" دیجیتال باصرفه -Frugal Digital " در اصل یک گروه تحقیقاتی کوچک در .C.I.D است.
جایی که ما در پی دیدگاه های جدیدی برای نحوه ی تجهیز کامل دیجیتالی جامعه هستیم.
این هدفی است که ما دنبال می کنیم.
و ما این کار را به این دلیل انجام می دهیم که معتقدیم تکنولوژی سیلیکونی امروزه فرهنگی اسراف گرایانه را در پیش گرفته است.
فرهنگ جدید در پی سریع ترین و مؤثر ترین و شگفت انگیز ترین ایزاریست که شما می توانید داشته باشید ،
در حالی که دو- سوم جهان به سختی می توانند به بنیادی ترین تکنولوژی ها دسترسی داشته باشند ،
در حالی که دو-سوم جهان به سختی می توانند به بنیادی ترین تکنولوژی ها دسترسی داشته باشند ،
تا حتی نیاز های ساده ی خود را در زندگی برطرف کنند ،
از جمله تأمین سلامتی، تحصیل و باقی مسائل خیلی بنیادی زندگی.
بنابراین قبل از این که شروع کنم، می خواهم به یک قضیه به طور مختصر اشاره کنم ،
قضیه ی مردی که او را در بمبئی دیدم.
این مرد، ساتی شرای است.
به نظر من او فوق العاده است ،
چون یک کارآفرین کوچک است.
او یک مغازه ی کوچک را در یکی خیابان های فقیر نشین بمبئی می گرداند.
او این مغازه ی کوچک 10 متر مربعی را دارد ،
در حالی که کار های خیلی بزرگی را در آن جا انجام می دهد.
واقعا خارق العاده است ،
وقتی که یک بار به طور سر زده به مغازه ی او رفتم، نمی توانستم چیزی را که می دیدم باور کنم.
به طور کلی، کاری که انجام می دهد شامل این موارد می شود ،
انواع خدمات انتقال وجه از طریق کارت های اعتباری و رزرو بلیت
و خیلی چیز های ساده ی دیگر که برای آن ها شما باید به اینترنت متصل شوید ،
او این کار ها را برای مردم انجام می داد ،
و آن ها را به دنیای دیجیتال متصل می کرد.
از آن مهم تر، او از فروش این کارت شارژ های تلفن همراه پول به دست می آورد ،
به عنوان یک درآمد تضمینی.
اما داخل مغازه، او این پستوی کوچک و تعدادی شاگرد دارد،
که تقریبا می توانند همه چیز را درست کنند.
هر تلفن همراهی، و هر وسیله ی الکترونیکی که به آن ها بدهید می توانند آن را درست کنند.
وقتی گوشی آی فون خودم را آن جا بردم واقعا تعجب زده شدم ،
او از من پرسید، "خب، می خواهی گوشی را ارتقاء بدهی ؟"
"بله." (خنده ی حاضرین)
من اول کمی دو دل بودم، اما بعد تصمیم گرفتم ،
به او یک گوشی نوکیا بدهم. (خنده ی حاضرین)
ولی چیزی که مرا متعجب کرد این روش مهندسی معکوس و فناورانه ای بود ،
که در این دو متر مربع فضا به کار برده شده بود.
آن ها هر چیزی را که برای جدا کردن اجزای وسایل الکترونیکی، اوراق کردن آن ها ،
طراحی مجدد مدار، بهینه سازی سخت افزار ،
و هر کاری که بخواهید با موبایل انجام دهید نیاز داشتند مهیا کرده بودند ،
و می توانند هر چیزی را سریع درست کنند.
شما می توانید امروز صبح موبایل خود را تحویل دهید ،
و آن را بعد از ناهار تحویل بگیرید ،
و این خیلی فوق العاده بود.
اما ما نمی دانستیم که این کار تنها در همین محل انجام می شود ،
یا این که جهانی است ؟
و در طی زمان، ما با انجام دادن یک سری تحقیقات فهمیدیم که این اکوسیستم دستکاری چگونه است ،
چون تنها در یک گوشه ی خیابان در بمبئی اتفاق نمی افتد ؛
بلکه در حقیقت در سراسر کشور اتفاق می افتد.
بلکه حتی در آفریقا هم اتفاق می افتد، به طور مثال،
در "کیپ تون" ما تحقیقات گسترده ای در این باره انجام دادیم.
