Hiç yalnız hissettiniz mi?
Biriyle görüşme isteği duymanız
ancak gerçekten görüşmek istediğiniz kimse olmaması?
Ya da Cuma gecesi birileriyle vakit geçirmek istersiniz
ama dışarı çıkacak enerjiniz olmaz, dışarı çıkmak yerine
tüm geceyi evde Netflix izleyerek geçirirsiniz,
her zamankinden daha yalnız hissedersiniz.
Nasıl işlevsel olacaklarını bilen insanlar arasında
kendinizi canavar gibi hissedersiniz.
Ben yalnızlığı böyle hissederim.
Ben bir sanatçıyım ve duygusal dünyamı
sanatım aracılığıyla hislerimi paylaşarak işlerim.
Duygularınızı biriyle paylaşırsanız ve onlar da bu duyguları
anlar ve sizinle paylaşırlarsa
duygusal ve derin bir bağlantı kurarsınız.
Bu sebepten yüzlerce insanla çevrili olabilirsiniz,
biriyle iletişime geçersiniz sonra bir başkasıyla
ama yine de kendinizi yalnız hissedersiniz.
Bu durum derin bağlar kurulmamasından kaynaklanır.
Ben her zaman mutlu bir çocuktum.
Neredeyse açık açık gülümsemediğim ya da şakalaşmadığım
bir tek fotoğrafımın olmadığını söyleyebilirim.
Böyle devam etti, ta ki...
eh, bu durum hâlâ geçerli.
Ama genç bir yetişkinken, ilk işim olan çizgi roman sanatçısı olarak
başka bir şehre taşınana kadar
birçok arkadaş grubum vardı.
Dünyanın her yerindeki başarılı genç insanlar gibi
tüm enerjimi iş hayatıma odaklamıştım.
Ancak günlük kapasitenizin yüzde doksanını
işinizde başarılı olmaya çalışmakla geçirirseniz
elbette başta insan ilişkileriniz olmak üzere
hayatınızdaki diğer tüm önemli alanlarla
ilgilenecek hiç enerjiniz kalmaz.
Bir yetişkin olarak arkadaşlıkları beslemek başlı başına bir iş.
İletişim konusunda tutarlı olmanız gerekir.
Açık olmalısınız, içten olmalısınız.
Ve tüm bu konularda mücadele hâlindeydim
çünkü gerçek duygularımı kamufle etmiş,
her zaman mutlu görünmeye çabalıyor ve diğer herkesin sorunlarını çözmeye,
onları da mutlu etmeye çalışıyordum.
Biliyorum, çoğumuz bu konuda suçluyuz çünkü bu davranış
kendi sorunlarımızı düşünmemenin kolay bir yolu. Öyle değil mi?
Hmm? Hmm? Hmm?
(Gülüşmeler)
Tamam.
Birkaç yıl önce,
bol miktarda duygusal istismar içeren bir ilişkiye girdiğimde
kırılma noktasına geldim.
Beni izole etti ve her zamankinden
daha yalnız hissetmeme yol açtı.
Hayatımın en dip noktasıydı ama aynı zamanda
benim uyandırma çağrımdı
çünkü yalnızlığı ilk defa gerçekten hissetmiştim.
Birçok sanatçı duygularını sanatına koyar.
Sanatçıların gerçek hisleri ile dolu sonsuz sayıda kitap,
film, resim ve müzik vardır.
Ben de bir sanatçı olarak aynısını yaptım.
Duygularımı paylaştım.
İnsanların yalnızlıkla başa çıkmalarına yardım etmek istedim.
Evet, yalnızlığı anlamalarını sağlamak istedim,
sanatım ile interaktif bir hikâye sunarak
gerçekten deneyimlemelerini istedim,
bir video oyunu şeklinde.
Bu nedenle, adını
"Yalnızlık Denizi" koyduğumuz oyunumuzda
Kay adında bir karaktersiniz. Kay çok güçlü bir yalnızlıktan muzdarip
bu sebeple, bir duygulanım hâlinde
öfke, umutsuzluk hissi, değersizlik gibi
içsel duyguları dışarı çıkmış ve kendisi de canavara dönüşmüş.
Oyun, daha doğrusu Kay,
aslında benim ve boğuşmalarımla baş etmek için aldığım yolun bir temsili.
