Crecín co meu xemelgo,
que era un irmán incriblemente cariñoso.
Ora ben, o que ten ser xemelgo é que te fai un experto
en detectar favoritismos.
Se a súa galleta era un algo máis grande ca a miña, eu cuestionábao.
E por suposto, non é que estivera esfameado.
(Risas)
Cando me fixen psicólogo, dei en reparar nun tipo distinto de favoritismo:
o de canto máis valoramos o corpo ca a mente.
Botei nove anos na universidade para conseguir o doutoramento en Psicoloxía,
e nin imaxinan canta xente mira a miña tarxeta e di:
"Oh, un psicólogo. Entón non é un doutor de verdade",
como se iso debera figurar na tarxeta.
(Risas)
Este favoritismo que lle damos ao corpo sobre a mente, véxoo por todos os lados.
Hai pouco estaba na casa dun amigo,
e o seu neno de cinco anos preparábase para ir durmir.
Estaba subido a un tallo no lavabo a cepillar os dentes, cando esvarou,
e rabuñou unha perna co tallo ao caer.
Chorou durante un minuto, e despois ergueuse, volveu ao tallo
e acadou unha caixa de tiras adhesivas para poñer unha no corte.
Este neno case non podía amalloar os zapatos, pero sabía
que hai que tapar os cortes para que non se infecten,
e que hai que coidar os dentes cepillándoos dúas veces ao día.
Todos sabemos como coidar a nosa saúde física
e como practicar hixiene bucal, non si?
Sabémolo desde que tiñamos cinco anos.
Mais que sabemos de coidar a nosa saúde psicolóxica?
Nadiña.
Que lles ensinamos aos nosos fillos sobre hixiene emocional?
Ren.
Como pode ser que botemos máis tempo coidando os nosos dentes
ca as nosas mentes?
Por que a saúde física é moito máis importante para nós
ca a saúde psicolóxica?
Padecemos feridas psicolóxicas incluso máis a miúdo ca físicas.
Feridas coma o fracaso, o rexeitamento ou a soidade.
E estas tamén poden empeorar, se as ignoramos,
e poden afectar as nosas vidas de xeito dramático.
E malia estaren cientificamente demostradas técnicas que podemos empregar
para tratar este tipo de afeccións psicolóxicas,
non o facemos.
Nin sequera se nos ocorre que deberiamos facelo.
"Vaia, estás deprimido? Esquéceo; está todo na túa cabeza".
Imaxinades dicirlle iso a alguén cunha perna rota?
"Oh, tira para adiante; está todo na túa perna".
(Risas)
É hora de enchermos a fenda entre a saúde física e a psicolóxica.
É hora de facérmolas máis iguais,
máis coma xemelgas.
Falando diso, o meu irmán tamén é psicólogo.
Así que tampouco é un doutor de verdade.
(Risas)
Porén, non estudamos xuntos.
De feito, o máis difícil que fixen na miña vida,
foi cruzar o Atlántico ata Nova York
para obter o meu doutoramento en Psicoloxía.
Daquela estivemos separados por primeira vez nas nosas vidas,
e o afastamento foi brutal para os dous.
Pero mentres que el ficou entre a familia e os amigos,
eu estaba só nun novo país.
Estrañabámonos terriblemente,
mais as chamadas internacionais eran realmente caras daquela,
e só podiamos aforrar para falarmos durante cinco minutos á semana.
Cando chegou o noso aniversario,
--o primeiro que non puidemos pasar xuntos.
Decidimos desbaldir, e esa semana iamos falar dez minutos.
Pasei a mañá dando voltas polo cuarto, esperando a que chamara,
esperando e esperando, pero o teléfono non soou.
Dada a diferenza horaria, supuxen:
"Vale, está por aí cos amigos, xa chamará máis tarde".
Non había móbiles daquela.
Pero non o fixo.
E eu comecei a darme conta de que despois de estar fóra máis de dez meses,
xa non me estrañaba da mesma maneira en que eu o facía.
