สวัสดีครับ
ผมถูกชังบนโลกออนไลน์
เยอะเลยครับ
และมันมาพร้อมกับงานที่ผมทำ
ผมเป็นผู้สร้างสรรค์งานดิจิตัล
ผมสร้างสรรค์งานสำหรับอินเทอร์เน็ต
อย่างเช่น ไม่กี่ปีก่อน ผมผลิตชุดวีดีโอ ที่ชื่อว่า "Every Single Word"
ซึ่งผมดัดแปลงภาพยนตร์เรื่องดัง
ให้เหลือเพียงแค่คำเดียว โดยคำนั้นพูดโดยคนผิวสี
เพื่อแสดงถึงปัญหาตัวแทนของชาติพันธุ์ ในฮอลลีวูด
ในเชิงประจักษ์และในรูปแบบที่คนเข้าใจ
ต่อมา เมื่อร่างกฎหมายการใช้ห้องน้ำ ของผู้ที่ต่อต้านคนแปลงเพศ
เริ่มได้รับความสนใจจากสื่อทั่วทั้งสหรัฐฯ
ผมก็ดำเนินรายการและผลิตรายการสัมภาษณ์
ที่เรียกว่า "Sitting in Bathrooms with Trans People"
ซึ่งผมก็ไปนั่งคุยกับคนแปลงเพศในห้องน้ำจริง ๆ แหละ
(เสียงหัวเราะ)
และจากนั้น
ครับ ปรมมือกันได้นะครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
และจากนั้น คุณเคยดูวีดีโอที่แสดง การเปิดกล่องสินค้าบน Youtube ไหมครับ
ที่คนทำวีดีโอเปิดกล่องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิก เริด ๆ เจ๋ง ๆ
นั่นแหละครับ ผมก็เลยเสียดสีวีดีโอพวกนั้น ในชุดวีดีโอรายสัปดาห์
ที่ผมทำการเปิดกล่อง แนวคิดอุดมการณ์เลื่อนลอย
เช่น ตำรวจกับความรุนแรง ความเป็นชายชาตรี และการปฎิบัติอย่างไม่ถูกไม่ควรต่อชนพื้นเมือง
(เสียงหัวเราะ)
งานของผม
ขอบคุณครับ
มีหน้าม้าปรมมือด้วย ขอบคุณพระเจ้า
(เสียงหัวเราะ)
ขอบคุณมากเลยครับแม่
(เสียงหัวเราะ)
งานของผมก็เริ่มได้รับความนิยม
มันดังมาก ๆ
มีคนเข้ามาดูเป็นล้าน ๆ มีสื่อพูดถึงเยอะ
และมีผู้เข้ามาติดตามอย่างถล่มทลาย
อีกด้านหนึ่งของความสำเร็จบนอินเทอร์เน็ต
ก็คือความเกลียดชังบนอินเทอร์เน็ต
ผมถูกตั้งฉายาสารพัด
ตั้งแต่ "อ่อน" ไปจนถึง "วอนนาบี" และที่เยอะ ๆ เลยก็ "แดกหญ้า"
ไม่ต้องตกใจครับ เดี๋ยวแปลให้ฟัง
(เสียงหัวเราะ)
คำว่า "อ่อน" สำหรับคนที่ไม่ทราบนะครับ
ย่อมาจากคำว่า "พวกไก่อ่อน"
แต่เอาจริงนะ ผมใส่ตุ้มหูมุก
แล้วผมก็ชอบแต่งตัวแบบ แม่สาวขาวสวยรวยเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
ผมไม่คิดจะพยายามล่ำก้ามปูหรอกนะ
(เสียงปรบมือ)
ไม่ใช่ไม่คือจริง ๆ
(เสียงหัวเราะ)
ทีนี้คำว่า "วอนนาบี" คือคำดูถูก คนที่อ่อนไหว
และมโนไปเองว่าพิเศษกว่าคนอื่น
ก็ผมเป็นเด็กยุคใหม่ แถมเป็นลูกคนเดียวอีกอะนะ
(เสียงหัวเราะ)
แต่ที่ผมชอบมากที่สุดเลย ก็คือคำว่า "เคี้ยวเอื้อง"
มันเป็นคำด่าครับ มาจากคำว่า "ควายเคี้ยวเอื้อง"
หมายถึงผู้ชายที่ถูกเมียสวมเขา