Oyun aslında Kay'in zihninde oynanıyor,
bu yüzden gözyaşlarıyla dolu bir dünyada geziniyorsunuz
ve hava Kay'in ruh hâlinin değişmesine göre değişiyor.
Kay'ın giydiği tek şey, tek şey onun sırt çantası.
Hayatımız boyunca hepimizin sırtında taşıdığı yük.
Kay duygularıyla doğru şekilde nasıl başa çıkacağını bilmiyor,
bu yüzden sırt çantası büyüyor, büyüyor
patlayana kadar ve sonunda
kendi boğuşmalarının üstesinden gelmek zorunda kalıyor.
Hikâyemizde, yalnızlığın birçok farklı dışa vurumunu gösteriyoruz.
Sosyal dışlanma yoluyla yalnızlık çok yaygın olarak görülür.
Oyunumuzda Kay'in kardeşi okulunda zorbalığa maruz kalıyor
bu sebeple sadece saklanmak ve uçup gitmek istiyor.
Onu yoğun sisle çevrili büyük bir kuşa benzeyen canavar olarak canlandırıyoruz.
Oyuncunun gerçekten okulda gezinmesini ve bu deneyimi yaşamasını,
kardeşinin yaşadığı kötü durumu gerçekten hissetmesini istedik.
Çünkü uzun zamandır onu kimse dinlememişti.
Ancak arkadaşları ve ailesi onu dinlemeye başlar başlamaz
bu yalnızlık biçiminin üstesinden gelmesi için ilk adım atılmış oluyor.
Ayrıca ilişkilerdeki yalnızlığı,
çocukları uğruna birlikte yaşamaya devam eden ebeveynlerin
sonunda tüm aileyi incittikleri gerçeği üzerinden gösteriyoruz.
Açıkça kavga eden iki ebeveyn arasına koyduğumuz oyuncu
ebeveynlerin arasında kalarak inciniyor.
Ebeveynler kızları Kay'in orada olduğunu bile görmüyorlar,
ta ki kızları ruhen çökene kadar.
Ayrıca akıl sağlığındaki sorunlar nedeniyle yalnızlığı
Kay'in erkek arkadaşının depresyondan muzdarip olması üzerinden göstererek
bazen önce kendi sağlığımıza odaklanmanın ne kadar önemli olduğunu anlatıyoruz.
Erkek arkadaşı da duygularını kamufle etme eğiliminde olup
bu nedenle yalnız, parlak beyaz bir kurt gibi görünür.
Ama kız arkadaşı Kay ile etkileşime başladığı anda
maskesi düşer ve ardındaki siyah köpeği görürüz: depresyon.
Bazen sorunlarımızla uğraşmak yerine
yüzümüze bir gülümseme yerleştiririz,
bu tavrımız daha da kötü sonuçlara neden olabilir,
çevremizdeki insanları üzebilir ve ilişkilerimize zarar verebilir.
Böylece Kay karakterini,
temel duygularına parçalanmış olarak canlandırıyoruz.
Bazıları size yardım eder,
bazıları sizi durdurmaya çalışır.
Kendinden Şüphe Etme, Kay'e her zaman ne kadar değersiz olduğunu
ve sadece vazgeçmesi gerektiğini söyleyen büyük bir yaratık.
Gerçek hayatta olduğu gibi
Kendinden Şüphe Etme yolu kapatıyor ve üstesinden gelmek imkânsız görünüyor.
Kendinden Şüphe Etme'nin aynı anda her yerde bulunması durumunu
ortadan kaldırmak yavaş bir süreçtir. Fakat oyunda, yavaşça
onu küçültebilirsiniz, böylece kendinden şüphe etmekten
gerçekten sağlıklı şüphe etmeye dönüşür
bu sayede artık onun tavsiyelerine güvenebilirsiniz.
Ayrıca oyunda Kendine Zarar Verme'yi de gösteriyoruz.
Kocaman bir canavar olan Kendine Zarar Verme,
su yüzeyinin hemen altında her zaman pusuda bekler.
Kendine Zarar Verme aslında oyundaki ana düşman.
Sizi her zaman gözyaşı okyanusunda boğmaya çalışır.
