İnsanların hiç de umursamadığını
ne sıklıkta duyarız?
Size, gerçek ve özlü bir değişimin
insanların, toplumda bir değişiklik
yapamayacak kadar bencil
tembel ya da aptal olmalarından dolayı
mümkün olmadığı kaç defa söylendi?
Bugün size, bildiğimiz anlamda bir ilgisizliğin
aslında var olmadığını söylüyorum.
ve aslında insanların umursadığını
ancak, harekete geçmekten, önlerine çıkan egeller
ve bariyerlerle vazgeçirildiği
bir dünyada yaşadığımızı söylüyorum
Şimdi size ne demek istediğimi gösteren örnekler vereceğim.
Belediyeden bahsedelim.
Daha önce bunlardan birini görmüş müydünüz?
Bu bir gazete reklamı.
Bu, yeni ofis için imar başvurusunda yapılan bi değişiklik bildirisi
bu sayede çevredekiler neler olduğunu anlayabilir.
Gördüğünüz gibi okumak mühimdir.
Hangi adresten bahsettiklerini anlayabilmek için
neredeyse yarısını okumanız gerekiyor.
Ve bu işe nasıl katılacağınızı anlamak için
10 puntoluk yazılarda bir o kadar daha ilerlemeniz lazım.
Özel sektörün de bu şekilde çalıştığını bi düşünün --
Nike'ın bi ayakkabı satmak istediğini
ve böyle bir reklam verdiğini!
(Alkış)
Böyle bişi asla olmazdı.
Böyle bir reklamı asla göremezsiniz.
çünkü Nike'ın asıl istediği sizin o ayakkabıları almanız.
Ancak, Toronto şehri açıkça
sizin plan işlerine burnunuzu sokmanızı istemiyor,
yoksa, ilanları şöyle olurdu --
tüm bilgiler açık ve net belirtilmiş bir şekilde.
Şehirler insanların katılması için
böyle ilanlar verdikçe
tabi ki kimse bir harekete geçemeyecektir.
Ama buna ilgisizlik diyemeyiz;
işte bu kasıtlı dışlamadır.
Kamusal alan.
(Alkış)
Kamusal alanlara yaptığımız yanlış muamele
politik değişimdeki herhangi bir ilerlemenin
karşısındaki devasa engeldir.
Çünkü biz aslında ifade özgürlüğüne bir fiyat biçiyoruz.
Parası olan en yüksek sesi alır,
görsel ve zihisel çevreye hükmeder.
Bu modeldeki problem
söylenmesinde bir kazanç olmayan ama söylenmesi gereken
bir çok büyüleyici mesajın olmasıdır.
Bu yüzden onları billboardlarda asla göremezsiniz.
Medyanın, politikayı görmezden gelerek
ve ünlülerin skandallarına odaklanarak
politik değişimle ilgili bağlantımızı geliştirmede
büyük rolü vardır.
Ama aslında önemli konulardan bahsettiklerinde bile
harekete geçmekten vazgeçirici bir tavır takındıklarını hissediyorum.
Size bir örnek vereyim: Geçen haftaki Now dergisi --
Toronto'nun gelişen haftalık dergisi.
Bu kapak hikayesi.
Bir tiyatro oyunuyla ilgili makale,
ve oyunun nerede olduğunu söyleyerek başlıyor,
makaleyi okuduktan sonra gitmek istersiniz diye --
yerini, saatini, websitesini.
Burada da aynı -- bir sinema eleştirisi,
sanat eleştirisi,
kitap eleştirisi -- gitmek istersiniz diye yerini söylemişler.
bi lokanta -- sadece okumakla kalmak istemeyebilirsiniz,
belki lokantaya gitmeye karar verirsiniz.
Yani, size nerede olduğunu, fiyatları,
adresi, telefon numarasını falan veriyorlar.
Sonra, politik makalelere geliyorsunuz.
Burada mühim bir seçim yarışından bahseden harika bir makale var.
Adaylardan bahsetmiş -- çok iyi bir şekilde --
ancak bilgi yok, takip etme şansı yok,
kampanyayla ilgili websiteleri yok,
tartışmaların saati ya da kampanya ofislerinin adresi yok.
İşte taşımanın özelleştirilmesi karşıtı
bir mücadeleyle ilgili başka bir güzel makale.
yine bir iletişim bilgisi yok.
Mesaj çok açık
okuyucular çoğunlukla yemek yemek isterler,
belki okumayı, sinemayı sever ama topluma karışmayı sevmezler.
