Ik had nooit gedacht dat ik mijn TED Talk zou geven op een plaats zoals deze.
Maar zoals de helft van de mensheid
heb ik de laatste vier weken doorgebracht in lockdown
door de wereldwijde pandemie veroorzaakt door COVID-19.
Ik prijs me gelukkig dat ik in deze tijden
naar deze bossen kan komen dicht bij mijn huis in Zuid-Engeland.
Deze bossen zijn altijd een inspiratie voor me geweest.
Nu de mensheid nadenkt over hoe we inspiratie kunnen vinden
om terug controle te krijgen over onze daden
zodat vreselijke toestanden niet onze kant uitkomen
zonder dat we actie moeten nemen om ze te vermijden,
dacht ik dat dit een goede plek is om te praten.
Ik wil mijn verhaal beginnen zes jaar geleden
toen ik pas bij de Verenigde Naties begon.
Ik ben er vast van overtuigd dat de VN van ongeëvenaard belang is
in de wereld op dit moment
om samenwerking te bevorderen.
Maar wat ze je niet vertellen wanneer je lid wordt,
is dat dit essentiële werk voornamelijk wordt geleverd
in de vorm van zeer saaie vergaderingen --
zeer lange saaie vergaderingen.
Je kan misschien denken dat je zelf ook lange saaie vergaderingen hebt bijgewoond
en dat zal zeker zo zijn.
Maar deze VN-vergaderingen zijn van een ander niveau
en iedereen die hier werkt,
benadert ze met een kalmte typerend voor zenmeesters.
Maar ik was hierop niet voorbereid.
Ik verwachtte drama en spanning en doorbraak.
Ik was niet voorbereid
op procedures die leken vooruit te gaan met de snelheid van een gletsjer,
de snelheid waarmee gletsjers zich vroeger mee voortbewogen.
Tijdens een van deze lange vergaderingen kreeg ik een briefje overhandigd
en wel door mijn vriendin, collega en co-auteur,
Christiana Figueres.
Christiana was de Secretaris-Generaal
van het VN-Raamverdrag inzake Klimaatverandering,
en was zodoende verantwoordelijk voor het bereiken
van wat het Akkoord van Parijs zou worden.
Ik leidde haar politieke strategie.
Toen ze mij dat briefje gaf,
ging ik ervan uit dat het briefje politieke instructies bevatte,
om uit dit afgrijselijke moeras te geraken
waar we in leken vast te zitten.
Ik nam het briefje aan en keek ernaar.
Er stond geschreven: "Pijnlijk.
Maar laten we het met liefde benaderen."
Er zijn veel redenen waarom ik verzot ben op dit briefje.
Ik hou ervan hoe de rankjes uit het woord 'pijnlijk' schieten.
Het gaf echt weer hoe ik me op dat moment voelde.
Maar ik vind het vooral geweldig,
omdat ik me realiseerde dat het een politieke instructie was
en dat als we wilden slagen ...
dit de manier was.
Laat me dit even uitleggen.
Het gevoel dat ik in die vergaderingen had was een gebrek aan controle.
Ik was van Brooklyn in New York verhuisd naar Bonn in Duitsland
met de erg terughoudende steun van mijn vrouw.
Mijn kinderen zaten nu op een school waar ze de taal niet spraken.
Ik dacht dat ik in ruil voor al die hinder in mijn wereld
toch een zekere controle zou hebben over wat er stond te gebeuren.
Ik ben al jaren van mening dat de klimaatcrisis
de allesbepalende uitdaging van onze generatie is
en ik stond klaar om mijn bijdrage te leveren voor de mensheid
Maar ik trok met beide handen aan de controlehendels die ik had gekregen
en er gebeurde niets.
Ik realiseerde me dat ik alleen de dagelijkse dingen kon controleren.
'Ga ik met de fiets naar het werk?'
'Waar ga ik 's middags eten?'
Waarbij de dingen die zouden bepalen of we zouden slagen,
dingen waren zoals
'Gaat Rusland het overleg ruïneren?'
'Neemt China verantwoordelijkheid voor zijn emissies?'
'Zullen de VS armere landen de klimaatverandering helpen dragen.'
Het verschil voelde zo groot aan,
ik wist niet hoe het te overbruggen was.