حتی همین جا در دوحه (قطر) من این دکه ی کوچک را پیدا کردم ،
که شما می توانید ساعت های زنگ دار و مچی خود را در آن جا تعمیر کنید ،
در حالی که این ساعت های اجزای بسیار ریز زیادی دارند؛ و کار ساده ای نیست.
شما باید خودتان این کار را امتحان کنید تا بفهمید.
ولی چه چیزی به این کسب و کار رونق می بخشد ؟
این اکوسیستم اجزای الکترونیکی و ابزار کم هزینه ای که در سراسر جهان تولید می شوند ،
و سپس اجزایی که مجددا برای تأمین این صنعت به چرخه باز می گردند ،
شما حتی می توانید اجزای بازیافت شده را بخرید.
شما اصولا مجبور نیستید که وسایل مدل جدید بخرید.
شما کامپیوتر های خراب شده را رها کرده اید ،
در حالی که می توانید با خرید اجزای اوراق شده دوباره کامپیوتر را از نو بازسازی کنید.
اما این روش جدید چه سودی برای ما دارد ؟
این یک سوال جدی است، چون مسئله این است که ،
بخشی از هر جامعه ای از منابع کافی بی بهره است.
بخشی از هر جامعه از منابع کافی بی بهره است.
این جا یک سمبل جالب داریم.
در این سمت صنایع دستی را داریم ،
و در سمت دیگر صنایع تکنولوژیک.
ما به آن ها می گوییم صنایع تکنولوژیک، چون در حال شناخته شدن هستند.
آن ها هنوز آن قدر ها گسترده نشده اند.
هنوز این کار به مرحله ی رسمی شدن نرسیده است.
این کار در دانشگاه ها تدریس نمی شود.
این کار به صورت غیر آکادمیک آموزش داده می شود ،
و تنها سیستم آموزشی غیر رسمی برای آن وجود دارد.
ما با خودمان گفتیم، "ما چه برداشتی می توانیم از این قضیه انجام بدهیم ؟"
"یا به عبارتی چه کاری را با برداشت از این قضیه می توانیم انجام دهیم ؟"
اصلی ترین عمل یک فرهنگ تعمیر وسایل به صورت محلی است ،
که این فوق العاده است چون این کار به این معناست که ،
محصول خریداری شده توسط شما برای تعمیر شدن الزاما وارد مراحل سرسام آور کاغذ بازی نمی شود.
این کار همچنین به ما کمک می کند که یک مراحل ساخت ارزان داشته باشیم ،
و این یعنی شما می توانید کار های خیلی زیادی با آن انجام دهید.
و بنابراین، مهم تر از همه،
بیشترین بهره وری را با کمترین هزینه خواهیم داشت.
و همچنین شما می توانید برنامه های هوشمندانه و حجم عظیمی از ایده های قابل بسط داده شدن را در یک وسیله ی ساده جای دهید.
ما به این یک صنعت "کلبه ی سیلیکونی" می گوییم. (اشاره به شرکت "دره ی سیلیکونی" استیو جابز)
این اساسا چیزی است که این سیستم قبل از رخ دادن مجدد انقلاب صنعتی جدید
با روشی کاملا متفاوت در مغازه های دیجیتالی کوچک پیشرفته ترین کشور های جهان بود.
ما کمی این ایده را تجزیه و تحلیل کردیم ،
و از خودمان پرسیدیم، "ما با این ایده چه کاری می توانیم انجام دهیم ؟"
"آیا می توانیم یک سری محصول تولید کنیم یا یک خدمت از طریق آن ارائه دهیم ؟"
یکی از اولین کار هایی که ما در این راستا انجام دادیم این پروژه به نام "ایستگاه چندرسانه ای" بود.
ما به آن "ظرف غذا" می گوییم.
اساسا یکی از زمینه هایی که ما در مورد آن ها تحقیق کردیم مدارس بخش های بسیار دور افتاده ی هند بود.
تصویری که می بینید یک روش جالب است که "مدرسه ی یک معلمه" نامیده می شود ،
که در اصل یک معلم چند منظوره است که به این جمعیت کوچک بامزه ی دانش آموز ها تدریس می کند.
این یک مدرسه ی غیر رسمی است ،
که البته آموزش هایی بسیار کلی و مفید و مختصر به آن ها می دهد.
تنها چیزی که آن ها از آن بی بهره هستند، دسترسی به منابع علمی است.
آن ها حتی یک کتاب و گاهی اوقات حتی برنامه ی درسی مناسبی ندارند.