Sabía que chamaría pola mañá,
pero esa noite foi unha das máis tristes e longas da miña vida.
Espertei á mañá seguinte.
Boteille unha ollada ao teléfono, e deime conta de que o descolgara
sen querer mentres paseaba o día anterior.
Saín a tombos da cama,
colgueino ben, e soou un segundo despois,
e era o meu irmán, e meus, estaba moi cabreado.
(Risas)
Fora a máis triste e longa noite da súa vida tamén.
Intentei explicarlle o que acontecera, pero dixo:
"Non o entendo. Se viches que non chamaba,
por que non colliches o teléfono e me chamaches ti a min?"
Levaba razón. Por que non o chamei eu?
Non tiven a resposta xacando, mais si a teño hoxe.
E é simple:
Soidade.
A soidade crea unha profunda ferida psicolóxica,
unha que distorsiona as nosas percepcións e embarulla o noso pensamento.
Fainos crer que a aqueles que nos rodean lles importamos moito menos do que é.
Iso fainos ter medo a abrirnos aos demais,
pois por que expoñerte ao rexeitamento e á angustia cando o corazón
xa está padecendo máis do que podes aturar?
Eu estiven ao bordo da verdadeira soidade daquela,
mais estaba rodeado de xente todo o día, polo que non chegou a pasarme.
Mais a soidade defínese en termos estritamente subxectivos.
Depende unicamente de se te sentes
emocional ou socialmente desconectado dos que están ao teu redor.
E eu sentíame así.
Hai unha morea de investigacións sobre a soidade, e todas elas son arrepiantes.
A soidade non só te fará infeliz, tamén te matará.
Non estou de chanza.
A soidade crónica incrementa a probabilidade de morte prematura
nun 14 por cento.
Un 14 por cento!
A soidade provoca hipertensión sanguínea e colesterol alto.
Incluso inhibe o funcionamento do sistema inmunitario,
facéndoo a un vulnerable a todo tipo de enfermidades e doenzas.
De feito, científicos concluíron que en conxunto,
a soidade crónica causa un risco tan significativo
para a saúde a longo prazo e a lonxevidade coma fumar.
Agora os paquetes de cigarros veñen con advertencias que din:
"Isto podería matarte".
Pero a soidade non.
E por iso é tan importante que prioricemos a saúde psicolóxica,
que practiquemos hixiene emocional.
Porque non podes tratar unha ferida psicolóxica
se nin sequera sabes que estás ferido.
[Préstalle atención á dor emocional]
A soidade non é a única ferida psicolóxica que distorsiona as nosas percepcións
e nos confunde.
O fracaso tamén o fai.
Unha vez visitei unha gardería, onde vin tres cativos a brincar
con xoguetes de plástico idénticos.
Había que mover o botón vermello e saía un cadeliño.
Unha neniña tentou tirar do botón morado, logo premelo e despois simplemente sentou
e mirou para a caixa, co beizo inferior tremendo.
O meniño do lado viu o que aconteceu, logo volveuse para a súa caixa
e deu en chorar sen tan sequera tocala.
Mentres tanto, outra rapaciña probou todo canto se lle ocorreu,
ata que desprazou o botón vermello, o cadeliño saltou, e ela reloucou.
Ou sexa, tres cativos con xoguetes de plástico idénticos,
pero con moi distintas reaccións ao fracaso.
Os dous primeiros nenos eran perfectamente capaces
de mover o botón vermello.
O único que lles impediu facelo foi que a súa mente os enganou,
facéndolles crer que non poderían.
Aos adultos tamén nos enganan así, todo o tempo.
De feito, todos nós temos un xogo de sentimentos e crenzas predeterminado
que se desencadea cando nos atopamos con frustracións e reveses.
Son conscientes de como a súa mente reacciona ao fracaso?
Necesitan selo.
Porque se a mente trata de convencelos de que son incapaces de algo e o cren,
entón, como aqueles dous cativos, comezarán a sentirse impotentes
e pronto deixarán de intentalo tamén, ou nin sequera probarán en absoluto.
