ဒါတွေက အသံတွေပါ။
အသံဆိုတာက ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်း တစ်ခုပါ။
နားလည်ရန် နည်းလမ်းပါ။
ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားခဲ့ဘူးလား၊
ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကိုယ့်အသံ ပိုပြီး ကောင်းသလိုလိုပဲ?
ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ဆိုတာ ကန့်သတ်ချက် ရှိရဲ့လား?
ခင်ဗျားတို့ တိရစ္ဆာန်လို ဖြစ်လာရင် ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ? အဲဒါ ဖြစ်နိုင်လား?
စိတ်ကူး တစ်ခုကို ကြံစည်ခဲ့သူနဲ့ အဲဒါကို လက်တွေ့ရုပ်လုံးဖေါ်ပေးသူ
အကြားက ခြားနားချက်ဟာ ရိုးရှင်းလှပါတယ်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းကတော့ ဒါဟာဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်က လူမည်းတိုင်းရဲ့ သမိုင်းပဲလို့ ယူဆတယ်။
ကိုယ်က ဘာမှ မပြောရခင်မှာကို အဲဒါ ကိုယ့်သမိုင်းလို့ ယူဆကြတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကိုယ် ပြောခဲ့တာတွေဟာ မုသားဖြစ်ပြီး ကိုယ်က ကြံဖန်ခဲ့လို့ပါ။
အခု ဟောပြောချက်က လိမ်လည်မှု အနုပညာ၊ လူတွေကို အယုံသွင်းရန်
ကိုယ်ပြောတာကို မှန်တယ်လို့ အယုံသွင်းမှုပါ။
ကျွန်ုပ်တို့က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုပျော်ရွှင် စေမယ့် နည်းပညာတွေကို တီထွင်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ Aldous Huxleyရဲ့ "Brave New World" ဝတ္ထုထဲက ကမ္ဘာမျိုးဆီ ပြောင်းနေတယ်။
TED-Ed ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ကြတာက အဲဒီလိုပါ။