''Yakmak bir zevkti.
Her şeyin alevler tarafından yutulmasını ve kararmasını,
değişmesini görmek özel bir zevkti.''
Fahrenheit 451 keyifli alevlere ve daha öncesine açılıyor,
alevlerde nelerin olduğunu öğreniyoruz.
Ray Bradbury'nin hikâyesi kitapların yasaklandığı
ve toplanıldığı, tek başına okumanın yasak olduğu
bir dünyayı anlatıyor.
Baş kahraman Montag geriye kalanı yok etmekle görevli olan bir itfaiye eri.
Fakat aldığı zevk zamanla meraka dönüşürken
hikâye şu soruyu akıllara getiriyor: Özgür iradenin, kendini ifadenin
ve merak unsurunun ateşler içinde olduğu bir toplumda aklınızı nasıl korursunuz?
Montag'ın dünyasında, kitle iletişimin bilgi üzerinde
neredeyse her bireyin özgür düşünce becerisini silen bir tekelliği var.
Metroda, reklamlar duvarlardan fışkırıyor.
Evde, Montag'ın eşi Mildred gün boyunca radyoyu dinliyor
ve salonlarının üç duvarında ekranlar var.
İşte, gaz yağının kokusu, sigara içen ve zaman geçsin diye
mekanik iz sürücüleri farelerin peşinde tutan meslektaşlarının üstüne geliyor.
Alarm sesini duyunca bazen koca bir kütüphaneyi
yerle bir etmek için semender şeklinde araçlarına koşuyorlar.
Kitap ciltlerini ''siyah kelebekler'' gibi ateşe verirken
Montag evindeki saklanan kaçak eşyaları düşünüyor.
Zamanla işinin ilkesini sorgulamaya başlıyor.
Montag her zaman huzursuz olduğunu fark ediyor
fakat kendini ifade etmenin bile bir zamanlar ölümcül olabildiği
bir toplum içinde duygularını ifade edebileceği kelimeleri bilmiyor.
Fahrenheit 451, gözetim, robotik
ve aynı zamanda zamanın endişelerini dile getiren bir vizyon gösteren
sanal gerçeklik tarafından yönetilen bir dünyayı resmediyor.
Kitap, Soğuk Savaş'ın zirvede olduğu 1953 yılında yayınlandı.
Bu çağ, Bradbury’nin yurdu Amerika Birleşik Devletleri’nde
ülke genelinde yaygın paranoya ve korku uyandırdı;
bu da bilginin bastırılması ve acımasız hükümet soruşturmalarıyla güçlendi.
Özellikle bu cadı avı zihniyeti
Komünist sempatiden şüphelenilen sanatçıları ve yazarları hedef aldı.
Bradbury bu kültürel çöküşte alarma geçti.
Daha fazla sansür için tehlikeli bir emsal teşkil ettiğine inanıyordu
ve İskenderiye Kütüphanesi'nin yıkılması ve Faşist rejimlerin
kitap yakması hakkında hatırlatıldı.
Bu ürkütücü bağlantıları kağıdın yandığı sıcaklıkla adlandırılmış
Fahrenheit 451'de keşfetti.
Bu sıcaklığın doğruluğu sorgulandı
ancak bu, romanın distopik kurgu şaheseri
olmasını değiştirmez.
Bir tür olarak distopik kurgu etrafımızdaki dünyanın
rahatsız edici özelliklerini vurgular ve aşırılaştırılmanın sonuçlarını imgeler.
Birçok distopik hikâyede
hükûmet razı gelinmeyen konularda kısıtlamalar getirir.
Fakat Fahrenheit 451'de
Montag, mevcut rejime yol açanın
kitlelerin ilgisizliği olduğunu öğrenir.
Hükûmet, yalnızca kısa dikkat aralıklarını ve anlamsız eğlenceye olan iştahı,
fikirlerin kül olmasını azaltarak kapitalize etmiştir.
Kültür yok oldukça hayal gücü ve kendini ifade etme de yok olur.
Montag'in patronu Kaptan Beatty'nin kitle kültürünün hızlanmasını anlattığı gibi
insanların konuşma şekilleri bile kısa devre yapıyor:
“Filmi hızlandırın, Montag, hızlı. Çabuk, Hızlı, Yukarı, Aşağı,
İçeri, Dışarı, Neden, Nasıl, Kim, Ne, Nerede, Ha?
Ah! Pat! Şak! Küt , Çat, Pat, Küt! Sindirme-sindirme-sindirmek. Politika?
Bir kolon, iki cümle, bir başlık. Sonra, hepsi havada eriyip gider.
Bu anlamsız dünyada Montag tutunacak hiçbir şey kalmadığında
direnmenin ne kadar zor olduğunu öğrenir.
Tümüyle, Fahrenheit 451 soyu tükenme eşiğinde
bağımsız bir düşüncenin portresi
- ve kendi yanmasının suçlusu bir toplum hakkında
bir benzetmedir.