می دونید هر بار که نوازنده ها سازشون رو بر می دارن
تو سرشون آتیش بازی به پا میشه؟
در بیرون، به نظر خونسرد و متمرکز به نظر میان،
نت ها رو می خونن و حرکات دقیق و تمرین شده مورد نیاز رو انجام میدن.
ولی تو سرشون، یه مهمونی به پا شده.
از کجا اینو فهمیدیم؟
خب، در چندین دهه گذشته،
دانشمندان عصب شناسی کشف های بزرگی انجام داده اند
در فهم چگونگی عملکرد مغز ما با مونیتور کردن بلادرنگ مغز
با تجهیزاتی مثل پت اسکن و اف ام آر آی
هنگامی که آدما رو به این دستگاهها وصل می کنیم،
وظایفی مثل خواندن یا حل مسئله،
هر کدام مناطق مربوط به خودش را در مغز داره
هنگامی که فعالیت مغز مشاهده میشه.
ولی هنگامی که محققان از شرکت کنندگان خواستن که به موسیقی گوش بدن،
اونا شاهد آتیش بازی بودن.
چندین قسمت از مغز ما در آن واحد روشن میشن،
در هنگام پردازش صدا،
برای فهم اعناصری مثل ملودی یا ریتم،هر کدام مشارکت می کنند
و در نهایت همه را کنار هم گذاشته و به یک تجربه واحد موسیقایی می رسند
و مغز ما همه ی این کارها رو در کسری از ثانیه انجام میده
بین وقتی که ما موسیقی را می شنویم و وقتی که با پایمان ضربه رو می زنیم
ولی وقتی دانشمندان مطالعاتشون رو از مشاهده مغز
شنوندگان موسیقی به نوازندگان تغییر دادند،
آتیش بازی کوچیک حیاط پشتی تبدیل به آتیش بازی روز جشن شد.
به این معنا که وقتی شنیدن موسیقی مغز ما را
در فعالیت های نسبتاً جالبی درگیر می کنه،
نواختن موسیقی معادل جلسه تمرین بدنسازی همه بدن برای مغز است.
دانشمندان عصب شناسی چندین منطقه از مغز را مشاهده کردن که روشن می شد،
همزمان در حال پردازش اطلاعات گوناگون
و با ترتیب پیچیده ، به هم وابسته و به طرز حیرت آوری سریع
ولی چرا نواختن موسیقی مغز را روشن میکنه؟
تحقیقات بسیار جدید هستند، ولی محققان نظر نسبتاً معقولی دارند.
نواختن یک ساز همه بخش های مغز را با هم درگیر می کنه،
به خصوص بخش دیداری، شنیداری و موتورهای کورتکس مغز
و شبیه هر تمرین دیگری، تمرین ساختار یافته و منظم در نواختن ساز
عملکرد اون بخش های مغز را تقویت کرده و به ما امکان استفاده از اون نیرو
برای فعالیت های دیگرمان را میده.
آشکارترین تفاوت بین شنیدن موسیقی و نواختن آن
اینه که دومی به مهارت های حرکتی خوبی نیاز داره،
که در هر دو نیمکره مغز کنترل میشن.
به علاوه دقت زبانی و ریاضی را با هم ترکیب می کنه
که نمیکره چپ مغز ما بیشتر درگیر اون است
با محتوای تازه و خلاقانه که نیمکره راست برتری داره
به همین علت، نواختن موسیقی به عنوان عاملی برای
افزایش حجم و فعالیت در جسم پینه ای مغز شناخته میشه،
که پل ارتباطی بین دو نمیکره مغز است،
که به پیغام ها این امکان رو میده که بین مغز سریعتر حرکت کنند و از مسیرهای گسترده تری عبور کنند.
این به موسیقی دان ها امکان حل مسئله رو میده
بسیار کارآمد و خلاقانه در هر دو زمینه دانشگاهی و اجتماعی
از آنجا که تولید موسیقی درگیر تولید هنر و فهم
محتوای حسی و پیغام اون هم است،
موسیقی دانان دارای سطوح بالاتری از عملکرد اجرایی هستن،
یک گروه از وظائف به هم متصل
که شامل برنامه ریزی، تبیین استراتژی و توجه به جزییات است
و نیازمند تحلیل همزمان ویژگی های هر دو حوزه شناختی و حسی است
این توانایی هم چنین در نحوه عملکرد سیستم حافظه تاثیر داره
و در واقع موسیقی دانان حافظه های شگفت انگیزی رو به نمایش میذارن، شامل
خلق، ذخیره و بازیابی اطلاعات در حافظه بسیار سریعتر و کارآمد تر
مطالعات نشان داده اند که موسیقی دانان از ذهن های بسیار همبسته شان برای
زدن چندین برچسب به هر بخش حافظه استفاده می کنن،
مثل برچسب مفهومی،برچسب احساسی، برچسب شنیداری،برچسب ضمنی،
شبیه یک موتور جستجوی خوب اینترنتی!
بنابراین، از کجا بفهمیم که همه ی این مزایا منحصرا به موسیقی تعلق دارند،
در برابر مثلاً، ورزش یا نقاشی؟
یا آیا ممکن است اونایی که دنبال موسیقی میرن
از قبل باهوشتر بودن که موسیقی را شروع کردند؟
دانشمندان عصب شناسی این مسائل رو بررسی کردن، ولی تا به حال به این نتیجه رسیده اند که
ویژگی های هنری و زیبایی شناختی یادگیری نواختن یک ساز موسیقی
از هر نوع فعالیت تحت مطالعه شامل هنرهای دیگر متفاوت است.
و مطالعات تصادفی چندین شرکت کننده،
که سطوح عملکرد شناختی و پردازش عصبی یکسان در شروع مطالعه داشتند،
نشان داده که کسانی که در یک دوره یادگیری موسیقی شرکت کرده بودند،
نسبت به بقیه،در بخش های مختلف مغزشون پیشرفت و رشد نشان دادن
این تحقیق درباره منافع ذهنی نواختن موسیقی
باعث پیشرفت فهم ما از عملکرد ذهنی شده است
و آشکار کننده ی ریتم های درونی و هم نوازی پیچیده ای است که
ارکستر شگفت انگیز مغز ما را می سازد