Het voelde zinloos aan.
Ik dacht dat ik een vergissing had gemaakt.
Ik voelde me depressief.
Maar zelfs in dat moment realiseerde ik me
dat mijn gevoelens veel gelijkenissen vertoonden
met wat ik voelde toen ik voor het eerst hoorde over de klimaatcrisis.
Ik bracht een deel van mijn vormende jaren door als een boeddhistische monnik
toen ik begin twintig was,
maar ik verliet het kloosterleven omdat ik twintig jaar geleden al besefte
dat de klimaatcrisis een snel ontwikkelende noodtoestand was.
en ik wilde mijn steentje bijdragen.
Maar eenmaal teruggekeerd in de wereld keek ik naar wat ik kon controleren.
De paar ton emissies die ik en mijn familie uitstootten,
de politieke partij waarvoor ik elke paar jaren stemde
en of ik deelnam aan een mars of twee.
En toen keek ik naar de problemen die het resultaat zouden bepalen:
grote geopolitieke onderhandelingen,
massale bestedingsplannen voor infrastructuur,
wat iedereen anders deed.
Het verschil voelde weer zo groot aan
dat ik niet zag hoe het te overbruggen was.
Ik bleef proberen actie te ondernemen
maar het hield niet.
Het voelde zinloos aan.
We weten dat dit een ervaring is die veel mensen gemeenschappelijk hebben,
misschien heb jij die ervaring ook gehad.
Wanneer je voor een enorme uitdaging staat
waarover je geen controle lijkt te hebben,
kan ons verstand ons bedriegen om ons te beschermen.
We houden er niet van controle te verliezen
tegenover grote krachten,
dus zegt ons verstand ons:
'Misschien is het niet zo belangrijk.
Misschien gebeurt het niet zoals men zegt.'
Of het minimaliseert onze rol.
Je kan het als individu niet veranderen, dus waarom zou je het proberen?
Maar er is hier iets vreemd aan de hand.
Is het echt zo dat mensen alleen duurzame en toegewijde actie ondernemen
met betrekking tot een probleem van essentieel belang
als ze voelen dat ze een hoge mate van controle hebben?
Kijk eens naar deze foto's.
Dit zijn verzorgers en verplegers
die hielpen in de strijd tegen COVID-19,
die de laatste maanden pandemisch de wereld rondgaat.
Hebben deze mensen de verspreiding van de ziekte kunnen tegengaan?
Nee.
Zijn ze erin geslaagd hun patiënten het leven te redden?
Sommige patiënten hebben ze kunnen redden,
maar andere patiënten niet.
Betekent dit dat hun bijdrage zinloos is?
Het is aanstootgevend dit zelfs maar te suggereren.
Ze zorgen voor hun medemensen in hun meest kwetsbare moment.
En dat werk is van enorme betekenis.
De foto's alleen al maken duidelijk
dat de moed en menselijkheid van deze mensen
hun werk een van de meest zinvolle dingen maakt
die mensen kunnen doen,
zelfs als ze de uitkomst niet onder controle hebben.
Dit is boeiend,
want het toont ons dat mensen in staat zijn
toegewijd en duurzaam actie te ondernemen,
zelfs als ze de uitkomst niet kunnen controleren.
Maar dat brengt nog een uitdaging met zich mee.
Wat betreft de klimaatcrisis,
is de actie die we ondernemen, gescheiden van de impact.
In de foto's houdt de verpleging zich daarentegen gaande,
niet door het verheven doel om de wereld te veranderen,
maar door de dagelijkse voldoening om voor een ander mens te zorgen
in zijn moment van kwetsbaarheid.
Bij de klimaatcrisis zien we een enorme scheiding.
We waren gewend dat tijd ons ervan scheidde.
De effecten van de klimaatcrisis zouden zich in de verre toekomst afspelen.
Maar de toekomst is er nu.
Continenten staan in brand.
Steden overstromen.
Landen overstromen.
Honderdduizenden mensen zijn op de vlucht door de klimaatverandering.
Zelfs als deze effecten niet langer van ons gescheiden zijn via tijd,
is er nog steeds een zekere afstand
die verhindert dat we ons direct verbonden voelen.
Ze gebeuren ergens anders,
bij iemand anders --
of bij ons,
maar op een andere manier dan we gewend waren.
