Дзеля TED я граю ўжо амаль з дзесяцігоддзе.
Рэдка калі я граю
якую-небудзь новую сваю песню.
І гэта збольшага таму, што новых песень і не было.
(Смех)
Я працую над некаторымі праектамі,
адным з якіх быў гэты:
The Nutmeg (мускатны арэх)
Гэта ратавальны човен 30-ых гадоў,
які я аднаўляю ў садзе
свайго пляжнага дома ў Англіі.
Дык вось, калі шапкі
палярнага снегу растопяцца,
мая гуказапісваючая студыя ўздымецца як човен,
і я паплыву па затопленым свеце,
як герой раману Д.Г. Балларда.
Удзень
Nutmeg запасіцца энергіяй
праз сонечныя батарэі, замацаваныя на даху каравана,
і праз 450-ватавую турбіну
на мачце.
Такім чынам, калі цямнее
ў мяне ўжо шмат энергіі.
Я ўключаю Nutmeg, які робіцца маяком,
і застаюся ў ім да самага рання,
працую над новымі песнямі.
Я б жадаў зыграць для вас, спадарства,
песню, якую яшчэ ніхто не чуў.
(Апладысменты)
Яна пра Білі Холідэй.
Справа ў тым,
што адной ноччу, ў 1947 годзе
яна пакінула сваю фізічную прастору,
і знікла на ўсю ноч.
А ўранку вырнулася зноў.
Але я ведаю, дзе яна знаходзілася.
Яна была са мной на ратавальным чоўне.
Палкая жанчына.
(Музыка)
Білі кралася лёгка
ў мае пільныя абдымкі.
Цёплая, як глыток віскі.
Дзіўны фрукт
для прагнага да асалоды дурня.
Паніка каля дзвярэй да сцэны
ў Карнэгі-хол.
"Знакамітая спявачка джазу знікла без паведамлення."
Хутчэй за ўсё пакінула будынак,
цела і душу.
На рыплівым
стуле да піаніна,
у час, калі толькі луна
была маім сведкам.
Яна дыхала
ў маё вуха
"У гэты раз -- гэта каханне."
Але каханне -- зараджаны пісталет.
Яна сышла досветку.
Праз замерзлую раку, дамоў.
Я ды Джоні Ўолкер
глядзім у новы час
у адзіноце.
Застанься са мной
сёння ўначы зноў.
Білі, час,
час -- хітры жартаўнік.
І толькі рэха
ў маім сэрцы паўтарае:
"У гэты раз -- гэта каханне."
(Апладысменты)