คุณรู้ไหมว่า ทุกครั้งที่นักดนตรีหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมา
มันมีดอกไม้ไฟปะทุขึ้นไปทั่วสมองของพวกเขา
ภายนอก พวกเขาอาจดูสงบและมีสมาธิ
อ่านดนตรี และทำการเคลื่อนไหวสำคัญต่างๆ ที่แม่นยำ และผ่านการฝึกฝนมาแล้ว
แต่ภายในสมองของพวกเขา งานเลี้ยงกำลังเกิดขึ้นอยู่
เรารู้ได้อย่างไรกัน
ในสองสามศตวรรษที่ผ่านมา
นักประสาทวิทยาได้ทำการค้นพบที่ยิ่งใหญ่
ในการทำความเข้าใจ ว่าสมองทำงานอย่างไร โดยติดตามมันแบบทันสถานการณ์จริง (real-time)
ด้วยอุปกรณ์เช่น FMRi และ PET สแกนเนอร์
เมื่อคนถูกติดเข้ากับเครื่องพวกนั้น
งานอย่างการอ่าน หรือทำโจทย์คณิตศาสตร์
ซึ่งแต่ละงานมีความเกี่ยวโยงกับบริเวณของสมอง
ที่กิจกรรมสามารถถูกสำรวจได้
แต่เมื่อนักวิจัยได้ให้ผู้เข้าร่วมฟังเพลง
พวกเขาเห็นพลุ
หลายบริเวณในสมองของพวกเขา ถูกจุดให้สว่างในทันที
ที่พวกเขาทำการวิเคราะห์เสียง
แยกมันออกเพื่อเข้าใจส่วนประกอบ อย่างทำนองและจังหวะ
และจากนั้นนำมันทั้งหมดกลับมาด้วยกัน เป็นประสบการณ์ทางดนตรีที่รวมกันเป็นหนึ่ง
และสมองของพวกเราทำงานพวกนี้ ในเวลาเสี้ยววินาที
ระหว่างที่เราได้ยินดนตรีครั้งแรก และเมื่อเท้าของเราเริ่มจะย่ำไปตามจังหวะ
แต่เมื่อนักวิทยาศาสตร์ เปลี่ยนจากการสำรวจสมอง
ของผู้ฟังเพลงเป็นสมองของนักดนตรี
พลุเล็กๆ บ้านๆ ก็กลายเป็นพลุงานฉลอง
มันกลายเป็นว่า ระหว่างที่การฟังดนตรีทำให้สมอง
เริ่มทำกิจกรรมบางอย่างที่ค่อนข้างน่าสนใจ
การเล่นดนตรีเท่ากับการออกกำลังกายทั้งตัว สำหรับสมอง
นักประสาทวิทยา เห็นสมองหลายบริเวณสว่างขึ้น
ทำการจัดการข้อมูลต่างๆ พร้อมๆ กัน
ด้วยความปราณีต เชื่อมโยงเกี่ยวข้องกัน และด้วยลำดับอันรวดเร็วเหลือเชื่อ
แต่อะไรในการสร้างเสียงดนตรี ที่ทำให้สมองสว่างไสว
งานวิจัยยังค่อนข้างจะใหม่ แต่นักประสาทวิทยาค่อนข้างจะมีแนวคิดที่ดี
การเล่นเครื่องดนตรี ทำให้บริเวณต่างๆ ในสมองทำงานพร้อมกัน
โดยเฉพาะสมองชั้นนอกเกี่ยวกับ การมองเห็น การฟัง และการเคลื่อนไหว
และเช่นเดียวกับการออกกำลังกายอื่นๆ วินัย โครงสร้างการฝึกฝนการเล่นดนตรี
ทำให้การทำงานของสมองนั้นแข็งแรง และสามารถทำให้เรา
ใช้ความแข็งแกร่งนั้นกับกิจกรรมอื่นได้
ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่าง การฟังดนตรีและการเล่น
คืออย่างที่สอง ต้องการ การเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อน
ซี่งถูกควบคุมในสมองทั้งสองข้าง
มันยังรวมเอาหลักทางภาษาศาสตร์ และคณิตศาสตร์
ซึ่งพัฒนามากกว่า ในสมองฝั่งซ้าย
กับความใหม่และเรื่องราวสร้างสรรค์ ที่สมองซีกขวาทำได้อย่างมีประสิทธิภพา
ดังเหตุผลเหล่านี้ การเล่นดนตรีได้ถูกพบว่า
เพิ่มปริมาณและกิจกรรมของส่วน คอร์ปัส คัลโลซัม ของสมอง
สะพานระหว่างสมองทั้งสองข้าง
ยอมให้ข้อความผ่านข้ามสมองเร็วกว่า และผ่านเส้นทางที่หลากหลายกว่า
นั่นอาจทำให้นักดนตรีแก้ปัญหา
ได้อย่างมีประสิทธิภาพและสร้างสรรค์กว่า ทั้งในทางวิชาการและทางสังคม
เพราะการสร้างเสียงดนตรียังคงเกี่ยวข้อง กับทักษะและความเข้าใจ
สารและข้อความทางอารมณ์ของมัน
นักดนตรีมักมีหน้าที่ทางการบริหาร ในระดับที่สูงกว่า
ซี่งมันเป็นงานในจำพวกประสานงานเชื่อมต่อ
ที่เกี่ยวข้องกับการวางแผน การวางนโยบาย และการในความใส่ใจในรายละเอียด
และต้องการการวิเคราะห์อย่างฉับพลัน
ความสามารถนี้ยังมีผลกระทบ ต่อการทำงานของระบบความทรงจำของเรา
และแน่นอน นักดนตรีความสามารถ ด้านความทรงจำที่ดี
การสร้าง จัดเก็บ และเรียกใช้ ความทรงจำ เร็วกว่า และมีประสิทธิภาพกว่า
การศึกษาทำให้พบว่า นักดนตรีใช้สมองที่เชื่อมโยงกันอย่างมากของพวกเขา
ให้ฉลากกับแต่ละความทรงจำ
เช่นฉลากแนวคิด ฉลากอารมณ์ ฉลากเสียง และฉลากข้อความ
เหมือนกับอุปกรณ์ค้นหาชั้นดีทางอินเตอร์เน็ต
แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า ประโยชน์นั้นเป็นเอกลักษณ์ของดนตรี
ไม่ได้เหมือนกันกับ กีฬา หรือการวาดภาพ
หรือว่าคนที่เข้าถึงดนตรี
ฉลาดกว่าคนอื่นตั้งแต่เริ่มแล้ว
นักประสาทวิทยาได้ทำการสำรวจประเด็นนี้ แต่จนถึงตอนนี้ พวกเขาพบว่า
ลักษณะที่ศิลปินและนักกีฬา หัดเล่นเครื่องดนตรีนั้น
ต่างไปจากกิจกรรมการเรียนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับศิลปะ
และการศึกษาแบบสุ่มของผู้เข้าร่วม
ผู้ซึ่งแสดงหน้าที่ความจำและการจัดการทางประสาท ในระดับเดียวกันในตอนแรก
พบว่าผู้ที่เคยมีประสบการณ์เรียนดนตรี
แสดงให้เห็นถึงการกระตุ้นในสมองบริเวณต่างๆ เมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ
ในงานวิจัยเมื่อไม่นานมานี้เกี่ยวกับ ประโยชน์ทางสมองของการเล่นดนตรี
ทำให้ความเข้าใจของเราต่อหน้าที่ของสมอง พัฒนาไปอีกขึ้น
มันเปิดเผยจังหวะภายในและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
ที่สร้างวงดนตรีคลาสสิกในสมองของเรา