ما از خودمان پرسیدیم، "ما چه کاری می توانیم انجام دهیم تا این معلم بتواند کار بیشتری انجام دهد ؟"
چگونه می توان با دنیای دیجیتال ارتباط برقرار نمود ؟
به جای این که نگهبان انحصاری اطلاعات باشید ،
دسترسی به این اطلاعات را راحت تر کنید.
ما از خودمان پرسیدیم، "چه مراحلی برای کمک به این معلم مورد نیاز است ؟"
چگونه می توانیم این معلم را به دنیای دیجیتال متصل کنیم ؟
و چگونه می توانیم یک ایستگاه چند رسانه ای ارزان قیمت طراحی کنیم ،
که بتوان آن را به طور محلی ساخت و مورد استفاده قرار داد ؟
ما آن اطراف را بررسی کردیم.
ما تمام گوشه کنار های مغازه های اطراف آن جا را گشتیم ،
و تلاش کردیم تا بفهمیم، "از چه چیزی می توانیم استفاده کنیم تا به هدفمان برسیم ؟"
وسیله ای که بالاخره به آن رسیدیم ،
یک تلفن همراه کوچک با یک ویدیو پروژکتور کوچک بود ،
که حدود ۶۰ دلار قیمت داشت.
ما یک چراغ قوه با یک باتری خیلی بزرگ خریدیم ،
و همین طور تعداد بلندگو.
بدین ترتیب، تلفن همراه به ما یک ایستگاه چندرسانه ای آن لاین می دهد.
این به ما اجازه می دهد که به اینترنت متصل شویم و فایل های با فرمت های مختلف را بگیریم و آن ها را اجرا کنیم.
چراغ قوه به ما نور قوی لامپ های L.E.D. را به همراه ۶ ساعت دوام باتری های قابل شارژ را می دهند ،
و ظرف غذا یک جعبه ی کوچک و جمع و جور است که شما می توانید چیز های زیادی را درون آن قرار دهید ،
مثلا تعدادی بلندگوی کوچک برای تقویت صدا به اندازه ی کافی.
آن کلاس های کوچک واقعا پر سر و صدا هستند.
بچه هایی هستند که با تمام قدرتشان جیغ می کشند ،
و شما باید قدرت صدایی که می خواهید پخش کنید از آن فراتر ببرید.
ما آن را به این تعمیرگاه کوچک در یک مغازه ی کوبایل فروشی بردیم ،
و بعد معجزه اتفاق افتاد.
آن ها همه چیز را پیاده کردند ،
و از نو با یک آرایش جدید سوار کردند ،
ما این مخلوط سخت افزاری را داشتیم ،
که به فرد نشان می داد چگونه باید با آن کار کرد.
در نهایت ما این را داشتیم، یک جعبه ی غذای کوچک -- شکل استاندارد آن.
(تشویق حاضرین)
و ما مرتبا آزمایش می کردیم ،
چون در حین آزمایش ها نکته های مهمی را یاد می گرفتیم،
و بار ها و بار ها تکرار می کردیم.
یکی از نکات مهمی که ما به آن رسیدیم مصرف باتری و شارژ مجدد آن بود.
روشنایی هم مسئله ی مهمی بود، مخصوصا وقتی نور خورشید زیادی در بیرون از کلاس دارید.
معمولا سقف ها شکسته اند، بنابراین برای نشان دادن تصاویر به اندازه ی کافی تاریکی برقرار نیست.
ما روی این ایده کار کردیم. ما آن را بار ها و بار ها آزمایش کردیم ،
و در نتیجه فرم بعدی آن که ساخته شد جعبه ای بود که می توانست خود را کم کم با انرژی خورشیدی شارژ کند ،
و از آن مهم تر قابلیت اتصال آن به باتری خودرو بود ،
چون در مکان هایی که الکترسیته کافی یا به طور منظم وجود ندارد باتری خودرو یک منبع انرژی قابل دسترسی می باشد.
و کار با ارزش دیگری که انجام دادیم این بود که یک پورت USB برای آن قرار دادیم ،
چون فهمیدیم اگرچه سیستم های اینترنت و GPRS و غیره وجود دارند ،
ولی حداقل، فرستادن اطلاعات از طریق یک پورت USB کوچک به نظر مطمئن تر از فرستادن ایمیل می آید.
