Afgelopen zomer was ik aan het wandelen in de bergen van Oostenrijk.
Ik zag daarboven deze prachtige, afgelegen stenen hut.
Er zaten zonnepanelen op.
Altijd als ik zonnepanelen zie, wordt ik heel enthousiast.
Het is de techniek die met zonlicht, dat gratis en beschikbaar is,
elektriciteit maakt.
Deze hut lag heel afgelegen op een prachtige plek,
en was zelfvoorzienend.
Maar waarom zijn zonnepanelen altijd zo lelijk?
Mijn naam is Marjan van Aubel en ik ben solar-ontwerper.
Ik werk binnen de driehoek ontwerp, duurzaamheid en techniek.
Ik streef naar superefficiëntie,
wat betekent dat ik materialen ontwikkel die in oppervlakte toenemen
of werk met zonnecellen die gebruikmaken van kleureigenschappen
om elektriciteit te genereren.
Musea over de hele wereld hebben werk van mij, zoals MoMA.
Alles ging best goed,
maar ik voelde altijd een soort gemis.
Totdat ik het boek 'Solar Revolution' las,
waarin staat dat we in een uur genoeg zonlicht ontvangen
om de hele wereld een heel jaar van stroom te kunnen voorzien.
Een uur.
Toen besefte ik dat ik me moest richten op solar.
Wetenschappers uit de hele wereld hebben zich erop gericht
om de panelen efficiënter te maken en goedkoper.
De prijs van solar is dus enorm gedaald.
Dat komt omdat China ze grootschalig ging maken.
Ze worden ook steeds efficiënter.
Ze hebben nu zelfs een efficiëntie van 44,5 procent.
Maar als het gaat om hoe zonnecellen eruit zien,
dan is er in de laatste 60 jaar weinig veranderd.
Nog steeds de techniek die ergens op gemonteerd is.
Zonnecellen moeten veel beter worden geïntegreerd in hun omgeving.
Klimaatverandering is het grootste probleem van deze tijd.
We moeten niet vertrouwen op anderen -- de overheid, technici --
voor positieve verandering.
We kunnen allemaal bijdragen aan verandering.
Ik ben dus een ontwerper
en ik wil dingen veranderen met design.
Ik laat wat voorbeelden van mijn werk zien.
Ik werk samen met Swarovski, het kristalbedrijf.
Als je kristal op een bepaalde manier slijpt,
kan je het licht buigen en richten op een bepaalde plek.
Ik gebruik deze kristallen om het licht te richten op een zonnepaneel,
om het efficiënter te maken, maar dan wel esthetisch.
Je zet de zonnekristal in het licht,
er zit een batterij in,
je plaatst dat in een houder
en je kan dan deze kroonluchters laten branden.
Het brengt letterlijk het licht naar binnen.
Ik was gelijk verkocht aan solar toen ik de techniek tegenkwam
die 'dye-sensitized'-zonnecel heet,
gekleurde zonnecellen,
gebaseerd op fotosynthese in planten,
waarbij groene chlorofyl licht omzet in suiker voor planten,
en die cellen zetten licht om in elektriciteit.
Het mooiste is dat ze zelfs binnenshuis werken.
De efficiëntie verschilt per kleur,
afhankelijk van hun plaats in het spectrum.
Zo is rood bijvoorbeeld efficiënter dan blauw.
Als ik dat als ontwerper hoor,
een gekleurd oppervlak, van glas,
kleur, dat vooral voor de esthetiek wordt gebruikt,
en nu een extra functie krijgt -- elektriciteit opwekken --
dan denk ik: waar kan je dat toepassen?
Dit is Current Table,
waarbij het hele tafelblad van die gekleurde zonnecellen is.
Er zitten batterijen in de poten,
waarmee je je mobiel kan opladen via een USB-poort.
In mijn werk is het altijd belangrijk
de balans te zoeken tussen efficiëntie en esthetiek.
Daarom is de tafel oranje,
want dat is een heel stabiele kleur voor binnen.
Dit is altijd de meestgestelde vraag:
"Mooi, maar hoeveel mobieltjes kan ik ermee opladen?"
