[Het is tijd om te praten over klimaatbeheersing]
Wat als we een thermostaat konden maken
om de temperatuur van de aarde te verlagen
wanneer je maar wil?
Nu zou je denken dat als iemand daar een plausibel idee voor had,
iedereen daar erg enthousiast over zou zijn
en dat er veel onderzoek naar zou gebeuren.
In feite begrijpen een heleboel mensen hoe dat kan.
Maar er is niet veel steun voor onderzoek op dit gebied.
Ik denk dat dat deels komt
omdat er een aantal echte misverstanden over bestaan.
Ik ga vandaag niet proberen om jullie te overtuigen dat dit een goed idee is.
Maar ik ga proberen jullie nieuwsgierigheid te prikkelen
en een aantal misverstanden op te ruimen.
Het basisidee van zonne-klimaatbeheersing
is dat we de boel kunnen afkoelen
door alleen maar iets meer zonlicht
terug de ruimte in te reflecteren.
Ideeën over hoe dit kan, zijn er al tientallen jaren.
Wolken zijn een geweldige manier om dat te doen.
Zoals deze laaghangende bewolking.
Iedereen weet dat het koeler is onder een wolk.
Ik hou van deze wolk omdat ze exact hetzelfde watergehalte heeft
als de transparante lucht eromheen.
En ze laat zien dat zelfs een kleine verandering in de luchtstroom
kan leiden tot wolkvorming.
Wij maken voortdurend kunstmatige wolken.
Dit zijn condenssporen, kunstmatige waterwolken
gemaakt door een straalvliegtuig.
We veranderen de wolken op aarde dus al.
Per ongeluk.
Of, als je dat liever gelooft,
door een supergeheime overheidssamenzwering.
(Gelach)
We doen dit de hele tijd.
Dit is een NASA-foto van scheepvaartroutes.
Passerende schepen doen ook wolken ontstaan
en dit is een voldoende groot effect
dat het de opwarming van de aarde al met ongeveer één graad vermindert.
We doen dus al aan klimaatbeheersing.
Er zijn hopen ideeën over hoe dit te doen.
Mensen hebben van alles overwogen,
van het bouwen van enorme parasols in de ruimte
tot het laten bruisen van het water in de zee.
Sommige van deze ideeën zijn eigenlijk heel plausibel.
Onlangs publiceerde David Keith op Harvard er een:
krijtstof in de stratosfeer blazen
zodat het zonlicht weerkaatst.
Een echt knap idee
omdat krijt een van de op aarde meest voorkomende mineralen is,
het zeer veilig is -- zo veilig dat we het aan babyvoeding toevoegen.
En eigenlijk, als je krijt in de stratosfeer spuit,
dwarrelt het na een paar jaar weer naar beneden, opgelost in regenwater.
Voordat je je zorgen begint te maken over al dat krijt in je regenwater,
laat me even uitleggen hoe weinig je ervan nodig hebt.
Dat blijkt erg eenvoudig te berekenen te zijn.
Dit is mijn berekening op de achterkant van een envelop.
(Gelach)
(Applaus)
Ik verzeker jullie dat mensen het zorgvuldiger hebben uitgerekend
en ze hetzelfde antwoord vinden,
namelijk dat je 10 teragram [10^12] krijt per jaar moet spuiten
om de effecten van het CO2 dat we al hebben, ongedaan te maken --
alleen wat de temperatuur aangaat,
niet voor alle effecten, alleen maar voor de temperatuur.
Hoe ziet dat eruit?
Ik kan geen 10 teragram per jaar visualiseren.
Daarom vroeg ik het Cambridge Fire Departement en Taylor Milsal
om een handje toe te steken.
Deze slang spuit 10 teragram water per jaar.
Zoveel moet je in de stratosfeer pompen
om de aarde terug tot het pre-industriële niveau af te koelen.
Dat is verbazingwekkend weinig, één brandslang voor de hele aarde.
Natuurlijk ga je dat niet doen met een slang,
je brengt het omhoog met vliegtuigen of iets dergelijks.
Maar het is zo weinig, het zou zijn als het gooien van een handvol krijt
in elk olympisch zwembad vol regenwater.
Het is bijna niets.
Waarom houden mensen dan niet van dit idee?
Waarom wordt het niet ernstiger genomen?
Er zijn een aantal zeer goede redenen voor.
Een heleboel mensen vinden dat we hier echt niet over moeten praten.
Ik heb een aantal zeer goede vrienden in het publiek,
die ik zeer respecteer,
die echt vinden dat ik hier niet over zou moeten praten.
De reden is dat ze ermee inzitten
dat als mensen denken dat er een eenvoudige uitweg is
we onze verslaving aan fossiele brandstoffen niet zullen opgeven.
Daar maak ik me wel zorgen over.
Ik denk dat het echt een ernstig probleem is.
Maar er is ook, denk ik, een dieperliggend probleem:
niemand houdt van het idee van het knoeien met de hele aarde --
ik zeker niet.
Ik hou van deze planeet, echt waar.
En ik wil er niet mee knoeien.
Maar we zijn onze atmosfeer al aan het veranderen,
we knoeien er al mee.
Daarom denk ik dat het voor ons zinvol is om te zoeken naar manieren
om deze effecten tegen te gaan.
We moeten daar onderzoek over doen.
We moeten de wetenschap erachter begrijpen.
Ik heb gemerkt dat er een thema bij TED wordt ontwikkeld,
iets als ‘angst versus hoop’
of ‘creativiteit versus voorzichtigheid’.
Natuurlijk hebben we beide nodig.
Er zijn dus geen wondermiddelen.
Dit is zeker geen wondermiddel.
Maar wetenschap moet ons vertellen wat onze opties zijn;
dat vormt zowel onze creativiteit als onze voorzichtigheid.
Dus ben ik een optimist over ons toekomstige zelf,
maar ik ben geen optimist omdat ik denk dat onze problemen klein zijn.
Ik ben een optimist omdat ik denk
dat onze capaciteit om om te gaan met onze problemen
veel groter is dan we denken.
Veel dank.
(Applaus)
[Dit gaf veel controverse op TED2017.
Kijk ook naar de online discussies
voor de andere standpunten.]
[Een provocatie van Danny Hillis:]