Ancak sizi gerçekten boğduğunda
boğulmadan birkaç dakika önce uyanırsınız
ve oyunda tekrar ilerleme şansınız olur.
Hepimizin hayatlarımızda zorluklar yaşadığını göstermek istedik.
Ama en azından ayağa kalkıp ilerlemeye çalışıyorsanız
mücadelenizin içinden çıkma şansınız yüksektir. Adım, adım.
Neşe, Kay'in gerçekten kucaklayamadığı veya dokunamadığı,
her zaman uzakta bir şey.
Neşe'yi, Kay'in çocuk hâli olarak sarı bir yağmurlukla tasvir ettik,
bu sebepten gözyaşı okyanusundan zarar görmez.
Ama Neşe aynı zamanda saplantıya dönüşebilir,
Kay için hakikaten zararlı olabilir,
tıpkı erkek arkadaşının takıntıya dönüşmeye başladığında olduğu gibi.
Kay, mutluluğunun kendisinden başka kimseye
bağlı olmaması gerektiğini anlayana kadar
Neşe normale dönmeyecektir.
Bundan dolayı canavarlarımız çok büyük ve korkutucu görünüyor
ancak isteksizliğinizi aşar ve onlara yaklaşırsanız
çok geçmeden onların aslında hiç canavar olmadıklarını,
sadece hayatın üzerlerine attığı şeylerle boğulmuş kırılgan varlıkları görürsünüz.
Tüm bu duygular,
kendinden şüphe etme, hatta kendine zarar verme,
oyunumuzda tamamen yok olmaz.
Kilit mesaj sadece neşe ya da mutluluğu kovalamak değil,
aynı zamanda tüm duygularınızı kucaklamak ve onları dengelemek.
Bazen kötü hissedebileceğimizi de kabul edebilmeliyiz.
Herkesin anlatacak kendi yalnızlık hikâyesi var.
Bu farkındalık benim için her şeyi değiştirdi.
Duygularımla çok daha açık iletişimde olmak
ve özel hayatıma, arkadaşlarıma ve aileme çok daha fazla odaklanmak,
Oyunu piyasaya sürdüğümüzde
gerçekten binlerce hayran bize yazdı,
hepsi hikâyelerini bizimle paylaştı ve bize yalnızca
oyunumuzu oynamalarının bile
artık o kadar yalnız hissetmemelerini sağladığını söyledi.
Birçok insan bize on yıllardır ilk kez
kendileri için daha iyi bir gelecek umudu hissettiklerini yazdı.
Birçoğu bize terapiye yöneldiklerini yazdı.
Sadece oyunumuzu oynadıkları ve kendi mücadelelerinin
üstesinden gelmek için umutlu hissettiklerini ifade ettiler.
Oyunumuz bir terapi değil.
Bir terapi olsun diye yapılmadı.
Oyunumuz sadece arkadaşlarım ve benim, hikâyelerimizi
sanatımızla, video oyunlarımızla paylaşma isteğimizin sonucu olarak ortaya çıktı.
Ancak insanların hikâyemizi onlarla paylaştığımız için
kendilerini daha iyi hissettiklerini ifade ettikleri her mesaj için
paylaşanlara derinden minnettarlık duyuyoruz.
Ben başkalarına yardım etme isteğimin tamamen üstesinden gelmedim.
Artık üstesinden gelmek de istemiyorum.
Onu seviyorum.
Sadece sağlıklı bir boyuta getirmem gerekiyordu,
bu sayede artık daha derin ilişkilerin önünde engel olmaktan çıktı,
hatta insanlarla ilişki kurmama yardım ediyor.
Yani olumsuz duygulardan doğan
bir iç canavara sahipseniz
tek amaç sadece o canavarı öldürmek değil,
aynı zamanda insanlar olarak karmaşık varlıklar olduğumuzu da anlamak.
Hayatınızın hangi parçası büyükken diğer parçaların küçük kaldığına bakın.
Hangi duyguları zar zor hissettiğinize veya çok fazla hissettiğinize bakın
ardından bu zirveleri azaltmaya doğru adım atın.
En önemlisi, tüm bunlar anlamakla ilgili,
geniş yelpazedeki duygu ve çeşitli mücadelelerimizin
bizi biz yaptığını anlamamızla,
insan olduğumuzu anlamamızla.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)