Dus zelfs als het verhaal van de verpleging ons iets leert
over de menselijke aard,
moeten we toch een andere manier vinden
om op een duurzame manier met de klimaatcrisis om te gaan.
Er is een manier dat we dit kunnen doen,
een krachtige combinatie van een diepe, constructieve houding,
die gecombineerd met consistente actie,
hele maatschappijen kan aansporen
om op een duurzame manier toegewijde actie te ondernemen
voor een gemeenschappelijk doel.
Doorheen de geschiedenis is dit met groot succes gebruikt.
Ik geef je een geschiedkundig voorbeeld om het uit te leggen.
Op dit moment ben ik de bossen dicht bij mijn huis in Zuid-Engeland
Deze bossen bevinden zich niet ver van Londen.
80 jaar geleden lag Londen onder vuur.
Aan het einde van de jaren 30,
deden de Britten er alles aan om niet onder ogen te moeten zien
dat Hitler geen middelen zou schuwen om Europa te veroveren.
Ze herinnerden zich de Eerste Wereldoorlog,
waren doodsbang van de Nazi-agressie
en deden er alles aan om die realiteit niet onder ogen te moeten zien.
Uiteindelijk drong de realiteit tot hen door.
Churchill wordt om vele dingen herinnerd,
niet alle positief,
maar wat hij wel deed in die eerste dagen van de oorlog,
is dat hij het verhaal veranderde dat de Britten zichzelf vertelden
over wat ze deden en wat er nog stond te gebeuren.
Waar er voordien vrees, nervositeit en angst was
was er nu een kalme overtuiging,
een eiland op zichzelf,
een grootste uur,
een grootste generatie,
een land dat zou strijden op stranden, in heuvels en in straten.
een land dat zich nooit zou overgeven.
Die verschuiving van angst en vrees naar het accepteren van de realiteit,
wat het ook was en hoe donker ook,
had niets te maken met overwinningskansen.
Er was geen nieuws dat de gevechten beter gingen
of dat een nieuwe, machtige bondgenoot de balans in hun voordeel liet doorslaan.
Het was een keuze.
Er ontstond een diepe, vastbesloten, koppige vorm van optimisme
dat de inkomende duisternis niet ontkende of vermeed,
maar weigerde erdoor geïntimideerd te worden.
Dat koppige optimisme heeft kracht.
Het is niet afhankelijk van een goede afloop
of van ijdele hoop voor de toekomst.
Het bezielt wel daden en geeft betekenis.
Dit weten we van deze tijd,
ondanks de risico's en uitdagingen,
het was het een tijd vol betekenis.
En veelvuldige verhalen bevestigen
dat daden gaande van piloten in de 'Battle of Britain'
tot de eenvoudige daad van aardappelen oogsten,
doordrenkt waren met betekenis.
Ze werden bezield in een gezamenlijk doel en een gemeenschappelijk resultaat.
Dit zien we doorheen de geschiedenis:
die koppeling van een diep en vastbesloten koppig optimisme met actie.
Wanneer optimisme leidt tot vastberaden actie,
kan deze zichzelf in stand houden.
Zonder dit koppig optimisme kan actie zich niet in stand houden;
zonder actie is koppig optimisme alleen maar een houding.
Tezamen kunnen de twee een probleem transformeren
en de wereld veranderen.
We zagen dit ook op vele andere tijdstippen
We zagen het toen Rosa Parks in de bus weigerde op te staan.
We zagen het in Gandhi's lange zoutmarsen naar het strand.
We zagen het toen de suffragettes zeiden dat "moed overal moed aanspoort."
En we zagen het toen Kennedy zei
dat hij binnen tien jaar een man op de maan zou zetten.
Dat wakkerde een hele generatie aan en bood een gemeenschappelijke doel
tegen een duistere en angstaanjagende vijand,
zelfs al wisten ze niet hoe ze het zouden bereiken.
In elk van deze gevallen,
was een realistisch en ruw, maar vastberaden koppig optimisme
niet het resultaat van success.
Het was de oorzaak ervan.
Zo vond de transformatie ook plaats
op de weg naar het Akkoord van Parijs.
Die lastige, moeilijke, pessimistische vergaderingen transformeerden zich
toen meer en meer mensen besloten dat dit het moment was om door te zetten,
vastbesloten om het bijltje er niet bij neer te gooien.