Bunun küçük bir şey olduğunu düşünebilirsiniz,
ama bence büyük, çünkü bir tavır oluşturuyor
ve tehlikeli bir fikri yayıyor:
politika izleyerek katılınabilen bir spordur.
Kahramanlar: Liderliği nasıl görüyorsunuz?
Şuradaki 10 filme bakın. Ortak noktaları ne?
Cevap var mı?
Hepsinde seçilmiş bir kahraman var.
Birileri yanlarına gelir ve "Sen seçilmiş olansın,
bir kehanete göre, sen dünyayı kurtaracaksın." der
Ve birileri gidip peşlerine takılan çok az kişiyle dünyayı kurtarır
çünkü kendilerinden bu istenmiştir.
Bu, insanların kendilerini lider olarak
görememesinin sebebini açıklıyor.
Çünkü lideliğin ne olduğuyla ilgili yanlış mesajlar gönderiliyor.
Kahramanlık çabası ortak bir çabadır.
bu bir.
İki, mükemmellikten uzaktır ve çok parıltılı değildir.
ve birden başlayıp birden bitmez.
Hayat boyu devam eden bir süreçtir.
Ama en önemlisi, gönüllülük gerektirir.
Gönüllülük gerekttirir.
Çocuklarımıza, kahramanlığın birileri alnınıza bir işaret kazıdığında
ya da size kehanetin bir parçası olduğunu söylendiğinde başladığını
anlattığımız sürece
Liderliğin en önemli gerçeğini farketmelerini engelliyoruz.
içimizden geldiği gerçeğini.
Hayallerinizin peşinden koşmaktır --
orada istenmemenize rağmen --
ve başkalarıyla çalışarak o hayalleri gerçek yapmaktır.
Politik partiler: aman ya.
Politik partiler, insanların
politikaya dahil olmak için
başlayabilecekleri en basit giriş noktaları olmalılardı.
Bunun yerine, malesef ki,
yaratıcılıktan uzak, pazar araştırmalarına
anketlere, ve odak gruplarına dayanan
hep aynı şeyleri söyleyip duran
yaratıcı ve parlak fikirleri erteleme pahasına
duymak istediklerimizi kusturana kadar söyleyen
sönük organizasyonlar haline geldiler.
Ve insanlar bunun farkındalar, ve bu bencilliği besliyor.
(Alkış)
Hayır kurumlarının durumu:
Kanada'daki hayırsever grupların savunma yapmalarına müsade edilmiyor.
Bu, değişimin önünde duran kocaman bir engeldir,
çünkü bu tutkulu ve bilgili seslerden bazılarının seçim dönemlerinde
tamamen susturulduğu anlamına geliyor.
Bu da bizi en sona sürüklüyor,
kendi seçimimize.
Farketmiş olduğunuz gibi, Kanada'daki seçimler şaka gibi.
Haksız ve gelişigüzel sonuçlar veren
eski moda sistemleri kullanıyoruz
Kanada şu anda çoğu Kanadalının istemediği
bir parti tarafından yönetiliyor.
Kanada'da oylar işe yaramazken dürüstçe ve içtenlikle oy vermeleri için
insanları nasıl cesaretlendirebiliriz?
Bunlara siz cevap verin
ve tabi ki insanlar ilgisizler.
Bu tıpkı tuğlayla örülü bir duvarın içinden geçmeye çalışmak gibi.
Tüm engelleri ortaya çıkarıp, bizi durduranı açıklayarak
olumsuz olmaya çalışmıyorum.
Tam tersi: İnsanların şaşırtıcı ve zeki olduğunu düşünüyorum aslında
ve umursadıklarını.
Ancak, dediğim gibi, yolumuza konmuş
engellerle dolu bir çevrede yaşıyoruz.
İnsanların, kendi yakın komşularımızın, bencil,
aptal ya da tembel olduğunu
düşündüğümüz sürece umut yoktur.
Ama bahsettiğim herşeyi değiştirebiliriz.
Bir belediye binası açabilir,
seçim sistemimizi yenileyebiliriz.
Kamusal alanlarımızı demokratikleştirebiliriz.
Asıl mesajım şu:
İlgisizliği tanımlayabilirsek,
içsel bir hastalı olarak değil,
geri çekilmeyi destekleyen kültürel bir engel
olarak tanımlayabilirsek,
ve önümüzdeki engelleri açık ve net bir şekilde
belirleyebilirsek
ve birlikte çalışarak bu engelleri dağıtabilirsek
her şey mümkün olacaktır.
Teşekkürler.
(Alkış)