Ás veces
tes sentimentos negativos.
Non estás contento con como van as cousas.
Sénteste frustrado e insatisfeito,
e moitas veces eliximos aceptalo.
É algo negativo que nos dicimos que temos que soportar.
Pero eu creo apaixonadamente
que todos temos a capacidade
de converter ese sentimento negativo
noutro positivo
ao permitirmos que do noso descontento
naza o cambio.
O 6 de xaneiro do 1999,
eu estaba traballando en Londres
cando comezaron a informar nas noticias
da invasión rebelde na miña cidade natal,
Freetown, Serra Leoa.
Miles de persoas perderon a vida,
e os corpos cubriron as rúas de Freetown.
A tía maior do meu home foi queimada viva,
e pensei no meu neno de dous anos
cando vin imaxes de pequenos coas extremidades amputadas.
Preguntáronme os compañeiros:
"Como poderiamos axudar?"
Eu non o sabía,
así que comecei a chamar aos números de teléfono que aparecían
na miña pantalla ao comezar as axencias de axuda internacionais
a facer chamamentos para recadar cartos para abordar a traxedia.
A vaguidade daquelas conversas telefónicas decepcionoume.
Parecía que aqueles que estaban
a recadar os cartos estaban moi afastados da crise,
comprensiblemente,
pero eu non estaba nin satisfeita
nin convencida
de que as intervencións que levarían a cabo
terían o nivel de impacto que claramente se precisaba.
Tiven bolboretas no estómago durante días
mentres seguía vendo horrores na televisión,
e preguntábame continuamente,
que podería estar facendo eu?
Que debería estar facendo?
O que quería facer era axudar aos nenos afectados pola guerra.
E iso foi o que fixemos.
A miña irmá, algúns amigos e mais eu mesma
montamos a Fundación para os Nenos da Guerra de Serra Leoa.
Decidimos centrarnos nos miles de persoas desprazadas
que fuxiran dos combates
e agora vivían en condicións moi duras
en campamentos en Freetown.
O noso traballo comezou co Campamento Ross Road
no leste da cidade.
Traballando cunha organización sanitaria local
identificamos preto de 130 das nais solteiras máis vulnerables
con nenos menores de cinco anos.
E apoiámolas con habilidades empresariais,
microcréditos,
todo o que nos pedían.
Traballando nestas condicións duras,
xa era difícil acertar co básico,
pero o noso sentimento colectivo de insatisfacción
cun statu quo inaceptable
mantívonos centrados en obter resultados.
Algunhas desas mulleres abriron pequenas empresas,
e pagaron os seus préstamos
permitindo que outras nais e os seus fillos
tivesen a mesma oportunidade que elas.
E nós seguimos adiante.
No 2004 abrimos un centro de formación agrícola
para exnenos soldado,
e cando a guerra xa pasara,
comezamos cun programa de bolsas para nenas desfavorecidas
que doutro xeito non poderían continuar na escola.
Hoxe Stella, unha desas rapazas,
está a piques de graduarse como médico.
É incrible o que pode nacer dunha dose de insatisfacción.
(Aplausos)
Dez anos despois, no 2014,
xurdiu un brote de ébola en Serra Leoa.
Eu estaba traballando en Freetown nun proxecto de construción de hoteis
o 25 de maio, cando anunciaron os primeiros casos,
pero volvín a Londres o 30 de xullo,
cando se anunciou o estado de emerxencia,
o mesmo día que moitas compañías aéreas cancelaron os voos cara a Serra Leoa.
Lembro que chorei durante horas
preguntándolle a Deus: "Por que isto?" "Por que a nós?"
Pero máis alá das bágoas,
comecei a sentir de novo
esa profunda sensación de insatisfacción.
Asi que, cando seis meses despois de confirmarse os primeiros casos,
a enfermidade seguía espallándose rapidamente en Serra Leoa
e a cantidade de infectados e mortos seguía medrando,
o meu nivel de frustración e rabia
era tal que eu sabía que non podía
seguir mirando a crise dende fóra de Serra Leoa.
Entón, a mediados de novembro,
díxenlles adeus aos meus queridos
e comprensivos marido e fillos,
e subín a un avión bastante baleiro
cara a Freetown.
Freetown era entón o epicentro do brote.
Había centos de casos novos cada semana.
Falei con moitos expertos médicos,
epidemiólogos,
e xente común cada día.
Todos tiñan moito medo.
"Non teremos éxito ata que falemos con xente debaixo da árbore do mango."
Así falou o doutor Yoti,
un médico ugandés que traballou para a OMS
e que estivera involucrado en case todos os brotes de Ébola
en África anteriormente.
Tiña razón,
e aínda así, non había un plan para que isto acontecese.
