Bunu bana bakarak anlamıyor olabilirsin
ama beni koklayarak tahmin edebilirsin.
Yapmayı en sevdiğim şeylerden biri: Çöp atmak.
Eşyalarınızı teknik olarak ayırmanın en tembelce yolu bu
çünkü New York şehrinin benimki gibi küçük bir dairesinde
asla yeterince yapamayacağınız şey eşyalardan kurtulmaktır.
Modern, tüketici, karbonla çalışan kültürümüzün
bize durmadan ve çoğu zaman sebepsizce satın aldırdığı eşyalar.
İnsanlardan kurtulmak da asla zarar vermez.
Oda arkadaşları, aile üyeleri,
haftalardır oturma odanızda yaşayan yaşlı teyze.
O kim zaten?
Otlakçılara yer yok!
Bir hayalet olman umrumda değil.
Ayrıca, övünmek gibi olmasın
ama Marie Kondo daha ortada yokken ben ortalığı topluyordum bile.
Hem ben bir şeyleri toplayıp
içimde neşe uyandırıp uyandırmadıklarını anlama adımını es geçtim
çünkü bende neşe uyandıran şeyi zaten biliyorum:
Çöp atmak.
Ne tür çöpler?
Pekala, size bir ipucu vereceğim.
"S" ile başlar "AÇ" ile biter.
Doğru! Çok fazla saç.
Ne kadar olduğunu hayal etmeye çalışmayın mideniz bulanır.
Mideniz bulanmazsa yeterince hayal edememişsiniz demektir.
Kariyerini geride tutan tek şeyin kürkü olduğuna karar veren
Instagram fenomeni bir çoban köpeği gibi tüy döküyorum.
Hepimiz karbon ayak izimizi ve tüketimimizi azaltmaya çalışıyoruz.
Yani çöp atmakla,
tabii ki geri dönüşümü ve gübrelendirmeyi de kastediyorum.
İkisini de yapmaya çalışıyorum.
Aslında bir keresinde bir paket servis çöpünü
doğru kutuya atabilmek için şehrin yarısı boyunca taşıdım.
İlham veren biyografi filmim nerede?
Ama sonra öğrendim ki geri dönüşüm çoğu zaman işe yaramıyor.
Camı, teneke kutuyu, kağıdı ayırsak bile pek çok şey bu kategorilere uymuyor.
Kabarcıklı ambalajla kaplı kağıt zarflar geri dönüştürülemez.
Yağ lekeli pizza kutuları geri dönüştürülemez.
Yedinci sınıftaki o hatıram... Kimi kandırıyorum?
Yedinci sınıf geri dönüştürülemez.
Bunun için bir terim bile var:
"İyimser Geridönüşüm"
İlk başta bunu, geçen hafta spor salonuna gittiyseniz
bu hafta içinde geçerli olacak bir şey gibi düşündüm.
Çin, ABD'nin geri dönüştürülebilir ürünlerinin çoğunu ithal ediyordu
ama 2018'de kirlilik yasağının bir parçası olarak
yabancı çöp kabul etmeyi bıraktılar.
Hani bir ülkenin çöpü diğer bir ülkenin hazinesiydi?
Şimdilerde, ABD geri dönüşümünün çoğu doğrudan çöp sahalarına gidiyor.
ÇKA, plastiğin yalnızca yüzde 10'unun geri dönüştürüldüğünü söylüyor.
Benimle alakalı olduğundan değil de
bu durum, eninde sonunda hepimizin yeni düğün rotası olacak olan
okyanustaki dev Pasifik çöplüğü ile ilgili anksiyetemi artırıyor.
Bu yüzden eğer Amerikalıysanız
siyasi temsilcilerinizi bu geri dönüşüm konusu üzerinde çalışmaya teşvik edin
ve malzemeleri yeniden kullanarak daha az atık oluşturmaya çalışın.
İşte hayatımda yeniden kullandığım şeyler:
plastik çantalar, salsa sosu kavanozları
ve erkek arkadaşımla yaptığım eski kavgalar.
Şimdi, bir dahaki sefere çöpü atmam gerektiğinde güvenle sorabilirim:
Bu bir yumak saçı yeniden kullanabilir miyim?
Biliyor musun? Muhtemelen kullanabilirim.
Aslında onu o yaşlı hayalet kadına veda hediyesi olarak vereceğim.
Teşekkürler.