استفاده از این روش ممکن است دسترسی به اطلاعات را چند روز به تعویق بیندازد ،
اما حداقل با جزئیات کامل و کیفیت بالا به دست معلم می رسد.
بنابراین ما این جعبه را ساختیم، و آن را دوباره امتحان کردیم ،
و دوباره و دوباره، و ما چندین و چند بار این گونه تغییرات را اعمال کردیم.
اما این کار ما تنها به سیستم آموزشی محدود نمی شد.
این نوع تکنیک یا فن ،
می تواند در زمینه های دیگری نیز استفاده شود ،
پس من یک قضیه ی کوتاه دیگر نیز برای شما می گویم.
این قضیه مربوط به این دستگاه کوچک به نام "سلامت سنج" می شود.
به طور کلی این دستگاهی که ساخته ایم یک دستگاه تشخیص میزان سلامتی است.
در هند، ما افراد فوق العاده ای مثل این افراد داریم ،
مددیار هایی که به آن ها مددیاران آشا (ASHA workers) گفته می شود.
آن ها در اصل سربازان پیاده سیستم بهداشت و سلامتی هستند که در بین مردم زندگی می کنند ،
و با اسباب بنیادی و اصول ساده ی بهداشت آموزش داده شده اند،
و هدف اصلی اساسا آگاه کردن مردم برای هدایت کردن آن ها برای داشتن یک زندگی بهتر می باشد ،
و همچنین ارائه ی مشاوره برای این که چگونه بهداشت را رعایت کنند ؟
آن ها به طور خیلی ساده فقط بیماران را به مراکز بهداشتی ارجاع می دهند.
ولی مشکل این روش این است که ما بعد از کمی تحقیقات فهمیدیم که
آن ها بسیاری از مردم را به نزدیک ترین مرکز پزشکی یا بیمارستان ارجاع می دهند ،
اما در نتیجه در مراکز بهداشتی این اتفاق رخ می دهد :
صفوف فوق العاده طولانی و حجم زیادی از مردم در برابر این مراکز تشکیل می شوند ،
فقط به این دلیل که مراکز و پزشکان کافی به اندازه ی افراد مراجعه کننده وجود ندارد.
بنابراین همه ی بیماران از یک سرماخوردگی معمولی گرفته تا یک مورد مالاریای خطرناک به یک اندازه اهمیت داده می شوند ،
و اولویتی وجود ندارد.
ما با خودمان گفتیم، "خب، مطمئنا راه بهتری برای انجام این کار وجود دارد."
از خودمان پرسیدیم، "چه تغییری می توانیم در مورد مددیاران آشا ایجاد کنیم ،"
"که به آن ها اجازه دهد تا یک فیلتر مناسب برای بیماران باشند ،"
"و نه تنها یک فیلتر، بلکه به طور هوشمند بیماران را به مراکز بهداشتی رجوع دهند ،"
"تا میزان مراجعه ی مردم به یک تعادل قابل قبول برسد ،"
"و بیماران را متناسب با شدت بیماری یا وخامت وضع آن ها به مراکز بهداشتی مختلف بفرستند ؟"
سوال اصلی ما این بود که ،
چگونه می توانیم عملکرد این زن را بهبود ببخشیم ؟
چگونه می توانیم عملکرد او را با استفاده از وسایل پیش پا افتاده که مخصوص تشخیص طبی نیستند ،
اما می توانند وضعیت سلامتی را نشان دهد بهبود ببخشیم ،
تا او حداقل بداند چگونه به بیمارانش بهتر مشاوره بدهد ؟
این کار تغییر بسیار بزرگی در سیستم ایجاد می کند ،
زیرا زمان انتظار در نوبت طولانی است و مسافتی که مردم باید طی کنند ، گاهی تا 7 تا 15 کیلومتر می رسد ،
بعضی اوقات مردم این مسافت را با پای پیاده می روند تا یک معاینه ساده انجام دهند ،
این اتفاق به قدری به مردم آسیب می زند که آن ها را از مراجعه به مراکز بهداشتی دلسرد می کند.
بنابراین اگر او بتواند کاری انجام دهد که تغییری ایجاد کند، فوق العاده خواهد بود.
و کاری که ما انجام دادیم این بود که این وسیله را به یک دستگاه پزشکی تبدیل کنیم.
من می خواهم نحوه ی کارکرد آن را به طور مختصر نمایش دهم ،
چون واقعا روش کار ساده ای دارد.
