Dnipro nehrinde sakin bir gün batımına rağmen
Zaporojya Kazaklarının ruh hali gergin.
Yıl 1676 ve Żurawno Antlaşması, Polonya-Litvanya Topluluğu ile
Osmanlı Devleti arasındaki düşmanlığı resmen sona erdirdi.
Fakat Stepan ve adamları kalelerine doğru ilerlerken
barış akıllarından uzakta.
Evlerini Karadeniz'in kuzeyindeki Yabani Tarlalarda yapan,
isimleri Türkçe "özgür adam" kelimesinden türetilen bu Kazaklar,
Avrupa'nın en zorlu askeri güçlerinden biri olarak bilinir.
Avcı, balıkçı, göçebe ve haydutlardan oluşan Kazaklar,
bu verimli sahipsiz topraklarda özgürlük buldu.
Ancak bu özgürlüğün devam etmesinin giderek zorlaştığı kanıtlandı.
Polonya ve Moskova arasında on yıllardır süren
ittifakları değiştirme stratejileri topraklarının bölünmesine yol açtı.
Bağımsızlığı geri kazanmak ve parçalanan Kazak devletini birleştirmek için
en son liderleri Ataman Petro Doroshenko, Osmanlı İmparatorluğu ile müttefik oldu.
Bu ittifak batıda yer alan Zaporojya Kazaklarını
Polonya egemenliğinden başarıyla kurtardı
ancak zaferleri acıydı.
Doroshenko’nun Osmanlı müttefikleri köylüleri köle haline getirerek
kırsal kesimleri perişan etti.
Müslümanlarla Hristiyanlara karşı müttefik olmak,
ona geride kalan herhangi bir yerel desteğe mal oldu.
Şimdi, Doroshenko'nun görevden alınması ve sürgün edilmesiyle
Kazaklar bir sonraki hareketlerinin ne olması gerektiği konusunda kararsızlar.
O zamana kadar Stephan düzeni korumalı.
Tüfek ve kavisli kılıcı ile etkileyici bir figürdür.
180 kişilik taburunu denetler.
Çoğu Ortodoks Hristiyandır
ve gelecekte modern Ukraynaca olacak bir Slav dili konuşur.
Ancak Yunanlılar, Tatarlar ve hatta bazı Moğol Kalmukları da var.
Bunların çoğu son olaylar hakkında farklı görüşlere sahip.
Resmi olarak, Stepan’ın tüm adamları yedi yıllık askeri eğitimden geçerek
ve evlenmeyerek Kazak Kodunu korumaya yemin ettiler.
Uygulamada, bazıları kendi geleneklerine daha yakın
ve ailelerini Kazak topraklarının dışındaki yakındaki köylerde tutan
yarı zamanlı çalışanlardır.
Neyse ki Kazak askeri yaşamın merkezi olan Sich'e ulaşmadan
önce barışçıl bir kırılma yaşanmadı.
Halen Chertomlyk'te bulunan Sich’in konumu,
askeri harekat gelgitiyle birlikte kayıyor.
Yerleşimde, Cossack'ın ödüllü okuryazarlığı gibi idari binalar,
memurların mahalleleri ve hatta okullar da oldukça iyi düzenlenmiştir.
Stepan ve adamları, yüzlerce insan alayını oluşturan
diğer birçok tabur veya kurinleri ile birlikte
yaşadıkları ve antrenman yaptıkları kışlalara doğru yola koyuluyorlar.
İçeride, erkekler kurutulmuş balık, koyun peyniri
ve tuzlanmış domuz yağı ile birlikte bol miktarda şarap içer.
Stepan, arkadaşı Yuri'ye bandura ile ortamı yumuşatmasını söyler.
Fakat çok geçmeden bir tartışma çıkar.
Adamlarından biri Doroshenko'ya kadeh kaldırır.
Stepan onu böler.
Moskova ile Türklere karşı ittifakı destekleyen
yeni ataman Ivan Sirko'ya kadeh kaldırana kadar oda sessizdir.
Stepan onu desteklemeyi planlıyor ve adamlarından da aynısını bekliyordur.
Birden Sirko’nun adamlarından biri içeri girer,
acil Rada, yani genel kurul toplantısı çağrısı yapar.
Stepan ve diğerleri, Sich hayatının merkezi olan
kilise meydanına doğru ilerler.
Ivan Sirko şaşkın kalabalığı heyecan verici haberlerle karşılıyordur—
izciler bir tarafı tamamen savunmasız olan büyük bir Osmanlı kampı kurmuşlardır.
Sirko yarın ortak düşmanlarına karşı gideceklerine,
Kazakların özerkliklerini koruyacaklarına
ve Vahşi Alanlara birlik getireceklerine yemin ediyor.
Erkekler birlikte tezahürat yaparken
Stepan, yenilenen kardeşlik duygusu ile rahatlar.
Sonraki 200 yıl boyunca, bu özgürlük savaşçıları birçok düşmanla savaşacaktır.
Trajik bir şekilde,
bir zamanlar karşı çıktıkları Rus hükümetinin baskıcı eli olacaklardır.
Fakat bugün, 17. yüzyıl Kazakları
bağımsızlık ve meydan okuma ruhlarıyla hatırlanıyorlar.
Rus ressam Ilya Repin'in bir keresinde söylediği gibi:
“Dünyadaki hiçbir insan özgürlük, eşitlik ve kardeşliği bu kadar derinden tutamaz.”