خُب اسم من تیلور ویلسون است.
۱۷ ساله‌ام
و فیزیکدان هسته‌ای هستم،
که ممکن است کمی باورش مشکل باشد،اما هستم.
علاقمندم که همجوشی هسته ای را بسازم که موضوع پل ارتباطی که تی بون پیکن درباره ان صحبت کرد برای ما صورت پذیرد.
انرژی همجوشی هسته ای انرژی آینده ماست.
و دومین نکته ، موضوعی که کودکان واقعا بتوانند جهان را تغییر دهند.
خُب شاید سوال کنید --
( تشویق تماشاگران)
شاید سوال کنید
خوب تو چطور می‌دانی که انرژی اینده چیست؟
خوب من یک راکتور همجوشی ساختم
وقتی که ۱۴ ساله بودم.
این داخل راکتور همجوشی اتمی من هست.
من وقتی دوازده یا سیزده ساله بودم
شروع کردم به ساخت این پروژه.
تصمیم گرفتم که می‌خواهم ستاره‌ای بسازم.
بیشتر شما احتمالا می‌گوید،
خُب چیزی بعنوان همجوشی هسته‌‌ای نداریم.
من هیچ نیروگاهی با همجوشی هسته ای نمیبینم.
خُب حتی این (اتم )نخواهد شکست.
این انرزی بیشتری از انرزی که گذاشتم به من نخواهد داد، اما این هنوز هم چیز خیلی جالبیه.
و من اینا در گاراژ خونمون سرهم کردم، و حالا این در دپارتمان فیزیک دانشگاه نوادا در رنو هست.
برخورد محکم دیوترم ( ایزوتوپ هیدروژن) با هم ،که فقط با هیدروزنی که یک نوترون اضافی داره.
خُب این شبیه به واکنش زنجیره پروتون که در داخل خورشید ه.
من اینها را به سختی با هم برخورد دادم که این هیدروژن به هم همجوش میشوند، و و در این فرآینده این مفداری محصول جانبی دارد.
من اینها را به سختی با هم برخورد دادم که این هیدروژن به هم همجوش میشوند، و و در این فرآینده این تعدادی محصولات جانبی دارد.
و این محصولات جانبی را مورد استفاده قرار دادم.
خُب سال گذشته، من جایزه اینتل نمایشگاه بین المللی علوم و مهندسی برنده شدم.
من یک راکتور را جایگزین راکتور فعلی که ایمنی داخلی داره کردم.
با چند صد دلار، یه سیستمی را توسعه دادم که فراتر از حساسیت دیتکتورهایی هست که صدها هزار دلار هستند.
من این را در گاراژ خونه شاختم.
( تشویق تماشاگران)
یه سیستم دیگه برای تولید ایزوتوپهای پزشکی شاختم.
به جای نیاز به دستگاهی چند میلیون دلاری
من یه دستگاه در اندازه بسیار کوچک ساختم که میتونه ایزوتوپ ( پزشکی) تولید کنه.
به جای نیازبه داستگاهی چند میلون دلاری من یه دستگاه در اندازه بسیار کوچک ساختم که میتونه ایزوتوپ ( پزشکی) تولید کنه.
خُب در این راکتور همجوشی منه.
این من هستم سر پنل کنترل
راکتور همجوشیم.
اوه، راستی به هر صورت من کیک زردم را در کاراژ ساختم،
که به پیشرفتگی برنامه هسته‌ای ایرانی‌ها است.
خُب شاید من نخواهم این را اقرار کنم.
این منم در CERNدر ژنو، سوئیس که که برجسته ترین آزمایشگاه فیزیک ذرات در جهان است.
این منم با پریزدنت اوباما. که بهش سازهای ایمنی داخلی را نشان میدادم.
( تشویق تماشاگران)
خُب در این تحقیق حدودا هفت ساله
در مورد انرژی هسته‌ای،
با آرزوی ساخت ستاره‌ای در شیشه،
ستاره‌ای در گاراژ خانه‌ام شروع کردم،
و با دیدار رییس‌جمهور و توسعه آنچه
فکر می‌کنم می‌تواند دنیا را تغییر دهد تمام شد.
و فکر می‌کنم بقیه بچه‌ها هن بتوانند.
بسیار سپاسگزارم.
( تشویق تماشاگران)