Así que durante unha fin de semana a comezos de decembro,
elaborei un plan coñecido como Plan Rápido da Área Occidental.
Tiñamos que falar coa xente,
non falarlle á xente.
Tiñamos que traballar cos influentes das comunidades
para que a xente crese a nosa mensaxe.
Tiñamos que falar baixo a árbore de mango,
e non a través de altofalantes.
E necesitabamos máis camas.
O Centro Nacional de Resposta ao Ébola, NERC,
puxo en práctica ese plan,
e para a terceira semana de xaneiro
o número de casos caera drasticamente.
Pedíronme que fose
a nova directora de planificación do NERC,
o que me levou por todo o país,
tratando de ir por diante do brote
pero tamén seguíndoo
a aldeas remotas nas provincias
e ás comunidades urbanas de chabolas.
Nunha ocasión saín do meu coche
para pedir axuda para un home que se derrubara na estrada.
Accidentalmente pisei un líquido
que baixaba pola estrada desde onde estaba el.
Saín correndo á casa dos meus pais
e lavei os pés con cloro.
Nunca esquecerei a espera polos resultados das probas dese home
mentres medía seguido a miña temperatura, algo que fixen mentres durou o brote.
A loita do ébola foi probablemente a experiencia
máis difícil e gratificante da miña vida,
e estou realmente agradecida
pola insatisfacción
que me deu a oportunidade
de axudar.
A insatisfacción pode ser unha presenza constante nun segundo plano,
ou pode ser repentina,
provocada por sucesos.
Ás veces é ambas.
Así foi coa miña cidade natal.
Durante anos, a nosa cidade cambiara,
e causárame moita dor.
Lembro da infancia
subir ás árbores
e recoller mangos e ameixas
no campus universitario onde meu pai era profesor.
Pescaba nos regatos das profundidades dos xardíns botánicos.
As ladeiras dos arredores de Freetown estaban cubertas de exuberante vexetación,
e as praias estaban limpas e inmaculadas.
A duplicación da poboación de Freetown nos anos seguintes á guerra civil,
e a falta de control da planificación e a construción
deron lugar a unha deforestación masiva.
As árbores e a beleza natural destruíronse ao tempo que se deixaba lugar
para novas comunidades formais e informais,
e para a corta de árbores para leña.
Quedei profundamente preocupada e insatisfeita.
Non só me molestou a destrución de árbores
e dos outeiros,
tamén foi o impacto das persoas,
xa que a infraestrutura non puido adaptarse ao crecemento da poboación:
sen sistemas de saneamento,
unha cidade sucia, con tifo, malaria e disentería.
Entón non coñecía as estatísticas,
pero resultou que para 2017
só se estaba a recoller o 6% do refugallo líquido e o 21% do sólido.
O resto
estaba alí mesmo, connosco,
nos xardíns, campos e ríos
e depositado no mar.
Os pasos para abordar ese profundo sentimento de rabia e frustración que tiña
non xurdiron maxicamente.
O poder da insatisfacción non funciona así.
Funciona cando sabes que as cousas poden facerse mellor,
e decides asumir os riscos para provocar ese cambio.
E así foi como en 2017
acabei de candidata á alcaldía, porque sabía
que as cousas podían mellorar.
Parece que a xente concordaba comigo, porque gañei as eleccións.
(Aplausos)
Agora estamos levando a cabo un plan ambicioso
para transformar a nosa cidade,
e cando digo estamos,
o que me fai moita ilusión
é que quero dicir toda a comunidade de Freetown,
tanto participando en competicións que gaña a veciñanza
que consiga os mellores resultados en limpeza xeral,
coma cos nosos programas
que lideran e xuntan persoas e recolledores de residuos
a través das nosas apps.
O Freetown de hoxe
é unha cidade moito máis limpa,
e esas árbores polas que somos tan coñecidos,
plantamos 23.000 na tempada de choiva.
(Aplausos)
E no 2020
queremos plantar un millón de árbores como parte da nosa campaña
"Freetown: cidade de árbores"
(Aplausos)
Ás veces temos sentimentos negativos por diferentes motivos.
Non estamos contentos con como van as cousas.
Sentímonos insatisfeitos
e frustrados.
Podemos cambiar ese sentimento negativo nun positivo.
Se cres que as cousas poderían ir mellor,
entón tes a opción de facer algo, mellor que non facer nada.
A escala e as circunstancias das nosas situacións serán distintas,
pero todos nós
temos unha cousa en común.
Podemos arriscar para conseguir cambios reais,
e vou acabar dicindo:
dade un paso adiante,
arriscade.
Se podemos todos empregar o poder da insatisfacción
o mundo será un lugar mellor.
Grazas.
(Aplausos)