برونو، لطفا روی سن می آیی ؟ (تشویق)
بیا روی سن. (تشویق حاضرین)
خب، کاری که می خواهم انجام دهم ،
اندازه گیری یک سری مشخصات فیزیکی ساده ی تو است ،
مثل میزان ضربان قلب در واحد زمان و میزان اکسیژن درون خون تو.
تو باید شست خود را روی نوک آن قرار دهی.
برونو گیوسانی : "این طوری کار می کند ؟"
وینای ونکاترامن : "دقیقا، درسته." برونو : "خیلی خب."
وینای : "من دستگاه راه روشن می کنم. امیدوارم کار کند."
(صدای دستگاه) این دستگاه حتی صدا تولید می کند، چون به هر حال یک ساعت زنگ دار است.
خب ... (خنده ی حاضرین)
من عقربه ی آن را به موقعیت شروع می برم ،
سپس دکمه ی گرفتن اطلاعات را فشار می دهم. (صدای دستگاه)
این دستگاه کمی از مشخصات فیزیکی تو را می گیرد. (صدای دستگاه)
و سپس عقربه حرکت می کند و سه ناحیه را برای انتخاب حالت در اختیاردارد.
ببینیم چه اتفاقی می افتد.
(صدای دستگاه) برونو ! تو می توانی به خانه بروی !
برونو : "عالیه ! خبر خوبی بود." (تشویق حاضرین)
وینای : خب ... (تشویق حاضرین)
خب، یک نکته در مورد دستگاه این است که ،
اگر عقربه، متأسفانه، در ناحیه ی قرمز متوقف می شد ،
ما باید تو را سریعا به بیمارستان می رساندیم.
خوشبختانه این اتفاق نیفتاد. ولی اگر در ناحیه ی نارنجی، یا کهربایی متوقف می شد ،
به طور ساده به این معنا بود که ،
شما باید از مددجوی خود کمک و مشاوره ی بیشتری بگیرید.
این یک روش تشخیص سلامتی ساده ی سه حالته است ،
که می تواند به طور خیلی ساده روش عملکرد سیستم بهداشت جامعه را دگرگون کند.
برونو : "بابت خبر های خوبت متشکرم." وینای : "قابلی نداشت."
(تشویق حاضرین)
خب، به طور خلاصه روش انجام این کار را برای شما توضیح می دهم ،
چون جالب ترین قسمت این کار است.
اساسا، سه چیز برای تبدیل این وسیله، به این وسیله مورد نیاز است :
یک ریموت کنترل تلویزیون ارزان قیمت ،
که امروزه تقریبا در هر خانه ای پیدا می شود ،
تکه هایی از اعضای یک موس کامپیوتر ،
چیز هایی که می توانید با کمترین قیمت اوراق کنید ،
و تکه هایی که باید کمی دستکاری شوند.
به طور کلی این یک قطعه ی الکترونیکی با کمی قطعات اضافه است ،
که با کمترین هزینه می توان آن ها را به سراسر جهان فرستاد ،
و این تمام چیز های مورد نیاز برای ساختن این وسیله است ؛
البته با کمی هوش و ذوق فنی محلی افراد برای تبدیل این ساعت به وسیله مورد نظر.
در حال حاضر ما یک سری آزمایش در این زمینه انجام می دهیم ،
تا مشخص کند این وسیله به کار مددیاران آشا می آید یا نه.
ما چند آزمایش اصولی انجام می دهیم تا آن زا با وسایل پیشرفته مقایسه کنیم ،
تا ببینیم آیا تغییری برای بالا بردن دقت آن مورد نیاز است ،
و آیا بر زندگی مردم تأثیر گذار است ؟
اما از همه مهم تر ،
کاری که در حال حاضر انجام می دهیم ،
این است که استفاده از این وسیله را گسترش دهیم ،
زیرا بیش از ۲۵۰ِ۰۰۰ مددیار آشا در هند وجود دارند ،
که سربازان خارق العاده ی بهداشت هستند ،
و اگر بتوانیم حداقل به بخشی از آنان قابلیت دسترسی به این وسیله را بدهیم ،
روند سیستم بهداشت عمومی به طور کلی عوض خواهد شد ،
و به عبارتی عملکرد سیستم ها را دگرگون می کند ،
نه تنها در حد یک نقشه و تئوری ،
بلکه بسیار گسترده و اساسی.
امیدواریم تا این کار را به طور کامل انجام دهیم.
متشکرم. (تشویق حاضرین)
(تشویق حاضرین)