We zouden het resultaat opleveren dat we voor mogelijk hielden.
Meer en meer mensen kwamen tot die zienswijze
en begonnen aan het werk.
Uiteindelijk leidde dit tot een golf van momentum
die over ons heen spoelde
en veel van die moeilijke punten overkwam
met een beter resultaat dan we ooit hadden gehoopt.
Zelfs nu,
jaren later
en met een klimaatontkenner in het Witte Huis,
is veel van wat toen in gang werd gezet nog steeds in beweging,
en alles ligt nog open in de komende maanden en jaren
om de klimaatcrisis op te lossen.
Op dit moment doorstaan we een van de moeilijkste periodes
in het leven van velen van ons.
Deze pandemie is angstaanjagend
of men er nu persoonlijk door getroffen is of niet.
Het heeft ons geloof aan het wankelen gebracht
dat we machteloos staan tegenover grote veranderingen.
In een tijdspanne van een paar weken
heeft de helft van de mensheid drastische maatregelen genomen
om de meest kwetsbaren te beschermen.
Als we dat kunnen,
hebben we allicht nog niet getest wat de limiet is,
aan wat de mensheid kan doen tegen een gemeenschappelijke uitdaging.
We moeten nu dit thema van machteloosheid overstijgen,
want -- vergis je niet -- de klimaatcrisis is van een veel grotere orde
dan de pandemie
als we verzuimen de actie te ondernemen
die we nu nog kunnen nemen om de ons naderende tragedie te vermijden
We hebben niet langer de luxe om ons machteloos te voelen.
De realiteit is dat de volgende generaties
met ontzag zullen terugblikken op dit moment
waar we op het kruispunt staan tussen een regeneratieve toekomst
en een toekomst waar we alles hebben weggegooid.
De realiteit is dat er veel dingen goed lopen in deze transitie.
De kosten voor schone energie dalen.
Steden transformeren.
Land wordt hersteld.
Mensen komen de straat op en eisen verandering
met een verve en hardnekkigheid
die we een generatie lang niet gezien hebben.
Echt succes is mogelijk in deze transitie
en echt falen ook,
en dat maakt het een van de boeiendste tijdperken om in te leven.
We kunnen hier beslissen dat we deze uitdaging aangaan
met een koppige vorm van kranig, realistisch en vastberaden optimisme
en alles doen wat in onze macht ligt
om na deze pandemie het pad te vormen naar een regeneratieve toekomst
We kunnen allen beslissen
om bakens van hoop te zijn voor de mensheid,
zelfs als er donkere dagen voor ons liggen.
We kunnen beslissen dat we verantwoordelijkheid nemen
om onze eigen emissies met 50 procent te verminderen
in de volgende tien jaar,
en actie te ondernemen
om samen te werken met overheden en bedrijven
en ervoor te zorgen dat zij doen wat nodig is na de pandemie
om de wereld herop te bouwen zoals wij dat willen.
Op dit moment is alles mogelijk.
Dus laten we terugkeren naar die saaie vergaderruimte
waar ik het briefje van Christiana las.
Het bracht me terug
naar sommige van mijn meest transformerende levenservaringen.
Een van de vele dingen die ik als monnik leerde,
is dat een heldere geest en een gelukkig hart zowel het pad als het doel zijn.
Dit koppig optimisme is een vorm van toegepaste liefde.
Het is zowel de wereld die we willen creëren
als de manier waarop we die wereld kunnen creëren.
En dat is een keuze die we allemaal kunnen maken.
De keuze om dit moment met koppig optimisme tegemoet te treden,
kan ons leven zin geven
en zo kunnen we een hand leggen op de boog van de geschiedenis
en hem buigen in de richting van de toekomst die wij kiezen.
Inderdaad, momenteel lijken we de controle verloren te hebben.
Het is angstaanjagend, eng en nieuw.
Maar laten we niet wankelen in deze meest cruciale transitie
die ons nu tegemoet komt.
Laten we het tegemoet gaan met koppig en vastbesloten optimisme.
Ja, deze veranderingen in de huidige wereld zien,
kan pijnlijk zijn.
Maar laten we het benaderen met liefde.
Dank je.