲက်ဆင္း သြားခဲ့ပါတယ္။
အဲဒါ ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုအျဖစ္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ၊
အတုိက္အခံတုိ႔က သိပ္ကုိ အလြယ္ျမင္လုိတဲ့ မူ၀ါဒမ်ားကုိ က်င့္သံုးေနၾကကာ
အေတာ္ကေလးကုိ စိတ္ပ်က္ေနၾကတဲ့
သက္ႀကီး မ်ဳိးဆက္မ်ားအား သူတုိ႔ရဲ႕ တင္ျပခ်က္ေတြဟာ
အနည္းဆံုးအားျဖင့္ ဒီေန႔လူငယ္ တခ်ဳိ႕တုိ႔ရဲ႕အၾကားမွာ ေတြ႕ျမင္ရတတ္တဲ့
ဘာကုိမွ စိတ္မ၀င္စားမႈ ႏွင့္ သမရုိးက် စြဲလမ္းမႈမ်ားနဲ႔အတူ
အလားတူ နဲ႔ အျခားေသာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ေဖာက္ျပန္မႈေတြ
ပူးေပါင္းမိၾကတဲ့ အခါမွာ၊
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ကုိ တက္ႂကြစြာ၊ သိရွိနားလည္လ်က္
လက္တြဲပါ၀ၾကမယ့္ အစား အျပင္ကုိ တြန္းထုတ္ပစ္ေနပါတယ္၊
ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒါကုိ အေလးေပး ေထာက္ျပလုိပါတယ္။
လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကတဲ့ အတက္ႂကြဆံုး သူတုိ႔က
ဒြန္ႏုိဟူး နဲ႔ စတီဗင္ဆန္တုိ႔ရဲ႕ အမႈကုိ တရားရံုးထဲမွာ ထည့္စဥ္းစားဖုိ႔ေတာင္ မလုိဘူး
သူဟာ ဂ်င္ဂ်ားဘီယာကုိ ဆက္ၿပီး ေရာင္းေနခဲ့မယ္ဆုိရင္
စတီဗင္ဆန္ဟာ သူ႔လုပ္ငန္းကုိ ပိတ္ပစ္ခဲ့ရမွာ ရွင္းေနတယ္လုိ႔ ဆင္ေျခေပးႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အစုိးရဟာ ကိစၥမ်ဳိးအတြက္ ေစာင့္ေရွာက္မႈဆုိင္ရာ တာ၀န္ ကုိ
ခ်မွတ္ေပးဖုိ႔ တာ၀န္ေလး ရွိတယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ားစုက ထင္ျမင္ၾကၿပီး
အဲဒါအတြက္ ေသာ့ခ်က္စကားလံုးက သင့္ေတာ္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ထုိသူတုိ႔ဟာ တာ၀န္ကုိ သင့္တင့္စြာ ယူခဲ့ၾကသလား၊
သူတုိ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္မ်ားကုိ
တင္ႀကိဳထည့္တြက္ခဲ့ၾကသလား ဆုိတာကုိ တရားသူႀကီးတုိ႔က ဆန္းစစ္ၾကရပါမယ္။
အစုိးရက အားလံုးကုိ လြန္ကဲစြာ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားတာကုိ လက္ညိႇဳးထုိးျပၾကမယ့္အစား
ဒီေန႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဒီမုိကေရစီကုိ ခံယူခ်က္ေတြရဲ႕
အႏွစ္သာရမ်ား နဲ႔ ေလသံကုိ ခ်မွတ္ေပးေနၾကတဲ့
မီဒီယာထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေပၚမွာပါ ခုနက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေျပာခဲ့ၾကတဲ့
တာ၀န္သိတတ္မႈ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ က်င့္သံုးၾကရန္ လုိပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီဆုိတာ လက္ေတြ႕ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္
တာ၀န္သိ အမ်ဳိးသားမ်ား နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက အခ်ိန္ယူၿပီး
ခက္ခဲ့တဲ့၊ ရံဖန္ရံခါမွာ ႐ႈပ္ေထြးတဲ့ ျပႆနာမ်ားကုိ သိနားလည္ဖုိ႔ နဲ႔ ျငင္းခံုဖုိ႔လုိပါတယ္၊
သူတုိ႔ရဲ႕ အဲဒီလုိ နားလည္မႈရရွိဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၾကတဲ့
၀န္းက်င္အေျခအေနဟာ၊
သေဘာတူညီေရးဆီကုိ မဟုတ္ေတာင္၊ ယုတ္စြအားျဖင့္
အလုပ္ျဖစ္ထြန္းေရး နဲ႔ အေပးယူျပဳလုပ္ေရးဆီကုိ ေရွ႕႐ႈဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားပါပဲ၊
တဖန္ အဲဒီလုိ ရွိေနၾကတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ား အတြင္းမွာက်ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးဟာ ဦးစားေပးမႈမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါဟာ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္္ ပဍိပကၡျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဦးစားေပးမႈမ်ားကုိ
လက္ေတြ႕အခ်က္မ်ားကုိ အေျခခံလ်က္ ေစ့စပ္ေပးမႈ ျဖစ္ပါတယ္
ဒါေပမဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ကုိယ္ႏႈိက္ကုိက လြဲမွားေနၾကတယ္ဆုိရင္၊
ခ်မွတ္ၾကမယ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာျဖင့္ ျပႆနာကုိ ပုိလုိ႔ကုိ ႐ႈပ္ေထြးလာေစပါမယ္၊
အဲဒီေနာက္မွာ ့ ဖိစီးမႈမ်ားနဲ႔ တင္းမာမႈမ်ားဟာ
လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အေပၚကုိ မလႊဲမေရွာင္ က်ေရာက္လာမွာပါ။
မီဒီယာမ်ားအေနနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ဖုိ႔ လုိတာက၊
သူတုိ႔ရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ဆြေပးရန္လား
ဒါမွမဟုတ္ သတင္းေတြကုိ ေဖၚျပေပးဖုိ႔လား ဆုိတာပါပဲ။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့၊ ေနာက္ဆံုး ရရွိလာမွာက
ယံုၾကည္အားကုိးမႈ နဲ႔ ေရွ႕ေဆာင္မႈ ရလဒ္တပံုစံ ခုခုပါပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္တုန္းက၊ သမၼတ ဂြၽန္ အက္ဖ္ ကေနဒီဟာ
သမုိင္း၀င္ မိန႔္ခြန္း ႏွစ္ရပ္ကုုိ ႁမြက္ၾကားခဲ့ပါတယ္၊
ပထမတခုက လက္နက္္ဖ်က္သိမ္းေရး ျဖစ္ကာ ဒုတိယက လူ႔ရပုိင္ခြင့္မ်ားနဲ႔ သက္ဆုိင္ခဲ့ပါတယ္။
ပထမ မိန႔္ခြန္းက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ
ညဴကလီယား လက္နက္ စမ္းသပ္မႈ ပိတ္ပင္ေရးကုိ ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဒုတိယတစ္ခုက်ေတာ့ ၁၉၆၄ လူ႔ရပုိင္ခြင့္မ်ား ဥပေဒဆီ ဦးတည္ခဲ့ပါတယ္
ႏွစ္ခုစလံုးဟာ ေရွ႕ကုိ တက္လွမ္းလုိက္တဲ့ ဧရာမ ေျခလွမ္းႀကီးေတြပါပဲ။
ဒီမုိကေရစီဟာ၊ ဦးေဆာင္မႈ ေကာင္းမယ္ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းမြန္စြာ အသိေပးရွင္းျပထားမယ္ဆုိရင္၊
ဧရာမ အရာမ်ားကုိ တက္လွမ္းယူႏုိင္ပါတယ္၊
ဒါေပမဲ့ အဲဒါ႔အတြက္ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ တစ္ရပ္ ရွိပါတယ္။
အဲဒီလုုိ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေပးၾကသူေတြ အဲဒီလုိ လုပ္ကုိင္ေနၾကတာဟာ
သူတုိ႔ ကုိယ္ႏႈိက္ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားမ်ားအတြက္ မဟုတ္ဘဲ
ျပည္သူ တရပ္လံုး အတြက္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ယံုၾကည္မႈ ရွိဖုိ႔လုိပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ လက္ေတြ႕အခ်က္မ်ားကုိ အေျခခံထားၾကတဲ႔
ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ခ်ျပထားတဲ့ ေရြးစရာမ်ား လိုအပ္ပါတယ္။
လုိရင္လုိသလုိ ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္စြမ္း ရွိၾကတဲ့
ေကာ္ပုိးေရးရွင္းႀကီးေတြက တြန္းအားေပးေနၾကတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းလွတဲ့
အက်ဳိးစီးပြားမ်ား မဟုတ္ဘဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔
ကုိယ္ပုိင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကုိ ခ်မွတ္ရမွာ အသံုးျပဳႏုိင္ၾကမယ့္
တိက်ျပတ္သားေသာ ဖက္လုိက္ျခင္း မရွိေသာ အခ်က္အလက္မ်ား ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကေလးမ်ားအတြက္ ၿပီးေတာ့ ကေလးမ်ားရဲ႕ ကေလးမ်ားအတြက္
သင့္တင့္ျပီး ေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ ဘဝမ်ဳိးကုိ စီမံေပးလုိၾကပါက
တက္ႂကြလႈပ္ရွားေနကာ၊ တာရွည္ၾကာမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရမယ့္ ဒီမုိကေရစီမ်ဳိးကုိ
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ထူေထာင္ေပးလုိၾကပါက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ
ေစာင့္ေရွာက္မႈ တာ၀န္ကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုး အစြမ္းကုန္ က်င့္သံုးၾကရန္ လုိအပ္လွပါတယ္။
အခုလုိ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ နားဆင္အားေပးၾကတာကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
(လက္ခုပ္တီးသံမ်ား)