در دهه ۱۹۵۰ گروهی از گلهداران در آیداهو
از برههای ناقصالخلقه خاصی که گوسفندشان به دنیا آورده بود بشدت متحیر گشتند.
بعد از اینکه از این گوسفندان تک چشم متعجب شدند،
محققانی را از وزارت کشاورزی ایالات متحده دعوت کردند تا در این مورد تحقیق کنند.
محققان به این نظریه رسیدند که گوسفند باردار
از گیاهی سمی که باعث مشکل در تولد میشود خورده است.
آنها از گیاهان محلی آنجا جمعآوری کرده و نمونههایی را به موشهای آزمایشگاهی خوراندند.
اما همان نقص را نتوانستند در محیط آزمایگاهی ببینند.
بنابراین آنها تصمیم گرفتند که مستقیماً
گوسفندان را بوسیله یک محقق در کنار گله در طول سه تابستان در نظر بگیرند.
بعد از دههها آزمایش و خطا، محققان در نهایت سرنخ را پیدا کردند،
نوعی زنبق وحشی ذرت.
این زنبق مولکولی فعال با شش حلقه متصل دارد
که سیکلوپامین نامیده شده که از اسم انگلیسی اختلال تک چشمی گوسفندان گرفته شده است.
آنها متوجه عملکرد دقیق سیکلوپامین در این اختلال نشدند
اما به گلهداران گفتند که آنها را نابود کنند.
حدود چهار دهه طول کشید تا یک تیم زیستشناس
که توسط پرفسور فیلیپ بیچی رهبری میشد
به طور تصادفی به پاسخ برسند.
آزمایشگاه او در حال مطالعه بر روی ژنی خاص که در اکثر گونهها،
از موشها تا انسانها، یافته میشود بود،
که ژن اختلال جوجهتیغی نامیده میشود.
این نام را دو محقق که بعدها جایزه نوبل را بهخاطر کار مشترکشان بردند گذاشته شد،
آنها کشف کردند که ژن جهش یافته این ژن در مگس میوه
باعث میشود مگسهای خارداری به وجود آیند.
بیچی و همکارانش روشی برای تغییر ژنتیکی
به منطور غیر فعال کردن ژن جوجهتیغی در موشها ارائه دادند.
این باعث چندین نقص شدید در توسعه
مغز، اندامها و چشمهایشان
یا تکچشمی بودنشان شد.
بعدها وقتی بیچی کتابی را میخواند، به تصویری از آن گوسفندان تک چشم رسید
و به چیزی که از چشم محققان برای دههها پنهان مانده بود پیبرد.
چیزی باید باعث اختلال در آن ژن گوسفندان باردار شده بود.
بیاید یک قدم عقب برویم.
ژن دستورالعملهایی دارد که به سلولها کار و زمان آن را تکلیف میکند،
آنها دستورات خود را با پروتئینها ارسال میکنند.
ژن جوجهتیغی به سلولها فرمان انتشار چیزی به اسم «پروتئین جوجهتیغی» را میدهد،
که این پروتئین آغازگر یک سری از پیامهای سلولی پیچیده است.
این نحوه کارکرد آنها در شرایط سالم است.
پروتئینجوجهتیغی به پروتئینی به اسم «پروتئین تکهتکه شده» میچسبد
و مانع از کارکرد این پروتئین میشود،
با اینکار به پروتئینی به اسم «پروتئین صاف» اجازه ارسال هرگونه پیام را میدهد
که به آنها میگوید کجا بروند و به چه بافتی تبدیل شوند.
سیکلوپامین در قالب زنبق ذرت خوشمزه برای گوسفندان،
این گذرگاه را با چسبیدن به پروتئین صاف قطع میکند.
اینکار باعث ناتوانی پروتئین صاف در ارسال پیامهای
مورد نیاز برای ساختن دو نیمکره مغز،
شکل دادن به انگشتان و جدا شدن چشمها میکند.
پس هرچند که پروتئینجوجهتیغی کار خود را
در دادن آزادی عمل به پروتئین صاف میکند،
اما سیکلوپامین، پروتئین صاف را از ارسال پیامهای شیمیایی منع میکند.
این به داستان گوسفندان تکچشم توجیه علمی میدهد،
اما بیچی و تیمش نشانههایی از
ارتباط بسیار سودمند دیگری را مییابند.
آنها متوجه شدند که فعالسازی بدون کنترل پروتئین صاف
با اختلالات انسانی همراه است.
که با نام «سندرم خال سلولی باسال» شناخته شده
و زمینه را برای دچار شدن به انواعی از سرطانها فراهم میکند.
محققان راهحلی برای
استفاده از قدرت محدود کننده سیکلوپامین بر روی پروتئین صاف برای استفادههای
مفیدی به عنوان درمان این نوع سرطانها
در بیمارانی که باردار نیستند ارائه کردهاند.
متاسفانه، محققان درنهایت یافتهاند که سیکلوپامین
تاثیرات جانبی منفی نیز بدنبال دارد،
و خصوصیات شیمیایی آن کار با آن را سخت کرده است.
اما آنها یافتهاند که مولکولهای شبیه به آن امن و موثرند،
و دو تا از داروها بر پایه آن در سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵
به عنوان درمان سرطان پوست تایید شدند.
وقتی آن گلهداران اختلال تکچشمی گوسفندان را برای بار اول دیدند،
میتوانستند آنرا به عنوان اختلال ژنتیکی عجیبی ببینند و رهایش کنند.
در عوض تصمیم آنها برای اطلاع دادن به مقامات پدیدهای مرموز را به درمان تبدیل کرد
که نشان میدهد بعضی وقتها همه چیز به آن سادگی که به نظر میرسد نیست.