แต่เดี๋ยวก่อน ผมเป็นเกย์นะ
แล้วถ้าผมมีภรรยา ผมคงต้องเสนอ ให้ชะนีนางนี้ไปนอนกับคนอื่นแล้วล่ะ
(เสียงหัวเราะ)
ขอบคุณครับ
ลองมาดูการกระทำในเชิงลบนี้กัน
บางครั้งมันก็ตรงไปตรงมาเลยครับ
เช่น มาโกส์ ที่เขียนว่า
"แกนี่มัน แหล่งรวมความชังแหล่งมนุษยชาติเลยว่ะ"
ขอบคุณนะ มาโกส์
บางอันก็กระชับได้ใจความดี
อย่างเช่น โดโนแวน ที่เขียนว่า "ตุ๊ด เก้ง"
ผมขอชี้แจงอะไรหน่อยนะครับ โดโนแวนไม่ผิดนะครับ
จริงของเขาครับ ให้ข้อมูลประกอบได้อย่างถูกต้อง
ขอบคุณนะ โดโนเวน
บางคนก็ถามคำถามผมครับ อย่างเช่น ไบรอัน ที่ถามมาว่า
"นี่เกิดมาก็แรดเลย หรือว่าสะเออะทำเป็นแรด"
ที่ผมชอบก็คือว่า
พอไบรอันพิมพ์เสร็จแล้ว สงสัยมือจะลั่น
เพราะเขาส่งอิโมจิไลค์มาให้ผมด้วยล่ะ
(เสียงหัวเราะ)
อะ เอาโป้งไปบ้าง จุ๊บ ๆ
(เสียงหัวเราะ)
พูดถึงข้อความพวกนี้เพลินดี
ว่าไหมครับ
แล้วมันก็ผ่อนคลายดีที่จะได้หัวเราะ
แต่ผมบอกคุณเลยนะครับว่า มันรู้สึกแย่มากเวลาได้ข้อความพวกนี้
ตอนแรก ๆ ผมจะเก็บภาพความเห็นพวกนี้เอาไว้
และล้อเลียนเรื่องการสะกดคำผิด
แต่มันก็ดูวิชาการเกินไป แล้วก็ไม่ค่อยจะมีประโยชน์เท่าไร
ต่อมา ผมเลยพัฒนา กลไกการเยียวยาที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน
เพราะว่าผมได้รับข้อความส่วนใหญ่ ผ่านทางโซเชียลมีเดีย
ซึ่งมักทำให้ผมสามารถย้อนไปดูภาพโปรไฟล์ ของคนที่ส่งข้อความมาได้
และขุดประวัติของพวกเขาได้
ผมเห็นภาพที่ติดแท็กชื่อพวกเขา
ข้อความที่พวกเขาเขียน มีมที่พวกเขาแชร์
และการที่ได้เห็นว่า พวกเขาเป็นคนอีกคนหนึ่งที่จ้องจออยู่อีกข้าง
ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย
ไม่ได้เพื่อตัดสินว่าเขาถูกผิดจริงไหม
ก็แค่ดูข้อมูลเท่านั้นเอง
แต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ
ผมก็เลยโทรไปหาพวกเขา
แค่คนที่ผมคิดว่าพอจะคุยด้วยได้
โดยถามคำถามเปิดแบบง่าย ๆ
"ทำไมเขียนอย่างนั้นล่ะครับ"
คนแรกที่ผมได้คุยด้วยคือ จอร์ช
เขาเขียนมาบอกว่า ผมเป็นพวกปัญญาอ่อน
ผมน่ะเป็นพวกที่ ทำให้ประเทศนี้แตกเป็นเสี่ยง ๆ
และในตอนท้ายเขายังบอกอีกว่า พวกเกย์เป็นพวกคนบาป
ผมประหม่ามากในการพูดคุยกับเขาเป็นครั้งแรก
นี่ไม่ใช่ช่องความเห็น
ฉะนั้น ผมจึงไม่สามารถลบข้อความ หรือสกัดกั้นอะไรได้
ผมคาดว่า เอาล่ะ ผมจะตัดสายก็ได้นะ
แต่ผมไม่ได้อยากจะทำแบบนั้น
เพราะว่าผมอยากที่จะพูดกับเขา
ผมชอบเขานะ
นี่เป็นคลิปหนึ่ง จากการสนทนาของเราครับ
(เสียงพูด) ไดเลน มาร์รอน: จอร์ช คุณบอกว่า
