چیزی آنقدر کوچک را تصور کنید که بتواند بر روی یک ذره ی غبار شناور شود،
و کلید دانستن درباره سرطان، ویروس ها و ژنتیک را در دست داشته باشد.
از بخت خوش ما،
همچین چیزی به تعداد تیریلیون تریلیون در آزمایشگاه
توسط انسان رشد داده شده و نام آن «هیلا» است.
بیایید یک قدم عقب تر برویم.
دانشمندان سلول های انسان را در آزمایشگاه پرورش می دهند تا نحوه عملکرد آنها را
مطالعه کنند و بفهمند که بیماری ها چگونه پیشرفت می کنند،
و بدون به خطر انداختن بیماران روشهای درمان جدید را امتحان کنند.
برای اطمینان از اینکه می توانند این آزمایش را بارها و بارها تکرار کنند،
و نتایج خود را با نتایج سایر دانشمندان مقایسه کنند،
به جمعیت عظیمی از یک سلول خاص نیاز دارند
که بتواند برای سالها به درستی خود را تکثیر کند،
اما تا سال ۱۹۵۱، تمام سلول های انسانی را که دانشمندان پرورش می دادند
پس از چند روز از بین می رفتند.
پس یک دانشمند در دانشگاه جان هاپکینز به نام جورج گای
نمونه ای از یک تومور عجیب را دریافت کرد:
بنفش تیره، براق و ژله مانند.
این نمونه خاص بود.
بعضی از سلول های آن بی وقفه تکثیر می شدند
و تکثیر می شدند،
و تکثیر می شدند.
زمانی که سلولهای خاصی می مردند،
نسل تکثیر شده جای آنها را می گرفتند و رشد می کردند.
نتیجه منبع نامحدودی از سلولی خاص بود که امروز هنوز هم وجود دارد.
نخستین خط سلولهای جاودان انسان.
گای نام آن را "هیلا" گذاشت، به خاطر بیماری که این تومور عجیب را داشت، هنریتا لکس.
در یک مزرعه تنباکو در ایالت ویرجینیا متولد شده بود،
و به همراه همسر و شش فرزندش در شهر بالتیمور زندگی می کرد.
او به خاطر سرطان بدخیم دهانه رحم درگذشت
چند ماه پس از آنکه سلولهای سرطانی رشد کردند،
و او هرگز از آنها اطلاعی پیدا نکرد.
خوب چه چیزی درباره سلولهای هنریتا لکس خاص است
که پس از مردن نسلهای قبلی باعث زنده ماندن آنها می شود؟
جواب مختصر این است که دقیق نمی دانیم.
سلولهای عادی انسان دارای مکانیزم کنترل داخلی هستند.
قبل ازآنکه خود را ویران کنند، آنها می توانند حدود ۵۰ بار تقسیم شوند
طی روندی به نام آپاپتوزِس.
با این کار از به بروز اشکالات ژنتیکی به وجود آمده
به دوره های بعدی تقسیم سلول ها جلوگیری می کنند.
اما سلول های سرطانی این علائم را نادیده گرفته و تا ابد به تقسیم ادامه می دهند
و موجب ازدحام سلول های غیرعادی می شوند.
هنوز هم بیشتر خط های تولید سلول ناگهان از بین می روند، مخصوصا خارج از بدن انسان.
اما هیلا نه، و این بخشی است که هنوز از توضیح آن عاجز هستیم.
دکتر گای، بدون توجه به اینکه اولین خط تولید سلول های انسانی نامیرا را دارد،
نمونه هایی از آن را به آزمایشگاههای سراسر دنیا فرستاد.
به زودی اولین تولید کننده جهان
هفته ای ۶ تریلیون از سلول هیلا را تکثیر می کرد،
و دانشمندان آنها را از راهی غیر اخلاقی به کار می گرفتند،
و بر سلول های هنریتا کار می کردند و ثروتمند می شدند
بدون آنکه خانواده او رضایت داشته باشند، یا حتی تا دهه ها بعد به آنها اطلاع بدهند.
در دهه پنجاه میلادی، گسترش ویروس فلج اطفال به اوج خود رسیده بود.
سلولهای هیلا، که به راحتی ویروس را پس میزدند،
به جوناس سالک اجازه دادند تا واکسن خود را آزمایش کند.
از آنها برای مطالعه بیماری هایی مانند
سرخک،
اوریون،
ایدز،
و ابولا استفاده شده است.
ما به این دلیل می دانیم سلول های انسان دارای ۴۶ کروموزوم هستند که
دانشمندان در هنگام کار با هیلا، ماده ی شیمیایی را کشف کردند
که کروموزوم ها را آشکار می سازد.
سلول های هیلا البته خودشان دارای ۸۰ کروموزوم به شدت جهش یافته هستند.
سلول های هیلا اولین سلول هایی بودند که تکثیر شدند.
آنها به فضا هم سفر کرده اند.
تلومراز،
آنزیمی که به سلول های سرطانی کمک می کند تا با بازسازی DNA خود نابود نشوند،
اولین بار در سلول های هیلا کشف شد.
با چرخش جالب روزگار،
به لطف سلول های هیلا اکنون ما می دانیم که سرطان دهانه رحم بوسیله ویروس HPV
به وجود می آید و امروزه واکسن آن ساخته شده است.
اکتشافاتی که بوسیله هیلا صورت گرفته هزاران صفحه مقاله را پر کرده اند،
و تعداد آنها احتمالا آن قدر زیاد است که کسی از آن خبر ندارد.
سلول های هیلا به قدری ارتجاعی هستند که تقریبا از طریق هر سطحی سفر می کنند:
دست یکی از کارمندان آزمایشگاه،
گرد و خاک،
با تهاجم به فرهنگ بقیه سلول ها و تکثیر شدن مثل علف هرز،
درمان ها، اختراعات و اکتشافات بی شماری به لطف هنریتا لکس به وجود آمده است.