E despois estarán aínda máis convencidos de que non poden ter éxito.
Como ven, este é o motivo polo que moita xente
rende por debaixo do seu potencial real.
Porque nalgún punto do camiño, ás veces un único fracaso
os convenceu de que non poderían triunfar, e crérono.
Unha vez que nos convencemos de algo, é moi difícil mudar a maneira de pensar.
Eu aprendín esta lección á forza cando era adolescente, co meu irmán.
Estabamos conducindo con amigos por unha escura estrada de noite,
cando un coche de policía nos parou.
Houbera un roubo pola zona e estaban buscando sospeitosos.
O axente achegouse ao coche e alumeou coa lanterna ao condutor,
logo ao meu irmán, no asento do copiloto e despois a min.
Os seus ollos abríronse moito e dixo:
"Onde vin eu esa cara antes?".
(Risas)
E eu dixen: "No asento de adiante".
(Risas)
Pero iso non lle tiña sentido ningún, así que pensou que eu estaba drogado.
(Risas)
E sacoume do vehículo, rexistroume e levoume dereito ao coche patrulla,
e só cando comprobou que non tiña antecedentes,
puiden ensinarlle que tiña un xemelgo no asento de adiante.
Pero aínda cando estabamos marchando podía verse pola expresión da súa cara
que estaba convencido de que me estaba a zafar de algo.
(Risas)
A nosa mente é difícil de cambiar unha vez que estamos convencidos.
Pode ser moi normal sentirse desmoralizado e derrotado despois de fracasar.
Pero non poden deixarse autoconvencer de que non poden ter éxito.
Teñen que combater os sentimentos de imposibilidade.
Teñen que recuperar o control da situación.
E romper esta especie de círculo negativo antes de que comece.
[Deter a hemorraxia emocional]
As nosas mentes e pensamentos non son os amigos confiables que criamos que eran.
Máis ben son coma un amigo inestable que pode ser moi comprensivo nun momento,
e totalmente antipático no seguinte.
Unha vez traballei cunha muller que despois de vinte anos de matrimonio
e un divorcio extremadamente desagradable,
estaba por fin preparada para a súa primeira cita.
Coñecera a un tipo por internet, e el parecía agradable e exitoso,
e o máis importante, parecía que ela lle gustaba de verdade.
Por iso, estaba moi emocionada, mercou un vestido novo
e quedaron nun exclusivo bar de Nova York para tomar algo.
Ao cabo de dez minutos de cita, o home ergueuse e dixo:
"Non estou interesado"
E marchou.
[REXEITAMENTO]
O rexeitamento é extremadamente doloroso.
A muller estaba tan doída que non puido nin moverse.
Todo que deu feito foi chamar a un amigo.
E velaquí o que este lle dixo:
"Ben, que esperabas? Tes moita cadeira, non tes nada interesante do que falar,
por que ía un home atractivo e de éxito coma ese saír cunha perdedora coma ti?
Impresionante, non si, que un amigo poida ser tan cruel?
Mais seríao moito menos se vos digo que non foi o amigo quen tal dixo.
Foi o que a muller se dixo a si mesma.
E isto é algo que todos facemos, especialmente despois dun rexeitamento.
Todos nós comezamos a pensar sobre todos os nosos fallos e defectos,
o que desexariamos ser e o que non, insultámonos a nós mesmos.
Talvez non con tanta dureza, pero todos o facemos.
E é curioso que o fagamos, porque a nosa autoestima xa está danada.
Por que iamos querer collela e danala aínda máis?
Non empeorariamos á mantenta unha ferida física.
Non vos cortades nun brazo e dicides:
"Ah, xa sei! Vou coller un coitelo e ver canto máis profundo o podo facer".
Pero facémolo seguido coas feridas psicolóxicas.
Por que? Por unha hixiene emocional pobre.
Porque non priorizamos a nosa saúde psicolóxica.