คุณกำลังจะเรียนจบมัธยมใช่ไหม
จอร์ช: อืม
ไดเลน: โรงเรียนเป็นไงบ้างล่ะ
จอร์ช: ขอใช้คำไม่สุภาพได้ไหม
ไดเลน: เอาเลย จัดมา
จอร์ช: นรกเชี่ย ๆ
ไดเลน: จริงดิ
จอร์ช: ตอนนี้ก็นรก ถึงจะเหลืออีกสองอาทิตย์ก็เหอะ
ผมก็แค่ตัวใหญ่ ผมไม่ชอบให้ใครมาเรียกว่า "อ้วน"
ก็แค่ตัวใหญ่กว่าเพื่อนคนอื่น
พวกนั้นก็มาตัดสินตั้งแง่ ก่อนที่จะได้รู้จักผมจริง ๆ
ไดแลน: แย่จังเนอะ
แบบ ฉันแค่อยากให้เธอรู้นะ จอร์ช
ตอนมัธยมฉันก็โดนรังแกเหมือนกัน
การที่เราเคยโดนรังแกตอนมัธยมเหมือนกัน
ลบล้างสิ่งที่เขาเขียนถึงผมหรือเปล่า
ไม่ครับ
และการสนทนาทางโทรศัพท์
เยียวยาปัญหาการแบ่งแยกทางการเมือง ของประเทศของเรา
และสมานเครือข่ายความอยุติธรรม อย่างตรงจุดหรือเปล่า
ไม่ครับ ไม่เลยสักนิด จริงไหมครับ
แต่การสนทนาของเรา ทำให้เราเห็นความเป็นมนุษย์ของกันและกัน
มากกว่าการเห็นภาพโปรไฟล์ และข้อความหรือเปล่า
ใช่เลยครับ
ผมไม่ได้หยุดแค่นั้น
เพราะว่าความชังที่ผมได้รับ บางส่วนมาจาก "ตัวผมเอง"
เมื่อแมทธิว ศิลปินเสรีนิยมที่เป็นเกย์เหมือนผม
เขียนโดยเปิดเป็นสภาพสาธารณะว่า ผมเป็นตัวอย่างแย่ ๆ ของแนวคิดเสรีนิยม
ผมอยากจะถามเขาว่า
ไดเลน: ที่แท็กผมในข้อความ
เพราะอยากให้ผมเห็นหรือ
แมทธิว (เสียงหัวเราะ): ก็ไม่คิดว่าจะมาเห็นนะ
ไดเลน: เคยถูกลากมาต่อหน้าสาธารณะชนไหม
แมทธิว: เคยสิ
ฉันก็บอกแค่ว่า "โนสน โนแคร์"
ไดเลน: ไม่สนจริงอะ
แมทธิว: มันยากอยู่
ไดเลน: ไม่สนจริง ๆ อะ
แมทธิว: เออ สนดิ
ไดเลน: เมื่อจบการสนทนาเหล่านี้
มักจะเกิดการคิดตรึกตรอง
และการพินิจพิเคราะห์
และนั่นก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ตอนที่จบการสนทนา กับชายที่ชื่อว่า ดั๊ก
ที่เคยเขียนว่า ผมเป็นพวกพยายามตามกระแสไร้น้ำยา
(เสียงพูด) ที่เราเพิ่งคุยกันเนี่ย --
มันทำให้คุณรู้สึกแตกต่างไป จากตอนที่คุณเขียนออนไลน์ไหม
ดั๊ก: อืมใช่ รู้อะไรไหม ตอนที่ผมเขียนน่ะ
ตอนที่ผมบอกว่า คุณน่ะ "ตามกระแสไร้น้ำยา"
ผมน่ะไม่เคยพูดคุยกับคุณมาก่อนเลยนะ เอาจริง
ผมไม่รู้เลยจริง ๆ ว่า ตัวจริงของคุณเป็นอย่างไร
และผมคิดว่า ส่วนใหญ่แล้ว
กล่องความเห็นมันก็เป็นแบบนั้นแหละ
มันเป็นช่องที่จะทำให้คุณ ได้ระบายอารมณ์ใส่โปรไฟล์
ของคนแปลกหน้าอะไรทำนองนั้น
ไดเลน (เสียงหัวเราะ): ฮ่า ๆ เออ ใช่
ดั๊ก: แต่มันทำให้ผมได้มาคิดจริง ๆ นะ
ถึงความสัมพันธ์ของผมกับคนบนโลกออนไลน์
ไดเลน: ผมเก็บรวบรวมบทสนทนาเหล่านี้
และจากพ็อตแคสของผมที่ชื่อว่า "Conversations with People Who Hate Me."