Dus om de ingewikkelde communicatie te voorkomen --
waar staat de tafel, is er genoeg licht,
staat hij bij het raam? --
heb ik de tafel nu sensoren gegeven die de lichtintensiteit meten.
Met een door ons ontwikkelde app
kan je letterlijk volgen hoeveel licht erop komt
en hoe vol de accu is.
Ik ben er best trots op, omdat we gisteren een tafel hebben neergezet
bij Stichting Doen in Amsterdam,
en precies nu
laadt koningin Maxima haar mobiele telefoon op via de tafel.
Geweldig.
(Applaus)
Dank je wel.
Hoe meer oppervlak je hebt, hoe meer energie je opwekt.
Dit zijn Current Windows,
waar we alle vensters in een galerie in Soho hebben vervangen
met deze moderne versie van gehard glas.
Mensen op straat konden hun telefoon opladen
via de kozijnen.
Ik geef dus extra functies aan voorwerpen.
Een raam hoeft niet meer alleen raam te zijn.
Het kan ook best een kleine elektriciteitscentrale zijn.
Maar kijk mij nou praten over waarom ik zoveel van solar houd,
terwijl ik zelf geen zonnepanelen op mijn dak heb.
Ik woon middenin Amsterdam.
Het huis is niet van mij, het is een monument.
Het is dus niet mogelijk of toegestaan.
Hoe kan je dan zonnecellen maken voor iedereen,
en niet alleen voor mensen die een duurzame levensstijl kunnen betalen?
We hebben nu de kans
solar toe te passen op plekken waar we het nodig hebben.
Er zijn zoveel mooie technische toepassingen.
Als ik rondkijk, zie ik elk oppervlak als kans.
Ik reed bijvoorbeeld met de trein door het Westland,
het gebied in Nederland waar kassen staan.
Ik zag dat glas en dacht:
als we daar nou eens transparant solarglas gebruiken?
Als we traditionele landbouw,
die veel energie gebruikt,
nou eens combineren met high-tech?
Met dat idee in gedachten heb ik Power Plant gemaakt.
Ik had een team van architecten en technici,
maar ik zal eerst uitleggen hoe het werkt.
We gebruiken transparant solarglas
voor stroom binnenshuis.
We gebruiken hydrocultuur dat voedzaam water rondpompt,
en zo 90 procent water bespaart.
Door te stapelen, kan je meer oogsten per vierkante meter.
Extra licht, naast zonlicht, dat van deze gekleurde leds komt,
bevordert ook de plantengroei.
Als steeds meer mensen die in grote steden wonen
Power Plants op hun dak plaatsen,
hoeft je het niet van de andere kant van de aarde te halen,
maar kan je het kweken op de plek zelf.
De grote droom is om deze stand-alone plekken te bouwen,
waar geen toegang is tot water en elektriciteit,
als een onafhankelijk ecosysteem.
Voor de Design Biënnale van dit jaar
heb ik de eerste Power Plant van vier meter hoog gemaakt,
zodat je binnen kan gaan om te zien hoe planten groeien.
Dan heb je twee keer wat aan het zonlicht:
zowel voor de zonnecellen als voor de planten.
Zoiets als een toekomstige plantentuin,
waar we alle moderne techniek vieren.
Het grootste compliment dat ik kreeg, was: "Waar zijn de zonnepanelen?"
Dat is een teken van een goed ontwerp,
als het onzichtbaar wordt en je het niet ziet.
Ik geloof in zonne-democratie:
zonne-energie voor iedereen, overal.
Mijn doel is om alle oppervlaktes productief te maken.
Ik wil huizen bouwen waar alle ramen, gordijnen, muren productief zijn,
zelfs de vloeren stroom leveren.
Denk groot:
in steden zijn zoveel oppervlaktes.
De zon is er nog steeds voor iedereen.
Met solar op plekken waar we het nodig hebben,
maken we het toegankelijk voor iedereen.
Ik wil solar met jullie dichtbij de mensen brengen,
maar wel mooi en goed ontworpen.
Dank je wel.