Sabemos por ducias de estudos que cando a autoestima está baixa,
es máis vulnerable ao estrés e á ansiedade,
que fracasos e rexeitamentos feren máis e leva máis tempo recuperarse deles.
Así que cando te rexeitan, o primeiro que deberías facer
é recuperar a túa autoestima, non unirte ao Club da Loita e mallar nela.
Cando sofres dor emocional, trátate coa mesma compaixón
que esperarías por parte dun verdadeiro bo amigo.
[Protexe a túa autoestima]
Temos que coller os nosos malsáns hábitos psicolóxicos e trocalos.
Un dos máis prexudiciais e comúns chámase «ruminación».
Rumiar quere dicir remoer.
É cando o xefe che berra, ou o profesor te fai sentir estúpido na clase,
ou tes unha gran rifa cun amigo, e non podes deixar de reproducir
a escena na cabeza durante días, ás veces semanas, sen parar.
Rumiar sobre sucesos angustiosos así pode facilmente converterse nun hábito,
e é un moi custoso.
Porque cando estás tanto tempo centrado en pensamentos tristes e negativos,
realmente estaste a poñer en risco significativo de desenvolver
depresión clínica, alcoholismo, desordes alimentarias
e incluso doenzas cardiovasculares.
O problema é que a ansia de rumiar pode sentirse con moita forza e intensidade,
polo que é un hábito difícil de abandonar.
Eu seino ben, porque hai algo máis dun ano eu mesmo desenvolvín este vezo.
Mirade, ao meu irmán diagnosticáronlle un linfoma non-Hodking en estadio tres.
O seu cáncer foi extremadamente agresivo.
Tivo tumores visibles por todo o corpo.
E tivo que comezar un duro tratamento de quimioterapia.
E eu non podía deixar de pensar sobre se se estaba a ir.
Non podía deixar de pensar canto estaba sufrindo,
aínda que non se queixaba, nin unha soa vez.
El tiña unha actitude enormemente positiva.
A súa saúde psicolóxica era sorprendente.
Eu estaba fisicamente san, pero psicoloxicamente era un desastre.
Pero sabía que facer.
Hai estudos que din que unha distracción de dous minutos
abonda para romper a necesidade de rumiar nese momento.
Así, cada vez que tiña un pensamento preocupante, triste ou negativo,
forzábame a me concentrar en calquera outra cousa
ata que a ansia pasara.
E nunha semana, a miña perspectiva enteira cambiara
e tornárase máis positiva e máis esperanzada.
[Combater pensamentos negativos]
Nove semanas despois de comezar a quimio, ao meu irmán fixéronlle un TAC,
e eu estaba con el cando lle deron os resultados.
Todos os tumores desapareceran.
Aínda lle quedaban tres sesións máis, pero sabiamos que se recuperaría.
Esta foto tirouse hai dúas semanas.
Actuando cando estás só,
mudando a resposta ao fracaso,
conservando a autoestima,
combatendo os pensamentos negativos,
non só curarán as feridas psicolóxicas,
tamén forxarán a resiliencia emocional, desenvolveranse.
Hai cen anos, a xente comezou a practicar hixiene persoal, e a esperanza de vida
aumentou por riba dun 50 por cento en só unhas décadas.
Coido que a nosa calidade de vida aumentaría de xeito igual de drástico
se todos comezásemos a practicar hixiene emocional.
Poden imaxinar como sería o mundo se todos estivésemos
máis sans psicoloxicamente?
Se houbese menos soidade e depresión?
Se a xente soubera como superar o fracaso?
Se se sentisen mellor consigo mesmos e máis fortes?
Se estivesen máis felices e realizados?
Eu podo, porque este é o mundo en que quero vivir,
e é o mundo en que o meu irmán quere vivir tamén.
E se comezades a ser conscientes e a mudar uns poucos hábitos sinxelos,
este é o mundo en que todos podemos vivir.
Moitas grazas.
(Aplausos)