(เสียงหัวเราะ)
ก่อนที่ผมจะเริ่มทำโครงการนี้
ผมเคยคิดว่าวิธี ที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงได้นั้น
ก็คือการตัดแนวคิดที่เห็นต่างออกไป
ด้วยบทความบนวีดีโอ ความคิดเห็น และข้อความที่ใช้ศัพท์แสงสูง ๆ
แต่ไม่นาน ผมก็ได้เรียนรู้ว่า สิ่งเหล่านั้นจะได้รับการสนันสนุน
จากคนที่เห็นด้วยกับผมอยู่แล้วเท่านั้น
บางครั้ง -- ขอบคุณครับ
บางครั้งการตอบโต้ที่รุนแรงที่สุด ที่คุณจะทำได้ --
ครับ ปรมมือครับ ปรบมือ
(เสียงหัวเราะ)
บางครั้งการตอบโต้ที่รุนแรงที่สุด ที่คุณจะทำได้
ก็คือการพูดกับคนที่คุณไม่เห็นด้วย
ไม่ใช่การใช้ความรุนแรงกับคนคนนั้น
ทุก ๆ การสนทนาของผม
ผมจะขอให้แขกรับเชิญของผม เล่าเรื่องของพวกเขาให้ผมฟังเสมอ
และคำตอบที่เขาให้นี่แหละ ที่ทำให้ผมเห็นอกเห็นใจพวกเขา
และความเห็นอกเห็นใจนี่เอง
มันคือกุญแจสำคัญ ที่จะพาให้เราหลุดพ้นพันธนาการ
แต่มันอาจทำให้คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย
ที่จะเห็นอกเห็นใจใครก็ตาม ที่เห็นต่างจากคุณมาก ๆ
ผมจึงสร้างคาถาให้กับตนเอง เพื่อที่จะได้จำไว้ว่า
ความเห็นอกเห็นใจไม่ใช่การยอมรับ
ความเห็นอกเห็นใจใครก็ตาม ที่เห็นต่างจากคุณมาก ๆ
ไม่ได้เป็นการประนีประนอม ยอมลดถอยจากหลักความเชื่อของคุณ
และยอมรับความเชื่อของพวกเขา
ความเห็นอกเห็นใจใครสักคน เช่น คนที่คิดว่าคนที่เป็นเกย์เป็นคนบาป
ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมสละทุกสิ่ง
หิ้วกระเป๋าตีตั๋วขาเดียวลงนรกอเวจีไปเลย
มันแค่หมายความว่า ผมยอมรับ
ความเป็นมนุษย์ของใครสักคน ที่ถูกเลี้ยงดูมาให้คิดแตกต่างจากผม
ผมขอพูดให้ชัด ๆ อีกเรื่อง
นี่ไม่ใช่แบบแผนคำสั่งสำหรับการก่อการใด ๆ
ผมเข้าใจว่า บางคนอาจรู้สึกไม่ปลอดภัย
ที่จะพูดกับผู้ที่มาว่าร้าย
และบางคนอาจรู้สึกว่าพวกเขา ไม่ได้เป็นคนเด่นคนสำคัญอะไร
และพวกเขาคิดว่าไม่มีเหตุผล ที่พวกเขาจะต้องเห็นอกเห็นในคนพวกนั้น
ผมเข้าใจนะ
นี่เป็นแค่ความรู้สึกของผม ที่คิดว่าเหมาะแล้วที่จะทำ
ผมติดต่อคนเยอะแยะ เพื่อทำรายการพ็อตแคส
บางคนปฎิเสธอย่างสุภาพ
บางคนอ่านข้อความของผม แล้วก็ปล่อยมันไป
บางคนก็บล็อกผมทันที หลังจากที่ผมส่งข้อความไปหา
และชายคนหนึ่งที่ตัดสินใจจะให้สัมภาษณ์
พอคุยกันไปห้านาที
เขาตัดสายผม
ผมรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว ว่าการบรรยายนี้จะไปอยู่บนอินเทอร์เน็ต
และพอมันไปอยู่บนอินเทอร์เน็ต มันก็จะมีช่องความคิดเห็น
และด้วยช่องความคิดเห็นนี่เอง ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความชังโผล่มา
ถ้าคุณกำลังรับชมการบรรยายนี้อยู่
ถ้าอยากโทรมา คุณโทรมาหาผมได้เลยนะ
จะเรียกผมว่า "ตุ๊ดเก้ง" "วอนนาบี" "เคี้ยวเอื้อง" "ไก่อ่อน"
หรือ "พวกเสรีนิยมวิบัติ"
แต่ผมขอบอกไว้นะว่า ถ้าคุณโทรมาผมก็อาจขอให้คุณพูด
และถ้าคุณปฏิเสธหรือบล็อกผมทันที
หรือตัดสินใจว่าจะพูดแต่มาตัดสายผมทีหลัง
ทีนี้ ใครกันแน่ยะ ที่เป็น "วอนนาบี"
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)